ارائه شده در وبسایت وای موویز YMoviz.Com دانلود و تماشای فیلم و سریال بدون سانسور
‫سال 1815
‫ناپلئون، پس از برکناری از قدرت، ‫به جزیره البا تبعید شد.
‫در حالی که طرفدارانش منتظر بازگشت او بودند، ‫حاکمیت جدید با بی‌رحمی آن‌ها را تعقیب می‌کرد.
‫دستگیری‌ها و اعدام‌ها در فضایی ‫شبیه به جنگ داخلی، افزایش یافت.
‫در شبی طوفانی، در دریای ‫آزاد نزدیک به کیپ کورس،
‫یک کشتی تجاری با نام فرعون، مسیرش با ‫یک کشتی در حال غرق شدن تلاقی می‌کند...
‫نجاتش دادی.
‫یه پتو بیارین!
‫بهت گفته بودم نباید بری اونجا!
‫برو پایین کشتی! ‫نمی‌خوام تا مارسی چشمم بهت بیفته!
‫چیه؟
‫فکر می‌کنی خیلی بی‌رحمم؟
‫نه تنها خودم می‌دونم، ‫بهش افتخار هم می‌کنم.
‫برو!
‫همه برگردن سر پستشون!
‫ببرینش یه جا خشک بشه؛ ‫قبل از اینکه از سرما یخ بزنه.
‫صبر کن!
‫برو!
‫نام درج شده در انتهای نامه: ‫«ناپلئون»
‫خوب خوابیدی؟
‫چیزی دارید که مال منه.
‫تا حالا دستخط امپراتور رو ندیده بودم.
‫اون نامه رو بده به من.
‫فکر نکنم این کارو بکنم.
‫چی می‌خوای؟
‫یه دلیل خوب که لوت ندم.
‫پول رو امتحان کن.
‫معمولاً جواب میده.
‫پول ندارم.
‫ولی دوستایی دارم.
‫اگه درباره این نامه حرفی بزنی،
‫پیدات می‌کنن ‫و می‌کشنت،
‫ناخدا دانگلار.
‫آقا؟
‫براتون دردسر درست کردم.
‫نمی‌دونم چطور ازتون تشکر کنم.
‫همین الان تشکر کردی.
‫مواظب خودت باش.
‫دوشیزه...؟
‫آنژل.
‫ادموند.
‫هیچوقت شجاعتت رو فراموش نمی‌کنم.
‫اما اسم منو فراموش کن.
‫خداحافظ، ادموند.
‫خداحافظ، آنژل.
‫مورل می‌خواد ببینتت.
‫تازه شیفت عوض شده بود، ‫نزدیک کیپ کورس.
‫موج خیلی شدید بود. ‫دویست فرسنگ از لاشه کشتی فاصله داشتیم.
‫دفتر کشتی رو بدین به من.
‫در حال کند و کاو لابه‌لای آوارها بودیم ‫که دانته تصمیم گرفت قایق رو بیرون بیاره.
‫بهش گفتم نه. دیوونگی محض بود.
‫- درسته؟ ‫- بله قربان.
‫- برای هر کدوم از خدمه این کارو می‌کردیم. ‫- این تصمیم من بود.
‫- من مسئولیتش رو گردن گرفتم. ‫- من دستور دادم
‫کشتی برگرده، ولی اون پرید تو آب.
‫پریدی تو آب؟
‫نگفته بود نباید بپرم تو آب.
‫بسه دیگه.
‫گستاخی‌ش رو دیدین؟
‫جناب مورل، بهتون عرض میکنم، ‫این پسر غیرقابل‌کنترله.
‫دیگه نمی‌خوام باهاش ‫همسفر باشم.
‫- دیگه باهاش همسفر نمی‌شی. ‫- بهت گفته بودم.
‫چون دیگه برای من دریانوردی نمی‌کنی.
‫ببخشید؟
‫چطور تونستی بذاری غرق بشه؟
‫من... من محموله‌تون رو نجات دادم، جناب مورل.
‫دانتس آبروی منو نجات داد، دانگلار.
‫- ناخدا... دانگلار. ‫- دیگه ناخدا نیستی.
‫برو وسایلت رو جمع کن.
‫- دستور می‌دم حقوقت رو حساب کنن. ‫- ما نمی‌دونیم این زن کیه.
‫من می‌دونم چیکار کردی. ‫و همین برام کافیه.
‫دانگلار در رو باز می‌کنه و محکم می‌بنده.
‫پسر جان، بیا اینجا.
‫زود باش!
‫این واست درس عبرت باشه
‫ها؟
‫وقتی مرد باشی، ‫نه پشت مقامت قایم می‌شی
‫نه زیر میز.
‫معرفی می‌کنم
‫نوه‌ام، ماکسیمیلین.
‫خوشوقتم، ماکسیمیلین.
‫ماکسیمیلین، معرفی می‌کنم ناخدا دانتس.
‫سلام، ناخدا.
‫خب، چند سال...
‫ناخدا؟
‫سعی کن لایقش باشی، ادموند.
‫البته، قربان.
‫حتماً.
‫هوم؟
‫خوبه.
‫ادموند!
‫باورم نمیشه.
‫باید یه چیزی... باید یه چیزی بهت بگم.
‫اینکه دوستم داری؟
‫آره... اون. ولی...
‫- نه، "ولی" نداره. ‫- صبر کن.
‫- ولی من... ‫- باز داری شروع می‌کنی.
‫(داری یه ناخدای آینده رو می‌بوسی.)
‫- تو قراره بشی... ‫- آره.
‫- پس می‌تونیم با هم... ‫- آره. می‌تونیم.
‫(دلم برات تنگ شده بود.)
‫به زودی می‌بینمت.
‫ادموند!
‫- ژولیت. حالت خوبه؟ ‫- تو چطوری؟
‫آره.
‫- خوبی؟ ‫- این ادمونده، پسر لویی.
‫- سلام جناب. ‫- سلام.
‫- پدر کجاست؟ باید ببینمش. ‫- تو خونه‌ست.
‫بعداً می‌بینمت.
‫می‌تونی لبخند بزنی،
‫خبر خوبیه.
‫قیافه‌ات یه جوریه.
‫از خوشحالیه.
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫ناخدا.
‫به آقا و خانم دو مورسف خبر دادی؟
‫هنوز نه. می‌خواستم اول به تو بگم.
‫همه چیز قراره تغییر کنه، پدر.
‫باید بهشون خبر بدیم.
‫- همه اینا به خاطر اوناست. ‫- و به خاطر خودت هم هست.
‫من که نتونستم خرج تحصیل دریانوردیت رو بدم.
‫برو پسرم.
‫برو عرض ادبی کن.
‫خب، به سلامتی! جام رو بلند می‌کنم
‫به یاد مادرت، ادموند.
‫چون دلمون براش تنگ شده
‫و چون جوون‌ترین ناخدای مارسی رو
‫به دنیا آورد.
‫- آفرین! ‫- براش دست بزنید، خجالت می‌کشه.
‫آهان، عالیه.
‫اما مهم‌تر از همه،
‫چون ماتیلد دانتس
‫پرستار یکی از آینده‌دارترین و ‫شجاع‌ترین اشراف‌زادگان فرانسه بود،
‫یکی از زیباترین
‫افسرهای اروپا هم بود،
‫یعنی فرناند دو مورسرف؛
‫اینو گفتم که خدمتتون برسم!
‫لویی، بیا شرابی بنوشیم. ‫موقعیت خوبیه.
‫ممنون سرورم.
‫باشه بعداً.
‫می‌تونی مرسدس رو دعوا کنی. ‫دیگه به حرف من گوش نمی‌ده.
‫می‌بینی، حتی به عروسیش هم دیر می‌رسه.
‫- آه، بالاخره! ‫- آه.
‫عذر می‌خوام دیر کردم،
‫عمه جان. سلام عمو.
‫هوراس دو بالیوس
‫سر خود شده بود. ‫نزدیک بود کتکش بزنم.
‫آخه مرسدس.
‫آقا کی هستن؟
‫یه نجیب‌زاده‌ست. ‫از خانواده اصیلیه.
‫- سلام دخترعمو. ‫- سلام پسرعمو.
‫ادموند.
‫مرسدس.
‫آماده‌ای جشن بگیری؟ ‫ادموند یه خبر بزرگ داره.
‫آره، آره.
‫بله، قراره ناخدا بشم.
‫ناخدای کشتی فرعون. رسمی شده.
‫- راسته؟ ‫- هوم.
‫- تبریک میگم. ‫- به سلامتی ناخدا!
‫- گرفتمش! ‫- آه! به سلامتیت!
‫- برات خوشحالم. ‫- منم همینطور. خوشحالم
‫- برای خودم. به سلامتی شما. ‫- یه یونیفرم جدید می‌گیری؟
‫و یه حقوق جدید.
‫می‌تونه از زندگیش لذت ببره،
‫یه دل سیر خوش بگذرونه.
‫بهش توضیح می‌دیم.
‫مهم‌تر از همه می‌تونم ازدواج کنم.
‫چی؟
‫تو شاهد عروسیم میشی.
‫- روش حساب نکن! ‫- چرا که نه!
‫شاهد یه فاجعه باشم! ‫مرسدس، یه چیزی بگو.
‫- سعی کردم، ولی عاشق شده، دیوونه. ‫- آه، کاملاً دیوونه.
‫اون چی؟ خبر داره؟ ‫یعنی، راضیه؟
‫آره. از حرفایی که بهم زده،
‫- آره، آره. ‫- می‌دونم.
‫ژولیته.
‫- کی؟ ‫- اون دختر رختشور با نگاه شیطون.
‫نه! نه، اون ژولیت نیست.
‫نه، اون یه زن واقعیه،
‫خیلی زیبا.
‫نه فقط زیبا.
‫هوم.
‫- مرموز و افسونگر. ‫- آره! نه، نه،
‫- چرا، آره. ‫- ولی کیه؟
‫دخترعموته.
‫مرسدس هررا د مورسف.
‫تو؟
‫- آره. ‫- داریم ازدواج می‌کنیم.
‫شما دیوونه شدین.
‫مادرت محاله قبول کنه.
‫فکر می‌کنی مامان می‌تونه چیزی ‫رو من بخوام، ازم دریغ کنه؟
‫بعدشم تو راضیش می‌کنی. ‫همیشه برادرزاده مورد علاقه‌ش بودی.
‫آمین!
‫به حکم دادستان پادشاه
‫به امضای آقای ویلفور
‫بنده در اینجا،
‫دستور بازداشت آقای ادموند دانتس را دارم.
‫همراه ما بیاین.
‫چه خبر شده؟
‫- نه، ولش کنید. ‫- برای ادای پاره‌ای توضیحات.
‫- بیاین. ‫- ولم کنید.
‫- صبر کنید. ‫- فرناند، یه کاری بکن!
‫- چی شده؟ پسر من کاری نکرده.
‫حتماً یه سوءتفاهمی پیش اومده.
‫کجا می‌برینش؟ ‫من همراهش میام.
‫- باید تنها ببریمش، آقا. ‫- ستوان.
‫ستوان فرناند د مورسف.
‫به دوستاتون بگید ‫بذارن رد شیم.
‫دستور سلطنتیه.
‫من حلش می‌کنم.
‫- لطفاً همراه ما بیاین، حالا. ‫- ادموند!
‫برمی‌گردم، عشقم.
‫ادموند دانتس، جناب دادستان.
‫تنهامون بذارید.
‫همیشه به دریانوردانی مثل شما ‫احترام گذاشتم، آقای دانتس.
‫من فقط از دریا می‌ترسم.
‫درسته، این پرتگاه بی‌انتها.
‫این آب‌های سیاه.
‫انگار همیشه یه هیولا آماده‌ست ‫که بیاد بیرون و شما رو ببلعه.
‫به چه جرمی دستگیر شدم؟ ‫چرا سر عروسیم دستگیرم کردین؟
‫شما دشمنی دارین، ‫آقای دانتس؟
‫یه... یه دشمن؟
‫یا یه حسود.
