ارائه شده در وبسایت وای موویز YMoviz.Com دانلود و تماشای فیلم و سریال بدون سانسور
‫« زندگیِ چاک »
‫« پرده‌ی سوم: متشکریم چـاک »
‫« باشگاه رقص » « چرخ‌زن‌ها و رقاص‌ها »
‫«این بی‌سامانی یا مرگ نیست
‫در خود ساختار، هماهنگی و طرح دارد
‫این است زندگی جاوید
‫همان خوشبختی
‫گذشته و حال رنگ می‌بازند
‫آن‌ها را انباشتم و تهی‌شان ساختم
‫و اکنون پیش می‌روم تا ‫پرده‌ی بعدی آینده را پُر کنم
‫ای شنونده‌ی آن بالا! ‫چه داری که با من در میان بگذاری؟
‫بنگر به چهره‌ام ‫آن دم که شب را به پایان می‌رسانم
‫بی‌پرده سخن بگو، زیرا ‫کسی جز من شنونده‌ات نیست
‫و مرا تنها یک دم دیگر مجال مانده است
آیا با خود تناقض دارم؟
‫بسیارخب، پس، با خود تناقض دارم
‫من وسیع‌ام، ‫در خود کثرت‌ها جای داده‌ام»
‫یا خدا!
‫چی شده؟
‫مشخصه که جذابیتش از شعرِ ویتمن بیشتره
‫دوباره توی کالیفرنیا زلزله شده
‫بخش بزرگی از زمین از سانتا باربارا ‫تا فرزنو فرو ریخته
‫- وحشتناکه ‫- و رفته توی اقیانوس
‫- همین‌جور یهویی ‫- بسیارخب. بسیارخب
‫« زمین‌زلزله‌ای به بزرگی ‫۹/۱ ریشتر در کالیفرنیا »
‫آروم بگیرین
‫« عدم اتصال به اینترنت »
‫اینترنت ندارم
‫شما دارین؟
‫نه
‫ای بابا. شرمنده. اینترنت هنوز وصل نشده
‫ولی پرونده‌ش رو دارم
‫دیلان اخیراً افت تحصیلی شدیدی داشته
‫در واقع این ترم
‫از شاگرد اول بودن رسیده به مرز مردودی
‫شما هنوزم پرونده نگه می‌داری؟
‫وقتی قطعی‌های اینترنت شروع شد
‫خیلی‌هامون برگشتیم ‫سراغ تشکیل پرونده
‫شما چی فکر می‌کنی؟ ‫به نظرت اینترنت درست میشه؟
‫والا نمی‌دونم
‫یادمه دنیا قبل از اینترنت چه‌جوری بود
‫چرا اینقدر برامون سخته ‫دنیای بدون اینترنت رو تصور کنیم؟
‫ولی واقعاً سخته، قبول دارین؟
‫اصلاً مگه میشه برگشت به اون دوران؟
‫اگه این دفعه دیگه وصل نشه چی؟
‫اینترنت هنوز قطعه
‫آره ولی خوشبختانه
‫پرونده‌ی همه‌ی دانش‌آموزها رو دارم
‫گمونم این دفعه دیگه جدیه
‫بعید می‌دونم دوباره وصل بشه
‫شاید همین‌طور باشه
‫ولی به نظرم بهتره الان ‫راجع‌به امیلی صحبت کنیم
‫غیبت‌هاش خیلی زیاد شده
‫خب که چی؟
‫آمار غیبت در حال حاضر توی کل دنیا
بالا رفته
‫دکترها، خلبان‌ها و پلیس‌ها
‫یکی‌یکی دارن می‌زنن به چاک، خب؟
‫اونوقت دغدغه‌ی شما ‫توی این وضعیت غیبت‌های امیلیه؟
‫توی این شرایط مگه میشه درس خوند؟
‫هشت ماهه اینترنت اختلال داره
‫بیشتر سایت‌ها درست لود نمیشن
‫در واقع طبیعیه که گاهی ‫سایت‌ها از کار بیفتن
‫ولی بقیه مشکلات چی؟
‫سایت‌ها برمی‌گردن ولی ‫علائم نگارشی‌ها داغون شده
‫املای کلمات اشتباهه. ‫چه توجیهی داره؟
‫والا من اطلاعی ندارم
‫ولی برایان می‌تونه ‫درسش رو بخونه
‫اینترنت قطع باشه یا نباشه، ‫کتابخونه هنوز سرجاشه
‫پورن‌هاب هم پریده
‫خبر داشتی آقای اندرسون؟
‫بله... چیزه...