‫تازه ناخدا شدین، ‫دارین با یه دختر خوب ازدواج می‌کنین...
‫ممکنه حسودهایی داشته باشین.
‫نمی‌دونم، نه.
‫اخیراً با یکی از خدمه ‫یه اختلافی داشتم،
‫ولی به چه چیزی می‌تونه متهمم کنه؟
‫نمی‌دونم.
‫مثلاً به جاسوسی برای ناپلئون.
‫ببخشید؟
‫ولی... این اصلاً معنی نداره.
‫ما این انجیل رو ‫توی کابین شما پیدا کردیم.
‫این انجیل شماست؟
‫اسمتون روش نوشته شده.
‫خب، هنوز که جرم نیست.
‫درسته.
‫ولی ما همچنین داخلش ‫یه دستور مأموریت پیدا کردیم
‫که با دست خود ناپلئون امضا شده.
‫و این دیگه جرمه.
‫صبر کنید.
‫نه، اولین باره که ‫این نامه رو می‌بینم.
‫اگه دشمنی ندارین، پس کی ‫می‌تونسته اونو اونجا بذاره؟
‫نزدیک کیپ کورس، ‫یه زن جوون رو از غرق شدن نجات دادم.
‫توی کابینتون ازتون تشکر کرد؟
‫نه.
‫دانگلار اونو جای دیگه زندانی کرد. ‫توی مارسی بیرون اومد.
‫می‌تونید بررسی کنید.
‫از افسر دوم گاسپار کادروس ‫بپرسید.
‫- کادروس؟ ‫- بله.
‫درباره‌ش چی می‌دونید؟
‫هیچی.
‫آقای دانتس.
‫من ده‌ها توطئه‌گر رو ‫بازجویی کردم
‫و فکر می‌کنم شما یکی از اونا نیستید.
‫من مشتاقم که به یه دوست ‫از خانواده‌ی مورسف کمک کنم.
‫ولی باید به من کمک کنید.
‫قسم می‌خورم که چیزی درباره‌ش نمی‌دونم.
‫بهم گفت اسمش آنژله.
‫همین.
‫شما...
‫اسم این زن جوان رو ‫به کسی گفتین؟
‫نه.
‫حتی به این کادروس؟
‫نه.
‫به هیچکس. به شرافتم قسم.
‫خب، می‌دونید، آقای دانتس، ‫من حرفتون رو باور می‌کنم.
‫با این حال مجبورم ‫یه کم دیگه نگهتون دارم،
‫تا وقتی که از بقیه خدمه ‫بازجویی کنم.
‫اگه حرف‌های شما رو تأیید کنن، ‫که شک ندارم می‌کنن،
‫شما رو پیش نامزدتون برمی‌گردونم، ‫که حق داره از من متنفر باشه.
‫روش حساب کن.
‫فرناند میاردش پیشت.
‫دیگه نمی‌تونم تحمل کنم، من میرم.
‫کاری از دستت برنمیاد.
‫آزادش نکنن، به نفع توئه.
‫چطور می‌تونی همچین ‫حرفی به زبون بیاری؟
‫ژرار، هر چی که درباره دانتس بهت گفتن، ‫من ضمانتش رو می‌کنم.
‫آقایون، یه لحظه ما رو تنها بذارید.
‫فرناند، برای دوستت متأسفم.
‫می‌دونم چقدر بهم نزدیک بودید.
‫ولی همه چیز رو نمی‌دونی.
‫تو وسایلش یه دستور از ‫طرف امپراتور پیدا کردیم.
‫و خدمه‌اش میگن ‫که از طرفدارای اونه.
‫فکر کنم می‌فهمی ‫این اتهامات چقدر سنگینه.
‫قبل از اینکه با مرسدس ازدواج کنه ‫دستگیرش کردیم
‫و قبل از اینکه کار از کار بگذره،
‫ولی اگه حاضری ضمانتش رو بکنی،
‫اگه فکر می‌کنی ‫این دو نفر دروغ میگن...
‫اگه حاضری این ریسک رو بکنی،
‫من آزادش می‌کنم.
‫فقط کافیه یه کلمه بگی.
‫نه.
‫نه؟
‫اون لایق نیست...
‫لایق چی نیست؟
‫که اسم خانوادۀ ما روش بیاد.
‫اگه دانتس به ما خیانت کرده،
‫باید سرنوشت خائن‌ها رو داشته باشه.
‫می‌تونم کاری کنم...
‫که هیچ دادگاهی ‫به آبروی خاندان مورسف لطمه نزنه.
‫به شهادت تو ‫نیاز خواهم داشت.
‫می‌فهمی داره چه اتفاقی میافته؟
‫پس خفه خون می‌گیری.
‫- آقای دانتس؟ ‫- تونستید با جناب دادستان صحبت کنید؟
‫بله، قربان.
‫امروز روزیه که هیچوقت فراموش نمی‌کنم.
‫منو خونه نمی‌برید؟
‫نه، راستش.
‫بریم.
‫چی کار دارید می‌کنید؟ ‫چه خبره؟
‫ولم کنید.
‫دادستان رو صدا کنید. ‫من با دادستان حرف زدم!
‫صداش کنید. صداش کنید!
‫من بی‌گناهم! من کاری نکردم! ‫ولم کنید.
‫هیس، هیس، هیس.
‫اگه مجرم بودی، دارت می‌زدیم. ‫داریم می‌بریمت،
‫چون تو چیزهایی می‌دونی ‫که ما گوش شنیدنش رو نداریم.
‫بریم.
‫وایسید.
‫وایسید!
‫ولم کنید!
‫کجاست؟
‫کاری از دستم برنیومد.
‫مرسدس.
‫ولم کن.
‫فایده‌ای نداره.
‫- مرسدس... ‫- بس کن.
‫خواهش می‌کنم.
‫چی شده، ویکتوریا؟
‫- از دیدنم خوشحال نیستی؟ ‫- خواهرت اینجاست.
‫مادمازل دو ویلفور.
‫کارهای پنهونی بهت میاد.
‫متأسفم که نمی‌تونم ‫همین تعریف رو از تو بکنم.
‫کنیاک؟ ‫ببخشید، دیگه آب دریا ندارم.
‫آره خب، شغل من اینه که همه چیز رو بدونم.
‫پس می‌دونی ‫که دانتس بی‌گناهه.
‫بی‌گناه... آره.
‫کی واقعاً بی‌گناهه؟
‫اون کاری نکرده. ‫چرا دستگیرش کردی؟
‫برای نجات جون تو.
‫جون من یا آبروی خودت؟
‫ما جفتمون سیاست‌مداریم.
‫تو سیاست، ‫آدم رو از بین نمی‌برن،
‫مانع رو از سر راه برمی‌دارن.
‫می‌دونستم که کارت رو ‫با بی‌رحمی انجام میدی،
‫ولی امیدوار بودم ‫با صداقت این کار رو بکنی.
‫چرا به جای اون ‫خودت رو لو نمیدی؟
‫ولی من این کار رو می‌کنم، ژرار.
‫اگه قبول نکنی نجاتش بدی، ‫این کار رو می‌کنم.
‫ولی ترجیح میدی ‫کسی از وجود من خبردار نشه،
‫وجود ویکتوریا،
‫معشوقه‌ات،
‫و بچه‌ای که تو راه دارید.
‫همونطور که فکر می‌کردم.
‫زندان قلعه ایف ‫چهار سال بعد
‫زنده‌ای؟
‫زنده‌ام.
‫زنده‌ای؟
‫زنده‌ام!
‫زنده‌ای؟
‫زنده‌ام.
‫از کنار برو... ‫از کنار ساحل برو...
‫کی راه رو می‌شناسه... ‫کی دقیقاً می‌دونه...
‫کسی اونجاست؟ کسی اونجاست؟
‫یه نفر اونجاست. یه نفر اونجاست.
‫کسی اونجاست؟
‫یه نفر اونجاست. یه نفر اونجاست.
‫یه نفر اونجاست.
‫تو کی هستی؟
‫اِه، من... دانتس، ادموند دانتس.
‫چند سالته؟
‫- صدات مثل یه جوون می‌مونه. ‫- من...
‫دیگه یادم نیست.
‫وقتی منو انداختن اینجا... ‫بیست و دو سالم بود.
‫شونزدهم ماه مه ۱۸۱۵.
‫چهار سال پیش بوده.
‫بیست و شش سالته.
‫چهار سال؟
‫و...
‫و شما، شما کی هستین؟
‫یه زندانی.
‫مثل تو.
‫چند وقته اینجایی؟
‫هیس!
‫چی شده؟
‫- دارن میان. ‫- صبر کنین.
‫تنهام نذارین.
‫شما کی هستین؟ ‫حداقل اسمتون رو بگین.
‫اسمتون رو!
‫سی و چهار! زنده‌ای؟
‫زنده‌ام.
‫منتظرت بودم.
‫واقعاً فکر می‌کنی ‫می‌تونی از اینجا بری بیرون؟
‫تو شش سال سی متر کندم.
‫برای دور زدن سلول تو ‫و رسیدن به بیرون،
‫باید دو برابر بیشتر ‫وقت صرف کنیم.
‫دوازده سال؟
‫شاید یه کم کمتر، ‫حالا که دو نفریم.
‫چیه؟ برنامه‌ی دیگه‌ای داری؟
‫نه.
‫بگذارید خودم را معرفی کنم. ‫کشیش فاریا هستم.
‫ادموند دانتس.
‫هیچوقت این نامه رو ندیده بودی؟
‫نه، هیچوقت.
‫تو چی؟ ‫می‌دونی چرا اینجایی؟
‫آره.
‫می‌خواستن تو رو ساکت کنن. ‫من رو می‌خواستن به حرف بیارن.
‫(به ایتالیایی حرف می‌زنه.)
‫من آدم‌هایی که بهشون اعتماد ‫می‌کنم رو، خودم انتخاب می‌کنم.
‫ایتالیایی بلد نیستی؟
‫- نه. ‫- انگلیسی، عربی، لاتین، یونانی چی؟
‫من فقط دریا رو می‌شناسم.
‫اگه بخوای، بهت یاد می‌دم.
‫با صبر و اراده، توی...
‫شش یا هفت سال، ‫همه چیزی که من می‌دونم رو یاد می‌گیری.
‫تاریخ، فلسفه،
‫ریاضیات.
‫اینا...
‫اینا سلاح‌هایی هستن
‫که به همون اندازه بهت آزادی عمل میدن.
‫هوم.
‫اگه تونستیم از اینجا بریم بیرون
‫اولین کاری که میکنی چیه؟
‫می‌رم پیش مرسدس.
‫اگه منتظرت نمونده باشه ‫چیکار می‌کنی؟
‫اون وقت دیگه هیچی برام نمی‌مونه.
‫میخوام یه داستانی برات تعریف کنم، ادموند.
‫هفتصد سال پیش،
‫توی اورشلیم، زمانِ اولین جنگ صلیبی،
‫شوالیه‌هایی که
‫مسئول محافظت از مقبره مسیح ‫بودن، فرقه معبد رو تشکیل دادن.
‫روز اول،
‫فقط چند نفر بودن، ولی ایمان راسخی داشتن.
‫به خاطر پیروزی‌هاشون،
‫فرقه ثروتی جمع کرد...
‫ثروت هنگفت.
‫هنـ... هنگفت.
‫دارم از بزرگترین گنجی که زمین ‫تا حالا به خودش دیده حرف می‌زنم.
‫و...
‫با گذشت زمان،
‫قدرت و ثروتشون، یه سری حسود رو جذب کرد.
‫و جمعه سیزدهم اکتبر ۱۳۰۷، ‫پادشاه فرانسه، فیلیپ لو بل،
‫دستور دستگیریشون رو داد
‫و اموالشون رو مصادره کرد.
‫ولی هیچکس هرگز گنج رو پیدا نکرد.
‫می‌دونی...
‫این شوالیه‌ها با این ثروت عظیم چیکار کردن؟
‫- نه. ‫- هیچی!
‫ادموند، هیچی.
‫اونقدر سرگرم انتقام بودن،
‫مشغول مجازات کسایی ‫که بهشون خیانت کرده بودن،
‫که یکی یکی مُردن.
‫البته، تقریباً همشون.
‫آخرین نفرشون
‫کاردینال اسپادا بود.
‫آخر عمرش، وقتی توی جزیره ‫مونت کریستو پناه گرفته بود،
‫وقت کرد یه شوالیه آخر تربیت کنه.
‫اسم این مرد جوان...
‫جوزپه فاریا بود.
‫(من آخرین بازمانده‌ام، ادموند.)
‫و می‌دونم
‫گنج کجاست.
‫که نصفش
‫امروز به تو می‌رسه.
‫ولی با این ثروت چیکار می‌کنی؟
‫کار خوب می‌کنی
‫یا میذاری قلبت پر از نفرت بشه؟
‫زندان شاتو دیف ‫ده سال بعد
‫می‌خوام کیسه رو خالی کنم.
‫ادموند.
‫ها؟
‫شوره.
‫آب، شوره.
‫تقریباً رسیدیم. ‫فقط چند روز دیگه مونده.
‫دانتس می‌خنده.
‫رسیدیم، رسیدیم.
‫الان برمی‌گردم.
‫برید عقب!
‫راهب؟
‫راهب؟ راهب؟
‫بفرما.
‫- ادموند. ‫- نه، نه، حرف نزن.
‫میرم کمک صدا کنم.
‫نه.
‫(به ایتالیایی) ‫دیگه خیلی دیره.
‫غمگین نباش.
‫تو تنها دلخوشی زندگیم بودی.
‫خداوند تو رو به من داد...
‫یه کم دیر، ولی به هر حال داد.
‫نفس‌های سخت
‫من دیوونه نیستم، ادموند.
‫می‌دونم.
‫گنج واقعاً وجود داره.
‫تو می‌دونی کجا پیداش کنی.
‫با هم میریم دنبالش!
‫یادت نره.
‫مونت کریستو.
‫مونـ...
‫راهب؟
‫راهب.
‫راهب؟
‫تنهام نذار.
‫تنهام نذار. باشه؟
‫تنهام نذار.
‫زنده‌ای؟
‫زنده‌ام!
‫زنده‌ای؟
‫شماره ۱۷؟
‫شماره، ۱۷!
‫راهب؟
‫آه، راهب؟
‫آه! مُرده، کیسه رو بنداز!
‫کدومه؟
‫راهب.
‫زنده‌ای؟
‫زنده‌ام!
‫زنده‌ای؟
‫پاشو.
‫پاشو!
‫گفتم پاشو!
‫هشدار!
‫یک...
‫هشدار!
‫دو...
‫هشدار!
‫و سه!
‫هی! اینجا چیکار می‌کنی؟
‫برو بیرون!
‫اومدم لویی رو ببینم. لویی دانتس رو.
‫لویی رو می‌شناسی؟
‫آره.
‫لویی بیچاره به رحمت خدا رفت.
‫خیلی وقت پیش.
‫نه، امکان نداره.
‫بعد مرگ پسرش، از غصه غذا نخورد تا مُرد.
‫می‌خواست پیش پسرش بره.
‫ولی...
‫ولی پسرش نمرده.
‫متأسفم.
‫تو هم ملوان بودی؟
‫- آره. ‫- هوم.
‫بهت یه چیزی میدم بخوری. ‫ولی بعدش باید بری، فهمیدی؟
‫مرس... مرسدس چی؟
‫فرناند دو مورسف چطور؟
‫حدوداً ۷ یا ۸ ساله که نیومدن اینجا.
‫از وقتی پسرشون به دنیا ‫اومده، پاریس زندگی می‌کنن.
‫خیلی دیر اومدی.
‫از دریای لیگوریا دوری کن
‫و گشت‌های بی‌وقفه‌اش.
‫جهت رو به سمت ساردینیا تنظیم کن.
‫می‌تونی تو سانتا ترزا دی گالورا توقف کنی.
‫جزیره مونت کریستو
‫که در غرب مجمع‌الجزایر توسکانی قرار داره.
‫تو از سمت جنوب پهلو می‌گیری.
‫مطمئنم از زیبایی بی‌نظیر و وحشی دریا، ‫قلبت به لرزه درمیاد.
‫بهت حسودیم میشه که داری ‫برای اولین بار می‌بینیش.
‫اینجاست.
‫همین‌جاست.
‫مقبره خاندان معروف اسپادا.
‫بقیه‌اش، ادموند،
‫داستان توئه.
‫داستان مردی که دنیا رو
‫تو مشتش داره.
‫مارسی ‫یک سال بعد
‫- خواهش می‌کنم، بذار برم. ‫- بس کن.
‫- فردا پولتو میدم. ‫- نه، نه. گاسپار، گمشو بیرون.
‫آقای کادروس از دوستان منه.
‫ادموند دانتس دم مرگ ازم خواست که اینو
‫بین کسایی که براش مهم بودن تقسیم کنم.
‫فکر می‌کرد دانگلار لوش داده.
‫ولی مطمئن بود دو نفر بهش وفادار موندن.
‫بهم گفت:
‫"یکیشون گاسپار کادروسه،
‫و دومی، فرناند دو مورسف."
‫الماستونو نگه دارید.
‫هیچکدوم از ما لایق هیچی نیستیم.
‫صبر کن، پسرم.
‫اگه بگم چی می‌دونم، می‌فهمن کار منه.
‫این آدما ثروتمند و قدرتمندن.
‫نگران نباش،
‫من به راز اعتراف پایبندم.
‫بشین.
‫دانتس درباره دانگلار درست می‌گفت. ‫اون بود که لوش داد.
‫ولی فرناند دو مورسف؟ ‫اون دوستش بود.
‫میشه دوست کسی بود که زنشو می‌خوای؟
‫به خاطر عشق به مرسدس،
‫ادموند رو قربانی کرد.
‫زنده می‌مونه. ‫اما برای همه، مُرده به حساب میاد.
‫هوم.
‫تنها کسی که لایق محبت دانتس بود، مورل بود.
‫کشتی‌دار؟
‫خیلی تلاش کرد آزادش کنه.
‫و تقدیر هم خوب جوابشو نداد.
‫بعدِ دستگیری دانتس،
‫مجبور شد دانگلار رو ‫به عنوان ناخدا برگردونه.
‫ولی دانگلار به اونم خیانت کرد.
‫نصف ناوگانشو از بین برد؛
‫به بهونه اینکه دزدای دریایی دزدیدنش.
‫مورل ورشکست شد و مجبور شد شرکتو بفروشه.
‫و حدس بزن کی با یه قیمت ناچیز خریدش؟
‫دانگلار.
‫دو ماه بعدش، ‫کشتی‌ها دوباره پیداشون شد.
‫ولی دادستان ویلفور هیچ کاری نکرد.
‫خب البته اونا یه راز مشترک داشتن.
‫ویکتوریای کوچولو، معشوقه ویلفور،
‫اون تبدیل شده بود به مادام دانگلار.
‫حالا دیگه بارون شده.
‫مورل هم توی فقر و بدبختی مُرد.
‫آقا کادروس، شما تو این قضیه چه دخلی داری؟
‫شما؟
‫من چه کاری از دستم بر میومد
‫در مقابل یه ناخدا، ‫یه کنت و یه دادستان؟
‫اگه شجاع‌تر بودم، ‫حتماً سرنوشتم مثل اون می‌شد.
‫اون؟
‫آنژل.
‫اون رفته بود پیش برادرش ‫تا دانتس رو نجات بده.
‫من از شر دانتس خلاصتون کردم
‫حالا نوبت شماست که از ‫شر این دختره خلاصم کنین.
‫می‌بینی؟ منم رفیق دارم.
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫کشتنش؟
‫اگه می‌کشتنش کمتر زجر می‌کشید.
‫دانگلار نقشه‌های دیگه‌ای براش داشت.
‫اونو به برادران مایار فروخت، ‫اربابای بازار تولون.
‫دختره خوشگل بود،
‫پول خوبی گیرش اومد.
‫تو همه چیز رو می‌دونستی و هیچ کاری نکردی.
‫شرمنده‌ام پدر.
‫یه روز برمی‌گردم.
‫و بهت فرصت می‌دم ‫خودتو نجات بدی.
‫دیگه نیومدم که دعا کنم ‫یا دنبالت بگردم،
‫فقط اومدم بهت هشدار بدم:
‫می‌خوام کاری رو بکنم ‫که تو نتونستی انجام بدی.
‫از این به بعد، منم که پاداش ‫می‌دم و مجازات می‌کنم.
‫چیزی می‌خواین؟
‫کی هستی؟
‫سال‌ها پیش،
‫به من گفتی:
‫"شجاعتت رو فراموش نمی‌کنم، ‫ولی اسم منو فراموش کن."
‫خب، من نه اسمت رو فراموش کردم ‫نه شجاعتت رو.
‫دانتس.
‫اومدم دنبالت، آنژل.
‫از من دیگه گذشته.
‫ولی میتونی بچه رو نجات بدی.
‫بچه؟
‫وقتی اومدم اینجا،
‫فقط یه چیز تو سرم بود:
‫انتقام از برادرم.
‫هفته‌ها دنبال یه راه فرار بودم.
‫یه روز فرصتش پیش اومد. ‫فرار کردم.
‫با یکی از مشتری‌ها.
‫یه پارچه‌فروش از پاریس.
‫می‌دونستم که ژرار رو ‫برای اون پست انتخاب کردن.
‫رد ویکتوریا رو زدم،
‫معشوقه‌اش.
‫می‌خواستم داستان رو ‫از جایی که متوقف شده بود ادامه بدم.
‫هوا خیلی سرد بود.
‫اون شب...
‫ژرار باید می‌مرد.
‫هیچی نمی‌تونست جلومو بگیره.
‫هنوز سردی چاقو رو ‫تو دستم حس می‌کنم.
‫ولی اصلاً اونجوری که برنامه ریخته بودم، ‫پیش نرفت.
‫یه صدای جیغ شنیدم.
‫جیغ ویکتوریا.
‫وقتی ژرار اومد تو باغ، ‫یه صندوق دستش بود.
‫دنبالش رفتم.
‫رفتم نزدیک‌تر که... ‫صدای گریۀ بچه
‫صدایِ خفۀ گریۀ یه بچه رو شنیدم.
‫نمی‌تونستم ولش کنم.
‫هنوز خون مادرش ‫روی بدنش بود.
‫بین انتقام و زندگی...
‫زندگی رو انتخاب کردم.
‫باهاش فرار کردم.
‫تو پاریس هیچکس رو نمی‌شناختم.
‫بهمین خاطر برگشتم پیش ‫پارچه‌فروشه.
‫ولی برادرهای مایار ‫پیداش کرده بودن.
‫و منتظر من بودن.
‫آنژل...
‫سر بچه چی اومد؟
‫سلام، آندره.
‫آنژل منو فرستاد دنبالت.
‫چرا؟
‫داره می‌میره.
‫می‌برمت پیشش ‫تا بتونی باهاش خداحافظی کنی.
‫بعدش می‌ریم.
‫ما...
‫هر چقدر لازم باشه وقت می‌ذاریم ‫تا آماده بشیم.
‫آماده برای چی؟
‫برای انتقام، آندره.
‫انتقام از سه نفری ‫که زندگیشو دزدیدن،
‫زندگی تو رو
‫و زندگی منو.
‫- می‌خوام بکشمش. ‫- خیلی راحته.
‫مثل آب خوردن.
‫نه.
‫باید قلبشونو از سینه بکشیم بیرون.
‫شما کی هستین؟
‫من کنت مونت کریستو هستم.