‫متوجه شده بودم. آره
‫ببخشید اگه برایان اذیت‌تون کرده
‫الان همه‌ی بارش روی دوش منه. ‫مامانش...
‫رفته و نمی‌دونم الان کجاست
‫این روزها هم که زیاد می‌شنویم
‫آدما غیب‌شون زده
‫زنِ من که رفت دنبال عشقِ نافرجام دبیرستانش
‫یه ماه باهم رابطه داشتن
‫فقط یه ماهِ کوفتی. ‫می‌خواد بیست سال زندگی مشترک رو
‫به خاطر یه عشق گذرا، خراب کنه
‫فکر کنم هیچوقت نتونسته بود ‫از پسره دل بِکَنه
‫گمونم همه‌مون از این‌جور آدما ‫توی زندگی‌مون داریم
‫البته قابل درکه، ‫اگه واقعاً به قولِ اون خل‌وچل‌های بنفش‌پوش
‫دنیا به آخر رسیده باشه،
‫می‌خوای روزهای آخر رو با کی بگذرونی؟
‫ولی اینکه پسرش رو ول کنه و بره...
‫میگه برمی‌گرده
‫راستش مطمئن نیستم
‫پورن‌هاب لامصب رو بگو!
‫اگه دیگه درست نشه، چی؟
‫واقعاً غم‌انگیزه
‫اگه حتی واقعاً آخر دنیا باشه
‫این دیگه ته نامردیه
‫- ببخشید ‫- مشکلی نیست
‫کالیفرنیا غرق در ویرانی
‫و اندوه می‌باشد
‫امدادگران در ویرانه‌های شمال ایالت
‫مشغول جست‌وجو هستند
‫۳۵۰ نفر در یورک‌شر شمالی جان باختند؛
‫با ادامه یافتن افزایش سطحِ آب...
‫مارتی اندرسون بیلبورد رو
‫درست زمانی دید که
‫اینترنت برای همیشه از دسترس خارج شد
‫اینترنت هشت ماه دچار اختلال بود
‫ولی مشکلاتِ دیگه مثل آتیش‌سوزی، زلزله
‫و انقراض گونه‌های پرندگان و ماهیان
‫اولویت داشت
‫...که به باورِ کارشناسان
‫بزرگ‌ترین حریقِ ثبت‌شده در تاریخِ آمریکاست
‫مارتی معمولاً از کنارگذرِ ترن‌پایک
‫به خونه می‌رفت
‫ولی به دلیل ریزش پلِ آترکریک
‫این مسیر مسدود شده بود
‫« چارلز کرانتز، ۳۹ سالِ معرکه! متشکریم چاک »
‫خب با توجه به اتفاقات اخیر در کالیفرنیا
‫ایالت نوادا رسماً به یکی از پرجمعیت‌ترین
‫ایالت‌های کشور تبدیل شده
‫نکته‌ای که اینجا لازم به ذکره...
‫فلیشیا گوردون در بیمارستان سیتی جنرال
‫پرستاره
‫هرچند که در چند هفته‌ی اخیر
‫بیشتر به مسئول کفن‌ودفن شباهت داشته
‫کارکنانی که از اواخر تابستون ‫شمارشون رو به کاهش بوده،
‫این روزها لقبِ جوخه‌ی خودکشی رو
‫برای خودشون انتخاب کردن
‫بعد از وقفه‌ای کوتاه برمی‌گردیم ‫تا بیشتر راجع‌به این مسئله
‫و همچنین حریق‌های اخیر در غرب میانه
‫که ناشی از کمبود آبه، صحبت کنیم
‫لازم دونستیم از چارلز کرانتز
‫برای ۳۹ سالِ معرکه
‫تشکر کنیم
‫متشکریم چاک
‫سلام
‫شنیدم یه مریض جدید برات آوردن
‫آره. یکی دیگه
‫مریضِ من خیلی خوش‌شانس نبود. ‫رگش رو زده بود و خلاصه...
‫مگه کاری ازمون برمیومد؟
‫جریانِ ماریلو رو شنیدی؟
‫نه. مگه چی شده؟
‫ول کرد و رفت!