‫پاریس ‫پنج سال بعد
‫ژنرال مورسرف امروز ‫تصمیم گرفته از ارتش بیرون بیاد
‫تا زندگیش رو در مجلس اعیان، ‫وقف سیاست کنه.
‫ارتش فرانسه یه سرباز بزرگ رو از دست میده،
‫اما فرانسه یه مرد بزرگ به دست میاره.
‫فرناند دو مورسرف
‫تو مسکووا جنگیده، تو لایپزیگ،
‫تو ترکیه...
‫همه جا، حتی با به خطر انداختن جونش
‫از دیدگاه پادشاهی فرانسه دفاع می‌کرد.
‫فرناند با گوشت و پوستش ‫بهای تعهدش رو پرداخت کرده
‫حسابی هم چوب خورد.
‫ده سال پیش، وقتی متحد فرانسه
‫علی پاشا یانینا توسط ‫نیروهای ترک محاصره شده بود،
‫سرهنگ مورسرف همه چیز رو به خطر انداخت.
‫در رأس یه گردان از سربازهای شجاع،
‫یه حمله از پشت به عثمانی‌ها انجام داد
‫تا به متحدش کمک کنه.
‫این عمل شجاعانه‌ی دیوانه‌وار
‫متأسفانه کافی نبود، ولی همه فرانسوی‌ها می‌دونن:
‫آدم که فقط برای موفقیت نمیجنگه!
‫نه! نه، وقتی بی فایده است خیلی قشنگ‌تره
‫حالت بهتر شد؟
‫تو خیلی به اوژنی دانگلار توجه نکردی.
‫- پدر. ‫- روز عروسیش دو میلیون جهیزیه میگیره،
‫روز عروسیش.
‫فرناند!
‫باید مراقب دارایی‌هاش باشم.
‫آه می‌کشه.
‫یک مدال کمتر بهتر از هیچی، ‫ولی پول بیشتر همیشه خوبه.
‫پسر ما مرد زمان خودشه. ‫یه رمانتیکه که باور داره به...
‫مدال رو پس بده!
‫بیا!
‫کافیه.
‫اگه می‌دونستم مفتخر به ‫دیدارتون میشم، آماده می‌شدم.
‫(به زبان رومانیایی) ‫برید بیرون!
‫آقایون؛ اگه می‌دونستم مفتخر به ‫دیدارتون میشم، آماده می‌شدم.
‫آماده می‌شدم.
‫عذر می‌خوام که تو یه خونه موقتی ‫ازتون پذیرایی می‌کنم.
‫تازه اومدم فرانسه.
‫کنت، شرمنده‌ام که مزاحمتون شدم،
‫اما هیچوقت نمی‌تونیم به حد کفایت ‫ ازتون تشکر کنیم.
‫مطمئنم اون هم همین کار رو برای من می‌کرد.
‫کنت، من جونم رو به شما مدیونم.
‫خوشحالم که می‌بینم سر پا شدین.
‫تعمیرش کردم، قنداقش ترک برداشته بود.
‫حالا مال شماست.
‫خیلی ممنونم، ‫ولی نمی‌تونم قبول کنم.
‫من از قبل به شما بدهکارم ‫و نمی‌دونم چطور جبرانش کنم.
‫اسلحه دوست دارین؟
‫بفرمایید.
‫این یکی از بهترین قطعه‌هامه.
‫تپانچه به سبک عثمانی.
‫بله، ولی محافظ ماشه آهنی با نقش برگ
‫نشون میده که این لوله ‫ساخت اروپاست.
‫بله، ساخت ونیزه.
‫شما خیلی وارد هستین.
‫پدر من علیه سلطان خورشید
‫کنار علی پاشا جنگید.
‫مورسرف.
‫شما همون ژنرال مورسرف معروف هستین؟
‫خیلی تحت تأثیر قرار گرفتم.
‫می‌خواین امتحانش کنین؟
‫متأسفانه، تو مجلس منتظرم هستن.
‫- یه وقت دیگه. ‫- فقط یه لحظه طول می‌کشه.
‫شما لایق شهرتتون هستین،
‫ژنرال.
‫بذارین هدف رو برای آلبرت عوض کنیم.
‫یادم بندازین هیچوقت
‫شما رو به دوئل دعوت نکنم.
‫ممنون که پسرتون رو چند ساعتی ‫به من قرض می‌دین.
‫مشتاقم بیشتر درباره کسی بدونم ‫که سرنوشت سر راهم قرار داد.
‫یکشنبه تو شکار بارون دانگلار شرکت می‌کنم.
‫شما هم بیاین.
‫می‌تونم، باید از پسر ‫شاهزاده کاوالکانتی استقبال کنم.
‫بیاین، هر دوتاتون. به اندازه کافی گوزن هست.
‫به امید دیدار.
‫امیدوارم یکشنبه ببینمتون.
‫حالت خوبه؟
‫از اقامتم در عثمانی یه یادگاری فلزی کوچیک نگه داشتم.
‫آواز به زبان رومانیایی ‫♫ Dorul - Chanson d'Haydee ♫
‫آواز رو به صدای سلاح ها ترجیح میدین؟
‫دنبالم بیاین.
‫عذرخواهی می کنم.
‫نمی خواستم به... همسرتون بی احترامی کنم.
‫هایده همسر من نیست. دختر خونده‌ی منه.
‫بفرمایید.
‫هایده.
‫چه اسم شگفت‌انگیزی.
‫تو یونان اسم خیلی رایجیه.
‫میشه ترجمه‌ش کرد به... ‫پاک‌دامنی یا... معصومیت.
‫می‌تونم ازتون بخوام منو با هایده آشنا کنید؟
‫به نظر جوون قابل اعتمادی میای.
‫پس شما رو با هایده آشنا می‌کنم، ‫اما باید بهم یه قولی بدی.
‫از همین الان قول میدم.
‫شوخی ندارم.
‫هیچوقت سعی نکن مخش رو بزنی.
‫فکر می‌کنید من خطری دارم؟
‫نه.
‫ولی اون داره.
‫اگه به قولت عمل نکنی، قلبت رو می‌شکنه
‫و قلب خودش رو.
‫- ولی... ‫- هنوز آماده عاشقی نیست.
‫راز صداش رو باید تو گذشته‌ش جستجو کرد.
‫بعد از قتل پدرش، به یه قبیله ولاک فروخته شد.
‫اونجا بود که پیداش کردم و نجاتش دادم.
‫می‌دونی، بعضی غم‌ها و زخم‌ها هستن
‫که سال‌ها طول می‌کشه تا خوب بشن.
‫مثل یه پرده روی روح آدم می‌مونن.
‫هیچوقت سعی نکن این پرده رو کنار بزنی، آلبر.
‫قول میدم.
‫خوبه.
‫آروم راه میری، بدون اینکه به ما نگاه کنی.
‫فقط وقتی صدات کردم برمی‌گردی.
‫هایده.
‫آلبر دو مورسرف، با هایده آشنا شو.
‫خوشبختم.
‫از آشناییتون خوشبختم، مادموازل.
‫و اگه نخواد منو ببینه چی؟
‫می‌خواد.
‫صاف وایسا!
‫صاف وایسادن یعنی زنده موندن.
‫پنهون کردن اینکه تو فقر بزرگ شدی، یعنی زنده موندن.
‫می‌فهمی؟ چرا، آندره؟
‫چون من شاهزاده آندرهآ کاوالکانتی هستم.
‫- کاوالکانتی بز نیست؟ ‫- چی؟
‫تعجب نکن. ‫می بینی من چی میگم؟
‫دوباره بگو.
‫من شاهزاده آندرهآ کاوالکانتی هستم.
‫شما لهجه ندارید، شاهزاده. ‫چطور ممکنه؟
‫یه معلم خیلی سختگیر ‫با کتک لهجه‌م رو از بین برد.
‫پررو نشو. آرنج‌هاتو از رو میز بردار.
‫کنت عزیز،
‫- از ملاقاتتون خوشحالم. ‫- اجازه بدید یه رازی رو بگم.
‫زندگی فرانسوی هنوز برام ناآشناست، ‫عذر می‌خوام
‫اگه رفتارم براتون زیادی اسلاوی، ‫ناپلی یا عربی به نظر میاد.
‫ایشون کنت مونت کریستو ‫و شاهزاده آندرهآ کاوالکانتی هستن.
‫- آقایان. ‫- کنت.
‫شاهزاده.
‫دیدار با پدرت، هر چقدر هم تکان‌دهنده باشه،
‫نباید تو رو از هدفت دور کنه: ‫بارون دانگلار.
‫با کشتی‌های دزدی، از راه برده‌داری ثروتمند شده.
‫- آوازه‌تون قبل از خودتون رسیده. ‫- به لبخندش اعتماد نکن.
‫خشنه. نه تنها اینو می‌دونه، ‫بهش افتخار هم می‌کنه.
‫می‌تونم یه اعترافی بکنم؟
‫زندگی فرانسوی هنوز برام ناآشناست، ‫عذر می‌خوام
‫اگه رفتارم براتون زیادی اسلاوی، ‫ناپلی یا عربی به نظر میاد.
‫وقتی پولدار باشی، ‫هیچ چیزت زیادی نیست.
‫نقطه ضعفش دخترشه.
‫شاهزاده.
‫بارون.
‫- اوژنی. ‫- زمین خوبه؟
‫- عالیه. ‫- پس بریم.
‫سوار اسب شید، آقایون.
‫افتخارش با شماست، کنت.
‫ممنونم،
‫اما مدت‌ها پیش
‫قسم خوردم فقط برای دفاع از خودم، بکشم.
‫پس بذارید من از شما دفاع کنم.
‫عالیه.
‫شاهزاده.
‫خواهش می‌کنم.
‫بریم ناهار بخوریم.
‫اوژنی؟
‫مرسی. سوزان، اجازه بده معرفی کنم ‫شاهزاده آندره کاوالکانتی،
‫محافظ ایتالیایی مونت کریستو.
‫اون مراقب منه.
‫پدرم میترسه زیبایی‌های پاریس ‫منو به کارهای احمقانه وادار کنه.
‫فرانسوی رو خیلی خوب حرف می‌زنید.
‫یه معلم خیلی سختگیر با کتک زدن ‫لهجه‌م رو از بین برد.
‫- وای چه وحشتناک! ‫- البته این دروغه.
‫- مادرم فرانسویه. ‫- احمق
‫خوشحالم که تونستید ‫به جمع ما ملحق بشید.
‫دست محافظتون ‫اصلاً نلرزید.
‫حیوون حتی درد نکشید.
‫و اینو یه متخصص اعدام ‫داره میگه.
‫شما زیاد سر از تن جدا می‌کنید؟
‫کمتر از قبل. الان مُد شده که بخشنده باشن.
‫ببخشید که کنت رو از شما می‌دزدم، ‫ولی می‌خوام یه نفر رو بهش معرفی کنم.
‫- کنت. ‫- آقایون.
‫عزیزم.
‫بالاخره اجازه بده معرفی کنم ‫کنت مونت کریستو رو.
‫مادام دو مورسف. ارادت دارم.
‫حالتون خوبه؟
‫بله، این...
‫از هیجان دیدن مردی که اگه نبود ‫الان داشتم گریه می‌کردم.
‫آقا، ‫من جان پسرم رو مدیون شما هستم،
‫و برای این لطف، دعاگوی شما هستم.
‫شما بیش از حد به من لطف دارید ‫برای یه کار ساده.
‫اما خوشحالم که تونستم ‫از غم و غصه نجاتتون بدم.
‫من به کنت پیشنهاد دادم ‫مهمون ما باشه،
‫ولی تا حالا قبول نکرده.
‫شاید تو ‫شانس بیشتری داشته باشی؟
‫این افتخار رو به ما می‌دید ‫که یه روز مهمون ما باشید؟
‫حتماً، مادام.
‫اجازه بدید مرخص بشم. ‫نمی‌خوام وقتتون رو بگیرم.
‫چی... چی شده؟
‫می‌خواید کسی رو صدا کنم؟
‫آلبر.
‫درباره این مرد چی می‌دونی؟
‫مادر.
‫شما همیشه نسبت به آشناهای جدید من ‫بدبین هستید،
‫ولی کنت جون منو نجات داده.
‫به اندازه یه پادشاه ثروتمنده.
‫چرا باید ازش بترسم؟
‫حق با توئه.
‫ترس‌های من احمقانه‌ست.
‫جناب دادستان شاه،
‫به شرافتم قسم، به عنوان ‫ستوان ارتش‌های سلطنتی،
‫شهادت می‌دهم که فردی ‫به نام ادموند دانتس
‫در حضور من و در موارد متعدد
‫نسبت به غاصب ابراز همدردی کرده
‫و تمایل داشته برای سرنگونی پادشاهی ‫اسلحه به دست بگیرد.
‫گفتن این حرف‌ها برای من سخت است ‫چون ادموند دانتس دوستم بود،
‫اما نمی‌تونم این خیانت را نادیده بگیرم.
‫من دیدم چطور مردم به خاطر ‫خائن‌های وطن، کشته شدند.
‫اینجوری نمی‌تونید ‫خواب راحت داشته باشید.
‫دنبال خواب نبودم.
‫از کابوس‌هاتون می‌ترسید؟
‫می‌ترسم دیگه کابوس نبینم.
‫اونا کمکم می‌کنن ‫زخم‌هام تازه بمونن.
‫دوباره دیدینش؟
‫آره.
‫به همون زیبایی بود ‫که توی خاطراتتون بود؟
‫فکر می‌کردم غم و غصه ‫تغییرش داده باشه.
‫حتماً غمش ناچیز بوده.
‫چشم‌هاش مثل چشم‌های زنی نبود ‫که خیلی گریه کرده باشه.
‫وقتی شوهرش رو ازش بگیرن ‫دوباره طعم اشک رو می‌چشه.
‫پاس؛
‫دویست تا...
‫به علاوه 500.
‫من نیستم.
‫اگه بلد بودی بازی کنی ‫دعوتت نمی‌کردم سر میزم.
‫بفرمایید.
‫حالا فقط سه نفر موندیم.
‫من تنهاتون می‌ذارم.
‫دو جفت.
‫آفرین.
‫رنگ.
‫شما خیلی دل دارید.
‫قبل از اینکه پدرم رو ورشکست کنم میرم.
‫- بیا بریم آلبر. ‫- آره، درسته،
‫- برو پیش خانم‌ها. ‫- بدشانس در قمار، خوش‌شانس در عشق.
‫من خیلی از شاهزاده‌تون خوشم میاد.
‫خیلی دلنشینه.
‫راستش زیاد نمی‌شناسمش. ‫پدرش یکی از شرکای تجاریمه.
‫بی‌شک خانواده خوبیه.
‫اگه منظورت از "خوب"، "پولدار" باشه ‫آره، دومین ثروتمند ایتالیاست.
‫هوم...
‫دومین؟
‫پس اولیش رو میشناسی؟
‫نذار از خود راضی به نظر برسم.
‫بالاخره یه عده پولدارتر از من پیدا شدن.
‫خانوادش آرزوشونه که با ‫یه دختر پاریسی ازدواج کنه، اما...
‫اگه پسره هم مثل پدرش ‫هوسباز باشه، حواستون باشه
‫نگران نباشید،
‫من به طور کلی به همه مشکوکم.
‫و به خارجی‌ها، به طور اخص.
‫من خودم خارجی‌ام.
‫شما کنت هستین، فرق می‌کنه. ‫شما کنت هستین.
‫تازه قافیه هم داره، دیدی؟
‫تو یه شاعری.
‫حرف خارجی شد،
‫روزنامه "بی‌طرف" رو یه انگلیسی خریده.
‫دقیقاً،
‫یه نفر به اسم هالیفاکس. ‫ظاهراً یه لرده.
‫روزنامه‌ها رو می‌خره تا اخبار جعلی پخش کنه
‫و تو بورس سفته‌بازی کنه.
‫یه راهزن از بدترین نوعشه.
‫به نظر نمیاد از این لرد خوشتون بیاد.
‫بذار اینطور بگم که من خیلی‌ها رو دوست دارم،
‫اما فقط از بعضی‌ها درست و حسابی متنفرم.
‫متنفر بودن از یه انگلیسی ‫گناه نیست. عقل سلیمه.
‫دارین میرین؟
‫نزدیک نیمه‌شبه. کالسکه‌مون داره میشه کدو تنبل؛ ‫(اشاره به داستان سیندرلا و تبدیل کالسه به کدو تنبل)
‫آلبر.
‫مادمازل.
‫داشتین بادبزنتون رو جا می‌ذاشتین.
‫ممنون، آقا.
‫- روی شما حساب کنم؟ ‫- برای چی؟
‫برای پیوستن به شام
‫که به زودی تو پاریس ترتیب میدم. ‫یه خونه موقت پیدا کردم.
‫البته... حتماً.
‫خوبه.
‫به زودی می‌بینمتون.
‫کنت.
‫مادام دو مورسف.
‫وقتی من میام شما دارین میرین.
‫گمان نبرید که بهم ربط دارن.
‫می‌خواستم ازتون عذرخواهی کنم.
‫از من عذرخواهی کنید؟
‫برای سرگیجه اون روزم.
‫شما منو یاد کسی انداختین که خوب می‌شناختمش ‫و تو شرایط غم‌انگیزی
‫از دنیا رفت.
‫برای یه لحظه، من...
‫دوباره داره شروع میشه، ‫کلمات رو گم میکنم.
‫متأسفم که شما رو ‫یاد این خاطره بد انداختم.
‫نگران نباشید، تموم شده؛
‫چه بهتر.
‫شب خوبی داشته باشید.
‫کنت.
‫آلبر.
‫"هایده.
‫"من نباید به شما نامه بنویسم. ‫پس نمی‌نویسم.
‫"نباید شما رو ببینم..."
‫پس پیشنهاد نمی‌کنم که ‫فردا ساعت ۵ در باغ گیاه‌شناسی
‫منو ملاقات کنید.
‫این مکان، که فردا اونجا نخواهم بود،
‫اسرارآمیزترین گل‌های پاریس رو داره.
‫شما از سرزمینی میاین که به سرزمین ‫ابرها و یاس معروفه.
‫برای ابرها می‌تونیم روی آسمون پاریس حساب کنیم،
‫من یه گل یاس به یقه‌م می‌زنم.
‫پس نمی‌گم فردا می‌بینمتون.
‫و نمی‌گم که از وقتی شما رو دیدم،
‫صدا و چهره‌تون لحظه‌ای رهام نمی‌کنه.
‫آلبر.
‫لومون نمیده؟
‫خیلی به کنت وفاداره،
‫ولی نسبت به من نقطه ضعف داره.
‫این یه استرلیتزیاست.
‫اونجایی که من ازش میام، تو ‫مسیری که به دریا می‌رسه از اینا بود.
‫بهش پرنده بهشتی هم میگن،
‫پاساریا پارادیسولوی.
‫پاساریا پارادیسولوی؟
‫خوبه.
‫چطور میشه که شما نامزد ندارین؟
‫یا شاید دارین؟
‫پدرم می‌خواد با دختر یه بارون ازدواج کنم.
‫ولی من...
‫من دنبال چیزی می‌گردم که ‫اون دوشیزه اصلاً نداره.
‫این... جذابیت تعریف نشدنی که ‫برای یه زن مثل عطر برای یه گُله.
‫یا مثل طعم برای یه میوه.
‫نمی‌دونم خانم‌های پاریسی دوست دارن ‫چیده یا چشیده بشن،
‫ولی من نه.
‫- منظورم این نبود. ‫- داشتم سر به سرتون می‌ذاشتم.
‫شنبه تو شام کنت هستین؟
‫نه، من قراره به مامانم کمک کنم
‫تا از این دورهمی‌ها اشرافی در بره. ‫اون از این جور جاها خیلی بدش میاد.
‫شما چی؟
‫من مادرتون رو نمیشناسم،
‫نمیدونم سلیقه‌ش چیه،
‫ولی تو چیزایی که ازشون بدش میاد باهاش موافقم.
‫نه اون و نه مادرش برای شام نمیان.
‫ولی فرناند دو مورسرف ‫حتماً میاد.
‫چی شده؟
‫چرا درباره آلبر چیزی نمیگی؟
‫چیزی نیست که بخوام بگم.
‫طبیعیه که شک داشته باشی.
‫که بترسی. من درکت می‌کنم.
‫اما وقتی لحظه‌ش برسه، ‫باید یادت باشه...
‫لازم نیست
‫شما به من یادآوری کنی ‫پدرش با پدر من چیکار کرد.
‫آتش به دهانش گذاشت.
‫ممنون،
‫- عزیز من. ‫- البته.
‫دوستان عزیز.
‫شب بخیر، ویکتوریا.
‫من هم انتظار داشتم ‫چیز باشکوه‌تری باشه،
‫این قیافه رو به خودت نگیر.
‫حتماً داخلش ‫سورپرایزهایی داره.
‫هوم...
‫به نظر میاد ‫زیاد اشتها ندارین.
‫قبل از خوردن خوک و مرغ داشتم.
‫این خونه... فوق‌العاده‌ست.
‫با این حال حس می‌کنم شما تعجب کردین.
‫هیچی از چشمتون پنهون نمی‌مونه.
‫فکر می‌کردم آدمی مثل شما ‫یه محله مرکزی‌تر رو انتخاب می‌کنه،
‫مثل... شانزلیزه ‫یا سن ژرمن.
‫اتفاقاً این خونه رو خریدم ‫چون بهم توصیه کردن نخرمش.
‫چرا؟
‫خب، میگن جن داره. ‫تعجب مهمون‌ها
‫انگار سال‌ها پیش اینجا ‫یه جنایت... وحشتناک اتفاق افتاده.
‫مواظب باشین، ‫دادستان پادشاه اینجاست.
‫درسته.
‫یه بچه رو قربانی کردن.
‫وحشتناکه.
‫با این حال ‫این خونه رو خریدین؟
‫کار خوبی کردین.
‫این داستان‌های روح و جن ‫همه‌ش چرت و پرته
‫که خدمتکارهای بدجنس ‫سرهم می‌کنن.
‫یا همسایه‌های حسود.
‫اشتباه می‌کنین، دادستان.
‫من تو آسیا و هند زندگی کردم،
‫و سخته که از اونجا برگردی ‫بدون اینکه بدونی واقعاً
‫یه دنیای...
‫نامرئی وجود داره، پر از روح.
‫وقتی این خونه رو دیدم، من...
‫همون لحظه فهمیدم...
‫یه حس عجیب داشتم ‫که اینجا یه جنایت اتفاق افتاده.
‫پس خواستم
‫- که تنهام بذارن. ‫- اما...
‫نمی‌ترسیدین؟
‫اگه وجدانتون پاک باشه، ‫روح‌ها اذیتتون نمی‌کنن.
‫باهاتون حرف می‌زنن.
‫- و چی بهتون گفتن؟ ‫- آره، چی بهتون گفتن؟
‫اون شب، ‫همینجا نشستم.
‫درست جلوی این شومینه.
‫یه کم تریاک کشیدم ‫تا بیشتر حس کنم.
‫هیچی بهتر از این نیست که ‫محدوده آگاهیتون رو گسترش بدین.
‫و تو لطافت دود...
‫حس می‌کردم انگار... ‫معلق شدم.
‫یه صدای ضربه از دیوار شنیدم.
‫بعد یه ضربه دیگه.
‫ضربه می‌زنه.
‫دستم رو گذاشتم.
‫و صدای جیغ از طبقه بالا شنیدم. ‫از پله‌ها رفتم بالا.
‫جیغ‌ها تبدیل شد به... ناله.
‫صدا از یه اتاق میومد
‫ته راهرو.
‫در رو باز کردم ‫و خودم رو تو یه اتاق دیدم.
‫وسطش یه تخت بود.
‫دستم رو روش گذاشتم.
‫و یه زن رو دیدم ‫که از درد به خودش می‌پیچید.
‫داشت یه بچه به دنیا می‌آورد. ‫تنها بود، رهاشده.
‫جیغ می‌زد.
‫و بعد یه یکی رو ‫پشت سرم حس کردم.
‫یهو.
‫دارین خانم‌ها رو می‌ترسونین.
‫و ما رو سرگرم می‌کنین.
‫خواهش می‌کنم، ادامه بدین.
‫به خودتون بیاین، دارین جشن رو خراب می‌کنین.
‫برگشتم، در حالی که می‌لرزیدم.
‫و همون لحظه،
‫یه زمزمه کنار گوشم ‫شنیدم.
‫صدای یه بچه بود.
‫صدای یه بچه که التماس می‌کرد
‫آزادش کنم.
‫بالاخره یه در پیدا کردم،
‫یه در مخفی ‫که قبلاً ندیده بودم.
‫من هلش دادم.
‫چند تا پله... که میره به باغ.
‫و دوباره برگشت، ‫صدای اون بچه.
‫بهم میگفت خیلی وقته که تنهاست. ‫داشت گریه میکرد.
‫مامانشو صدا میزد.
‫اون شب، من...
‫گشتم، ولی...
‫باغ خیلی بزرگ بود.
‫چی... چیکار کردین؟
‫ببخشید؟
‫باغ خیلی بزرگ بود...
‫چیکار کردین؟
‫بله.
‫فردا صبحش، ‫شروع کردیم به کندن.
‫همه جا رو.
‫درختای سیب رو از ریشه درآوردیم، ‫مسیر رو زیر و رو کردیم...
‫ولی هیچی نبود.
‫یه خوک مخصوص پیدا ‫کردن ترفل از پریگور، آوردم!
‫خب بعدش؟
‫نفس میکشه.
‫وقتی اونم چیزی پیدا نکرد،
‫همون شب خوردیمش.
‫- خنده ‫- عالی بود!
‫من که گفتم ‫این فقط یه قصه است.
‫دقیقاً، یه قصه.
‫حداقل، تا دیروز همینطور فکر میکردم.
‫وقتی داشتیم
‫مشعل‌ها رو برای مهمونی میکاشتیم،
‫یکیشون یهو شکست.
‫همونجا رو کندیم و...
‫یه صندوقچه پیدا کردیم.
‫خب؟
‫توش چی بود؟
‫نمیدونم.
‫یعنی چی؟
‫منتظر شما موندم... تا بازش کنیم.
‫اگه توش جنازه باشه چی؟
‫براش مراسم تدفین میگیریم.
‫دادستان، شاید مایل باشید
‫بازش کنید؟
‫- التماستون میکنم، بازش نکنید. ‫- بسه دیگه.
‫اجی مجی لاترجی!
‫آه، نمیدونم
‫کدوم قسمت این داستان واقعیه، ‫ولی شما یه جادوگرین،
‫کنت.
‫چطور ممکنه؟ ‫طوری حرف میزد انگار اونجا بوده.
‫همه این جزئیات، این... ‫داشتم دیوونه میشدم.
‫آروم باش، خواهش میکنم.
‫- جنازه بچمون کجاست؟ ‫- نمیدونم.
‫- مگه همونجا نذاشته بودیش؟ ‫- چرا.
‫تو بهم گفتی که مرده! ‫تو بهم گفتی!
‫معلومه که مرده بود.
‫- پس کجاست؟ ‫- نمیدونم.
‫- بچمون کجاست؟ ‫- نمیدونم!
‫ساکت شو، هیستریک شدی! ‫نمیدونم.
‫آروم باش.
‫یه چیزی رو میدونم.
‫اینکه تا هشت روز دیگه،
‫میفهمم این آقای مونت کریستو کیه،
‫از کجا اومده، کجا میره،
‫و چرا جلوی ما درباره بچه‌هایی که دفن میشن ‫حرف میزنه.
‫دانگلار شیفته پوله.
‫به کسی که ازش پول
‫نمیخواد شک نمیکنه. ‫مورسف از وقتی
‫پسرشو نجات دادم ‫بهم اعتماد داره.
‫میمونه ویلفور.
‫ویلفور دادستانه.
‫مشکوکه.
‫و بخاطر این شام، ‫ویکتوریا حتماً توضیح میخواد.
‫پس برای آروم کردن اون ‫و خودش،
‫تحقیق میکنه.
‫و از اونجایی که همیشه از دهن آدمای بدجنس ‫بیشتر میشه فهمید،
‫میره سراغ دشمن کنت.
‫لرد هالیفکس.
‫- (با لهجه انگلیسی) ‫- چی میخواین بدونین؟
‫اگه بتونم بهش ضرری بزنم، ‫باعث خوشحالیمه.
‫کنت قبلاً پاریس اومده؟ ‫ادعا میکنه که نه.
‫اگه قبلاً اومده بود، من میدونستم.
‫پس، شما میدونید ‫15 سال پیش کجا بوده؟
‫بله. هند.
‫ولی...
‫باید بگم،
‫اون موقع هنوز برام جالب بود.
‫ولی بعدش...
‫بعدش چی؟
‫یه شب داشتم یه خدمتکار رو تنبیه میکردم
‫که حقش بود.
‫ولی...
‫مونت کریستو عاشق این وحشی‌ها شده بود،
‫با اون خدایان بت‌پرستشون، ‫جادوی مسخرشون.
‫عقاید مضحک.
‫بعد منو به دوئل دعوت کرد.
‫بخاطر یه بومی؟
‫بله! یه بومی!
‫باورتون میشه؟
‫میخنده. ‫آه.
‫هوا گرمه، نه؟ ‫عجب گرمایی!
‫یکی بادبزنمو بیاره، ‫تو را خدا.
‫اینجا آدم خفه میشه!
‫نه این یکی رو نه.
‫ممنون.
‫هوم. و شما،
‫جناب ویلفور؟
‫چه بلایی سرتون آورده؟
‫هیچی.
‫نمیدونم باید اونو جزو دوستام حساب کنم ‫یا دشمنام.
‫اگه دشمنتون بود، ‫تا حالا فهمیده بودین.
‫عیب‌هایی داره، ولی آدمی نیست که ‫نیتش رو پنهان کنه.
‫هوم.
‫اما...
‫مواظب باشین.
‫جناب دادستان.
‫اگه بشه دوستتون،
‫شما میشین دشمن من.
‫البته که همینطوره.
‫میخنده.
‫بله.
‫ممنون جناب ویلفور، ‫صحبت باهاتون خیلی خوب بود
‫ولی من کارای زیادی دارم ‫که باید انجام بدم.
‫از شما ممنونم.
‫جناب دادستان.
‫ویکتور.
‫کنت؟
‫اسب‌ها رو آماده کن، ‫داریم برمیگردیم.
‫حالا که ویلفور دیگه گارد نداره،
‫میتونیم حمله‌مون رو آماده کنیم.
‫من میرم جنوب.
‫برای جشن تولد بیست سالگی ‫دختر دانگلار برمیگردم.
‫روی تو حساب میکنم،
‫آندره، که به اون نزدیک بشی.
‫و روی تو، هایده، ‫که آلبر رو جادو کنی.
‫برین.
‫خوبه.
‫میتونه تا 600 برده رو جا بده، ‫با یکم فشار 700 تا، ولی...
‫من یه انسان‌دوستم.
‫اسمشو گذاشتم هرکول.
‫مادرم میگفت این خط مال کساییه ‫که سرنوشت بزرگی دارن.
‫و این... خط عشقته.
‫و اینجا، میبینم که...
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫بله؟
‫میخواستم دوستت داشته باشم،
‫- ولی نمیتونم. ‫- میدونم.
‫تو اون حس‌هایی که
‫ به سوزان داری رو نمیتونی به من بدی.
‫این راز ما میمونه.
‫خوب نگهش میداریم.
‫میدونم یعنی چی که ‫آدم دو شخصیتی باشه.
‫نتونی بگی کی هستی.
‫من میشم بهونه‌ت.
‫آه میکشه
‫وقتشه که خودتو نجات بدی.
‫هر ثانیه از لحظاتی که باهاتون بودم رو
‫توی خواب دوباره میبینم
‫میخوام توی تاریکی شب ‫خاطره چشماتون رو با خودم ببرم،
‫و نمیخوام با هیچکس حرف بزنم
‫تا طنین صداتون رو ‫که هنوز تو قلبم میلرزه
‫هدر ندم.
‫نت موسیقیتون رو پیش خودم نگه میدارم.
‫دوستش دارم چون تصویر شما رو ‫برام زنده میکنه،
‫اما بیشتر از همه به خاطر خاطره‌ای که ‫تا ابد همراهش میمونه،
‫خاطره لحظه‌ای از زندگی ‫که به اندازه یه عمر می‌ارزه.
‫- به امید دیدار. ‫- به امید دیدار.
‫شاهزاده.
‫اوژنی. این جشن مثل خودته، ‫پر از شور و شادی.
‫ممنون، آندره.
‫بین مهمون‌هاتون ‫کنت مونت کریستو هم هست؟
‫هفده.
‫هفده؟
‫شما هفدهمین نفری هستین ‫که این سوال رو میپرسه.
‫و به همه چی جواب میدین؟
‫که نفر هجدهمی وجود نداره. اوناهاش.
‫عذر میخوام.
‫دوشیزه.
‫- کنت. سفرتون خوب بود؟ ‫- عالی بود.
‫- متشکرم. ‫- اوژنی خیلی مشتاقه
‫که دوباره ببینتتون، دوشیزه.
‫کنت، اجازه میدین؟
‫با کمال میل.
‫کنت میدونه که ‫ما همدیگه رو دیدیم؟
‫من چیزی بهش نگفتم.
‫- ممکنه خودش فهمیده باشه؟ ‫- فقط خدا میدونه اون به چه کارایی قادره.
‫قشنگن، نه؟
‫انگار خیلی عجله دارن واسه زندگی.
‫آدما همیشه واسه خوشبختی عجله دارن.
‫مگه نه؟
‫افتخار میدین دست در دست هم
‫چند قدم راه بریم.
‫دستتون میلرزه.
‫انگار سردتونه.
‫تو خانواده ما، دست‌هامون ‫سرده ولی قلب‌هامون گرم
‫بفرمایید. این گرمتون می‌کنه.
‫انگورهای ما به خوبی انگورهای سیسیل نیست
‫ولی شما به آفتاب شمالی ما لطف دارین.
‫متأسفم.
‫عذر می‌خوام، ولی...
‫من هیچوقت نمی‌نوشم.
‫حداقل یه چیزی میل می‌کنید؟
‫باز هم باید دست رد بزنم.
‫جناب کنت، یه رسم عربی هست که میگه اونایی که زیر یه سقف
‫نون و نمک همدیگه رو خوردن، دوست ابدی میشن.
‫من این رسم رو می‌شناسم، خانم.
‫ولی ما پاریس هستیم، نه طنجه.
‫اینجا نه دوستی ابدی معنی ‫داره، نه نون و نمک خوردن.
‫ولی آخه... ما دوستیم، مگه نه؟
‫البته که هستیم.
‫چرا نباید باشیم؟
‫پس به جای نون و نمک، بیاید ‫چند تا خاطره با هم مرور کنیم.
‫چی می‌خواید بدونید؟
‫راسته که شما اینقدر دیدید،
‫اینقدر سفر کردید،
‫اینقدر رنج کشیدید؟
‫چی باعث شده اینطور فکر کنید؟
‫چشم‌هاتون.
‫هر مسافری یا دنبال پیدا کردن چیزیه یا دنبال فرار از چیزی.
‫شما پیداش کردید؟
‫سفرم هنوز تموم نشده.
‫تنها زندگی می‌کنید؟
‫نه خواهری دارم، نه پسری، نه پدری.
‫فقط هایده رو دارم که مطمئنم به زودی اونم ترکم می‌کنه.
‫چطور می‌تونید اینجوری زندگی کنید،
‫بدون هیچی که شما رو به زندگی وصل کنه؟
‫یه دختر جوونی رو دوست داشتم.
‫که قرار بود باهاش ازدواج کنم.
‫سال‌ها پیش.
‫ولی وقتی جنگ اومد و منو از اون دور کرد...
‫فکر می‌کردم اونقدری منو ‫دوست داره که منتظرم بمونه.
‫که تا پای مرگ بهم وفادار بمونه.
‫ولی وقتی برگشتم،
‫ازدواج کرده بود.
‫شاید قلب من از بقیه ضعیف‌تر بود.
‫بیشتر از اونچه بقیه ‫رنج می‌کشیدن، رنج کشیدم.
‫همین دیگه. ‫این عشق هنوز تو قلبتون مونده؟
‫آدم فقط یه بار واقعاً عاشق میشه.
‫مگه نه؟
‫دوباره دیدینش؟
‫هیچوقت.
‫هیچوقت؟
‫هیچوقت.
‫به خاطر رنجی که کشیدید بخشیدینش؟
‫فقط کسی رو میشه بخشید که طلب بخشش کنه.
‫اگه امروز ازتون طلب بخشش کنه چی؟
‫روزنامه بی‌طرف بخرید! ناوگان ‫دانگلار در مارسی دزدیده شد!
‫روزنامه بی‌طرف، خانم‌ها و آقایون! ‫روزنامه بی‌طرف!
‫بخرید!
‫چطور میشه کشتی‌ها رو ‫وسط روز روشن از بندر دزدید؟
‫حداقل بیمه بودن؟
‫به نظرت چیه؟
‫سهام دانگلار تو بورس سقوط کرد.
‫ولی به لطف تلگراف ارتش،
‫دانگلار زود می‌فهمه که ‫در واقع هیچ اتفاقی نیفتاده.
‫شما باید کشتی‌هاشو می‌دزدیدید.
‫هر چیزی به موقعش میرسه.
‫نجات پیدا کردی. کشتی‌هات سالمن.
‫- چی؟ ‫- روزنامه بی‌طرف دروغ گفته.
‫"ناوگان دانگلار هنوز
‫"در بندر مارسی پهلو گرفته و سالمه"!
‫آه می‌کشه. ‫ممنون. ممنون دوستان من.
‫دانگلار حرف‌های منو ‫یادش میاد و فکر می‌کنه...
‫که این یه حقه از طرف ‫صاحب جدید روزنامه بی‌طرفه،
‫لرد هالیفکس عزیز ما.
‫دقیقاً.
‫مونت کریستو حق داشت.
‫این انگلیسی داره از روزنامه‌ش ‫استفاده می‌کنه تا با سهام من بازی کنه.
‫باید یه تکذیبیه چاپ کنیم.
‫اصلاً نه.
‫نمی‌فهمم. باید...
‫هیس!
‫می‌شنوید؟
‫گوش کنید.
‫چه صدای قشنگی.
‫این صدای کوچولوی قشنگ.
‫من هنوز نمی‌فهمم.
‫فکر کن. اون چیزی رو می‌دونه که هنوز هیچکس نمی‌دونه.
‫تصور کن: داری پوکر بازی می‌کنی و از دست حریفت خبر داری.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- شرط رو می‌برم بالا.
‫سهام‌ها الان تو پایین‌ترین قیمتن.
‫اگه الان سهام رو بخرم، تا دو روز دیگه ‫یه سود کلون به جیب میزنم.
‫بهترین معامله‌م میشه.
‫سهامت رو بخری؟
‫چقدر پول لازم داری؟
‫- 500 میلیون. ‫- 500 میلیون؟
‫آره، 500 میلیون. ‫ولی باید همین امروز انجام بشه.
‫قبل از بسته شدن بازار و قبل از اینکه ‫اون آشغالِ هالیفکس این کار رو بکنه.
‫چطوری میشه تا امشب ‫500 میلیون جور کرد؟
‫با رفتن پیش بزرگترین دشمن ‫لرد هالیفکس.
‫متأسفم بارون، ولی...
‫دریا همیشه برای من نحس بوده.
‫من سهام شما رو نمیخرم.
‫- کنت. ‫- با این حال،
‫من هیچوقت کمک به یه دوست و تنبیه ‫یه دشمن رو رد نمیکنم.
‫پس این پول رو بهتون قرض میدم ‫و هر کاری که میخواین باهاش بکنین.
‫و من میتونم نرخ سود 20 درصد ‫رو تضمین کنم.
‫من بدون سود بهتون پول قرض میدم.
‫تو سیسیل میگن:
‫"از جیب رفیقت پولدار نشو."
‫اصرار میکنم.
‫یه رهن‌نامه روی همه داراییام ‫تنظیم کردم.
‫خب، به اندازه 500 میلیون نمیشه، ولی...
‫200 میلیون، اینو قول میدم.
‫نه بارون، حرف شما برای من کافیه.
‫شما بهش میگین:
‫"حساب حساب، کاکا برادر."
‫خب، پس باشه. به خاطر دوستی، ‫من تضمین‌های شخصی شما رو قبول میکنم.
‫تا یک هفته دیگه، ‫بدهیم رو پس میدم.
‫کاری میکنیم این هالیفکس ‫تقاص پس بده.
‫شکایت‌نامه آماده‌ست.
‫خودم شخصاً علیه اون ‫تو دادگاه اقامه دعوی میکنم.
‫مشتاقم که تو دادگاه باشم ‫و شاهد این اعدام باشم.
‫لرد هالیفکس، ‫صاحب روزنامه ایمپارشال،
‫که امروز به دادگاه احضار شده
‫تا به اتهامات افترا ‫پاسخگو باشه،
‫مجبور شده با عجله کشور رو ترک کنه.
‫اما قول داده که نماینده‌ش
‫ساعت 2 در این دادگاه حاضر باشه.
‫جناب قاضی، این نمایش کافیه دیگه.
‫اینجا تئاتر خیابونی نیست.
‫از نماینده آقای هالیفکس میخوام ‫خودش رو معرفی کنه.
‫چیکار میکنی؟ ‫هنوز تموم نشده.
‫من نماینده لرد هالیفکس هستم.
‫من در برابر شما هستم
‫چون روزنامه ایمپارشال متهم شده ‫به پخش اخبار دروغ.
‫اما من اینجا اعلام میکنم
‫که کشتی‌های دانگلار ‫واقعاً ناپدید شدن.
‫چرت و پرته، ‫ناوگان من تو مارسیه!
‫این یه مسخره‌بازیه!
‫- چه مدرکی دارین؟ ‫- کافیه
‫با اداره بندر مارسی ‫تماس بگیرین.
‫پس شما روی حرفتون ‫پافشاری میکنین؟
‫بله پافشاری میکنم و پاش امضا میذارم، ‫جناب قاضی.
‫اما میخوام این کار رو ‫با اسم واقعیم انجام بدم.
‫یعنی الان اسم جعلی دارین؟
‫منو با اسم آندره کاوالکانتی ‫میشناسن.
‫بعد از سال‌ها زندگی تو خیابون، ‫یه خانواده بزرگ
‫و ثروتمند از اشراف ایتالیا ‫منو پناه دادن.
‫من مثل یه دزد بزرگ شدم؛
‫و به عنوان یه شاهزاده به آخر خط رسیدم.
‫شغل شریف‌تری نیست، ‫ولی خیلی لذت‌بخش‌تره.
‫اینجا، تو پاریس بود که بالاخره ‫پدر واقعیم رو پیدا کردم.
‫من سوم نوامبر 1815 به دنیا اومدم.
‫تو اوتوی.
‫جناب قاضی، آیا...
‫متهم میتونه مدارکی برای ‫ادعاهاش ارائه کنه؟
‫بله، دارم میرسم، جناب دادستان.
‫صبرتون پاداش خواهد داشت.
‫من حرومزاده یه اشراف‌زاده فرانسوی ‫و معشوقه‌ش هستم!
‫مادرم نمیدونه که من زنده‌م ‫چون... پدرم
‫بهش گفته که من ‫موقع تولد مُردم.
‫منو تو یه پارچه پیچید ‫و زنده به گور کرد.
‫آقا، شما دارید از تلاش ‫برای قتل نوزاد حرف میزنید.
‫این اتفاقی بود که باید می‌افتاد
‫اگه عمه‌م منو از خاک ‫بیرون نمی‌آورد.
‫چه کسی رو متهم میکنید؟
‫یه مرد محترم...
‫که همه‌تون میشناسینش.
‫اسلحه‌هاش روی این پارچه‌ست.
‫پدر من...
‫همون مردیه که ‫روبروم وایساده.
‫دادستان ویلفور.
‫ساکت!
‫- وگرنه سالن رو تخلیه می‌کنم. ‫- تهمته!
‫ازتون شکایت می‌کنم!
‫آقای کاوالکانتی،
‫متوجه هستید که اتهاماتتون ‫چقدر سنگینه؟
‫من به یه پارچه قانع نمیشم، ‫حتی اگه خونی باشه.
‫جناب دادستان مدرک حرف‌هام رو ‫براتون میاره.
‫هذیون می‌گید! ‫- پدر.
‫مجبور نکنید مادرم بیاد ‫شهادت بده.
‫فکر کنم به اندازه کافی رنج کشیده.
‫دادگاه تعلیق میشه
‫تا زمان تحقیقات. ‫سالن رو تخلیه کنید!
‫این از اولی.
‫بیا ویکتوریا، بیا! ببخشید.
‫بذارید رد بشیم.
‫چرا حقیقت رو بهم نگفتی؟
‫پدرت منو به عنوان دامادش می‌خواست، ولی...
‫این امکان نداره، ‫مادر تو، مادر منم هست.
‫ریشه‌هات رو فراموش نکن.
‫خوشبخت باشی، خواهرم.
‫کنت!
‫این داستان بی‌معنیه. ‫داریم توی توهم غرق میشیم.
‫کشتی‌های من، دیروز، ‫هنوز تو مارسی بودن. من...
‫من نیاز به یه... یه مهلت دارم ‫تا پولتون رو پس بدم.
‫اگه...
‫دیگه چیزی ندارید، بارون.
‫هر چی که مال شما بود الان مال منه.
‫تنها چیزی که براتون مونده، ‫همین لباس‌های تنتونه.
‫از پاریس برو بیرون وگرنه...
‫... ممکنه کاری کنم ‫زنت و دخترت از گشنگی بمیرن!
‫اما کنت، من...
‫فکر می‌کنید خیلی بی‌رحمم، بارون؟
‫(نه تنها می‌دونم،)
‫(بلکه بهش افتخار هم می‌کنم.)
‫بهتره همسرتون رو همراهی کنید.
‫خیلی رنگش پریده.
‫این از دومی.
‫پدر!
‫از طرف آنژل.
‫برید کنار!
‫نه!
‫چرا؟
‫گریه نکن.
‫می‌دونستیم آخرش اینجوری میشه.
‫می‌دونستیم.
‫هایده!
‫نافرمانی کرد.
‫نافرمانی؟
‫از چی نافرمانی کرد؟
‫شما فقط نفرت رو بهش یاد دادین.
‫شما این خنجر رو ‫تو دستش گذاشتین.
‫این غمته که داره حرف می‌زنه.
‫من مثل پسرم دوستش داشتم.
‫منم دوست دارین؟
‫منم حاضرین برای انتقامتون ‫قربانی کنین؟
‫این انتقام نیست.
‫این عدالته.
‫اشک‌هات رو فراموش نکن هایده، ‫جیغ‌های مادرت
‫و خون پدرت رو.
‫و اسم کسی که بهشون خیانت کرد.
‫اسمش رو فراموش نکن!
‫اگه همونقدر که من دوستتون دارم
‫دوستم دارید، ‫سعی نکنید دوباره منو پیدا کنید.
‫تو آدم خیلی خوبی هستی، ‫نباید اینقدر ساده باشی.
‫دارم همه توانم رو جمع می‌کنم تا ‫با خودم کلنجار برم و جلوی اشکامو بگیرم.
‫دور از من خوشبخت باشید، ‫چون لایقش هستید.
‫آلبر؟
‫آلبر.
‫تو دیوونه‌ای.
‫نمی‌تونی اینجا بمونی.
‫هایده، من تازه شما رو شناختم...
‫برید.
‫مثل طاعون ازم دوری کن.
‫- من بدبختت می‌کنم. ‫- پس بیا با هم فرار کنیم.
‫هایده، قسم می‌خورم،
‫به جای ناامیدی، خوشبختت می‌کنم، قول میدم.
‫منو نمی‌شناسی. ‫کنت رو نمی‌شناسی.
‫هایده...
‫اگه همونقدر که من ‫دوستت دارم، دوستم داری...
‫با من خداحافظی کن.
‫التماست می‌کنم.
‫بگو!
‫پس من بهت میگم
‫خدا رو شاهد می‌گیرم که از ته دلم میگم...
‫برات آرزوی یه زندگی شاد ‫بدون خاطره‌‍‌‌ای از من رو دارم.
‫خداحافظ عشق من.
‫این نگاه.
‫بدون شما، زندگیم از دست رفته‌س.
‫بدبختیم حتمیه.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫نگران نباش، ‫به قولم عمل می‌کنم.
‫اما تو رو به خدا، زنده می‌مونی؟
‫چه اهمیتی داره؟
‫از نظر تو من الان مُردم.
‫فرار کنیم.
‫هایده.
‫اگه می‌خوای به خانواده مورسف بپیوندی،
‫آلبر حق داره که بدونه
‫داستان تو رو.
‫اگه ساکت بمونی، مجبور میشم ‫به جای تو حرف بزنم.
‫واقعاً لازمه که من
‫از طرف تو حرف بزنم؟
‫کنت، خواهش می‌کنم.
‫هایده دختر...
‫بس کنید!
‫خودم حرف می‌زنم.
‫پدر من مرد بزرگی بود که ‫به نام علی تبلین معروف بود.
‫پاشای یانینا.
‫ده سالم بود
‫وقتی جلوی چشم من و مادرم کشتنش.
‫یه سرباز فرانسوی، که یار و یاور ما بود
‫ پیشش اومده بود.
‫با ده تا گلوله سوراخش کردن،
‫پدرم
‫قدرت اینو پیدا کرد که سرپا بمونه
‫و به مردی که بهش خیانت کرد شلیک کرد
‫و چشمش رو درآورد.
‫دیگه هیچوقت مادرم رو ندیدم.
‫اون افسر منو به عنوان برده
‫به یه قبیله ولاک تو بالکان فروخت.
‫- اسمش... ‫- کافیه.
‫آلبر.
‫- شما منو بازی دادین. ‫- بهتون هشدار داده بودم.
‫- از من سوءاستفاده کردین. ‫- ممکنه از حرفاتون پشیمون بشین.
‫- فکر می‌کنی منو می‌ترسونین؟ ‫- منو تحریک نکن.
‫آلبر، خواهش می‌کنم.
‫کنت!
‫همه چیزمو ازم گرفتین. ‫به جز اسمم، که اونم لکه‌دارش کردین.
‫نه!
‫آه کنت، التماستون می‌کنم.
‫دستکشتون رو به نشونه مبارزه برمی‌دارم.
‫فردا پیچیده دور یه گلوله ‫بهتون پسش میدم.
‫رحم ندارین؟
‫مگه اونا به ادموند دانتس رحم کردن؟
‫نگام کن.
‫من فقط بازوی مسلح سرنوشت کر و کورم.
‫فرناند مورسف همون چیزی رو می‌چشه ‫که پدرم چشید.
‫اگه آلبر رو بکشی،
‫دیگه نمی‌تونی بگی: ‫"خدا با منه، پشتمه."
‫تو یه قاتل میشی.
‫تو کتاب مقدس میگه پسرا باید تاوان ‫گناهان پدراشونو پس بدن.
‫جاکوپو، دنبالش برو.
‫تنهامون بذار، جاکوپو.
‫مادام.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫ادموند، تو پسر منو نمی‌کشی.
‫چه اسمی صدا زدی؟
‫اسم خودت رو.
‫این خانم مورسف نیست
‫که جلوت وایساده، مرسدسه.
‫من کسی به این اسم نمی‌شناسم.
‫همون لحظه که دیدمت شناختمت.
‫حتی بدون دیدنت هم، ‫صدات رو می‌شناختم.
‫عقلم مقاومت می‌کرد، ولی قلبم می‌دونست. ‫از اون موقع، دنبالت می‌کنم، نگات می‌کنم،
‫دنبال اینم که با مورسف چیکار داری.
‫منظورتون فرنانده، مادام.
‫حالا که داریم اسم کوچیک همو صدا می‌زنیم.
‫گناهکار منم.
‫منم که در برابر نبودنت ‫قدرت نداشتم.
‫منم که وقتی گفتن مُردی ‫ایمانم رو از دست دادم.
‫- من! ‫- چرا؟ چرا تنها بودی؟
‫چرا من نبودم؟ ‫چرا دستگیرم کردن؟
‫چرا گفتن که مُردم؟
‫نمی‌دونم.
‫فکر کنم دیگه براتون نامه عاشقانه نمی‌نویسه،
‫اما شما به راحتی دست خطش رو می‌شناسین.
‫بفرمایید.
‫نگاه کن، مرسدس.
‫این چیزیه که شوهرت
‫بیست سال پیش به ویلفورت نوشت.
‫باید انتقام بگیرم، مرسدس. ‫باید این کار رو بکنم.
‫نفس‌های لرزان
‫پس انتقام بگیر، ادموند.
‫اما فقط از گناهکارها.
‫از فرناند که بهت خیانت کرد انتقام بگیر، ‫از من انتقام بگیر، ولی آلبرت رو ببخش.
‫اگه می‌دونستی چقدر دعا کردم...
‫اگه می‌دونستی چقدر ‫اشک ریختم...
‫تو پدرت رو تو تنهایی از دست دادی؟
‫کسی که عاشقش بودی رو تو بغل ‫رقیبت دیدی؟
‫- همه اینا رو دیدی؟ ‫- نه.
‫آره.
‫ولی الان مردی رو می‌بینم که هیچوقت ‫از عاشقیش دست نکشیدم
‫که می‌خواد قاتل پسرم بشه.
‫چی می‌خوای؟
‫می‌خوای پسرت زنده بمونه؟
‫زنده می‌مونه.
‫ممنون.
‫ممنون، ادموند.
‫پیدات کردم.
‫همونجوری که همیشه تو رویاهام می‌دیدمت، ‫همونجوری که همیشه دوستت داشتم.
‫باید خداحافظی کنیم.
‫خداحافظی؟
‫اگه از انتقامم بگذرم،
‫از تنها چیزی که منو زنده نگه داشته گذشتم.
‫دوئل فردا انجام میشه.
‫خداحافظ، مرسدس.
‫جناب آلبرت دو مورسف،
‫شما علناً کنت مونت کریستو رو ‫به مبارزه طلبیدید.
‫دوئل در فاصله بیست قدمی، ‫با فرمان من انجام میشه.
‫اول شما
‫در موقعیت قرار بگیرید.
‫بفرمایید، آقایون.
‫آتش!
‫فکر می‌کنم تو چشمات ‫برق ناامیدی می‌بینم.
‫هیچوقت نمی‌بخشمتون که ‫زندگیش رو ازش گرفتین
‫و قلبم رو شکستین.
‫پس دوستش داشتی.
‫دوستش داشتم؟
‫همه چیز منو به نفرت ازش سوق می‌داد، ‫ولی کی می‌دونه چرا عاشق میشیم؟
‫هرچقدر سعی کنی با خودت کنار بیای، ‫دیگه خیلی دیره.
‫تعادلت رو از دست دادی.
‫ندای درونت بهت میگه که ‫هیچی تصادفی نیست.
‫ولی به جای گوش دادن به اون صدا، ‫به حرف تو گوش دادم.
‫باعث بدبختی اون و خودم شدم!
‫با این عشقی که بهش ندادم ‫چیکار کنم؟
‫با این حرف‌هایی که بهش نزدم چی؟
‫شما بهش گفتین.
‫و اون شنید.
‫آلبرت...
‫کنت!
‫حالا فرار کنید.
‫فرار کنید و نذارید هیچکس ‫خوشبختیتون رو ازتون بگیره.
‫ادموند!
‫ادموند، خودتو نشون بده!
‫منتظرت بودم.
‫بالاخره چهره واقعیت رو نشون دادی.
‫منم دنبال شناخت چهره واقعیت بودم.
‫می‌خواستم بدونم کی هستی.
‫واسه همین رد پاهات رو دنبال کردم.
‫هرجایی که رفته بودی رو گشتم.
‫با همه‌شون ملاقات کردم:
‫دوستات، همرزمات، ‫دشمنات، همه...
‫به کی خیانت نکردی؟
‫به کی وفادار موندی؟
‫همه جا چهره واقعیت رو نشون دادی.
‫من
‫ایمانم به انسانیت رو
‫روزی که بهم خیانت کردی از دست دادم.
‫باید منو می‌کشتی.
‫هیچوقت دیر نیست.
‫پاشو وایسا.
‫به من نگاه کن.
‫به من نگاه کن!
‫منو بکش.
‫مردم همیشه مرده‌ها رو ‫بزرگ می‌شمارن.
‫آخرش می‌بخشنشون.
‫نمی‌خوام کسی تو رو ببخشه.
‫مرسدس، اومدم باهات خداحافظی کنم
‫همونجایی که زندگی ‫ما رو از هم جدا کرد،
‫درست ۲۱ سال پیش در همین روز.
‫از اون موقع تا حالا خیلی چیزا ‫تو وجودم و دور و برم شکسته،
‫اون مردی که می‌شناختی دیگه نیست.
‫بهت قول داده بودم تا لحظۀ مرگ ‫دوستت داشته باشم
‫و حتی بعد از اونم،
‫و همیشه دوستت خواهم داشت،
‫ولی دیگه از دستم برنمیاد ‫که خوشبختت کنم.
‫تنها چیزی که می‌تونم بهت بدم ‫تسکینه.
‫پسرت خوشبخت می‌شه.
‫آلبر و هایده داستانی رو زندگی می‌کنن ‫که ما نتونستیم.
‫خوشبختی نصیب بچه‌هامون باشه
‫که بعد از ما زنده می‌مونن ‫و طعم شیرین عشق رو می‌چشن.
‫وقتی این نامه رو می‌نویسم، ‫آخرین لحظاتم رو با تو می‌گذرونم.
‫بعد از این، همه چیز فقط خاطره می‌شه.
‫اونا رو با خودم به دریا می‌برم،
‫تنها جایی روی زمین ‫که همه‌جاش افقه
‫و هیچ ردپایی از آدما ‫روش نمونده.
‫زندگی کن و شاد باش.
‫هیچوقت فراموش نکن،
‫تا روزی که مشیت الهی ‫شاید دوباره ما رو به هم برسونه،
‫که تمام حکمت بشر ‫تو این دو کلمه خلاصه می‌شه:
‫صبر کردن
‫و امیدوار بودن.
‫ادموند دانتس،
‫کنت مونت کریستو.
جهت اطلاع از جدیدترین فیلم و سریال ها :وای موویز را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید @YMoviz
[ کُنتِ مونت-کریستو ]
:فیلمی از ماتیو دولاپورت و الکساندر دو لا پاتُلییِر
[ پییِر نینی ]
[ باستیَن بوئیون ]
[ آنائی دِموستیه ]
[ آناماریا وارتولومئی ]
:و [ لورنت لافیت ]
:با همراهی [ پیرفرانچسکو فاوینو ]
« ترجمه و زیرنویس توسط تیم وای موویز »