‫- با شوهر سابقش. پدرو رو یادته؟ ‫- اوهوم
‫یهو سر و کله‌ش پیدا شد و نمی‌دونم ‫چی بهش گفت
‫ولی آخرش دست تو دستِ هم ‫از اینجا زدن بیرون
‫یادمه چقدر سر طلاقش اذیت شد
‫- تو هم یادته؟ ‫- آره، یادمه
‫خب گمونم دیگه فراموش کرده
‫چون راهش رو کشید و رفت
‫...فروچاله‌هایی که یکی‌یکی دارن ظاهر میشن
‫کنجکاوم بدونم آمارش چطوریه
‫به نظرت آدما بیشتر جدا میشن
‫یا برمی‌گردن پیش همدیگه؟
‫یعنی به نظرت آمار ازدواج بالاتره
‫- یا آمارِ طلاق؟ ‫- ازدواج
‫- پس آدم خوش‌بینی هستی ‫- نه
‫طلاق‌گرفتن زمان‌بره
‫و بعید می‌دونم کسی ‫دنبالش بره
‫چرا آدم خودشو به دردسر بندازه؟ ‫حداقل شش ماه کاغذبازی داره
‫شایدم بیشتر
‫سند ازدواج فقط یه صفحه‌ست
‫و نهایت یک ساعت طول می‌کشه
‫پس گمونم آمار ازدواج بالاتره
‫نه سرِ ناهار دیدمت، نه سرِ شام
‫چه‌ت شده؟ دیگه غذا هم نمی‌خوری؟
‫خب امشب اشتها نداشتم
‫امروز صبح هم اشتها نداشتی؟
‫کی جوراب‌های شیشه‌ای منو دزدیده؟
‫وای خدایا! نه... بیخیال! ‫« فلیشیا گوردون »
‫دیشب تا دیروقت تمرین کردین، نه؟
‫آره، حسابی خسته شدیم
‫برای همین امروز خواب موندی؟
‫اتفاقاً زود بیدار شدم
‫یه سر رفتم بالاشهر
‫- رفتی خرید؟ ‫- نه
‫سلام
‫قطع کردی؟
‫آره
‫ولی بعدش گفتم احتمالاً ‫متوجه شدی پس...
‫حالت چطوره؟
‫گمونم بدک نیستم
‫تو چطوری؟
‫امروز یادت افتادم
‫سر کار داشتیم راجع‌به آمار ‫ازدواج و طلاق حرف می‌زدیم
‫اینکه آمار کدوم یکی بیشتره...
‫شرط می‌بندم آمار ازدواج بیشتره
‫هیچکس حاضر نیست بره دنبال طلاق
‫ازدواج مجدد چی؟
‫نمی‌خوای اول یه نوشیدنی مهمونم کنی؟
‫شرط می‌بندم آمار اونم این روزا بالا رفته
‫آخه منطقی هم هست
‫آدما دنبال چیزی هستن که حس امن...
‫و آشنایی بده
‫خب... روزت چطور بود؟
‫یه راست رفتی سر اصل مطلب، نه؟
‫حالا دلم رو نشکن
‫خب روزم...
‫از اون روزا بود
‫می‌دونی؟ عجیب‌غریب بود
‫جلسه‌ اولیا و مربیان داشتیم
‫انگار یاسین به گوش خر می‌خوندم
‫خبرهای کالیفرنیا رو شنیدی دیگه؟
‫آره
‫می‌دونم میگن بیشتر مناطق رو ‫از قبل تخلیه کرده بودن
‫ولی امروز شنیدم صدها هزار آواره
‫دارن پیاده میرن سمت شرق
‫می‌دونستی نوادا الان
‫پرجمعیت‌ترین ایالت آمریکا شده؟
‫یه دانشمند توی رادیو می‌گفت
‫کالیفرنیا مثل یه کاغذ دیواری کهنه ‫داره از جا کَنده میشه
‫تازه امروز بعدازظهر هم یه راکتور ژاپنی دیگه ‫زیر آب رفت
‫و خب میگن خاموش بوده و همه‌چی تحت کنترله
‫ولی من که باورم نمیشه
‫چقدر بدبینی
‫مارتی، توی این دوره و زمونه ‫مگه میشه خوش‌بین بود؟
‫اصلاً بعضیا معتقدن ‫روزهای پایانی دنیاست
‫نه فقط مذهبی‌های خل‌وچل. ‫خیلی‌ها این حس رو دارن
‫و اینو داری از کسی می‌شنوی ‫که عضو رسمیِ
‫جوخه‌ی خودکشیِ سیتی جنراله
‫الان دیگه لقب‌مون اینه
‫بی‌شوخی
‫امروز شش نفر رو از دست دادیم ‫ولی ۱۸ نفر رو
‫تونستیم برگردونیم، بیشتر با نالوکسان
‫ولی مشکل اینه که ‫نالوکسان‌مون هم داره تموم میشه
‫و از داروساز ارشد شنیدم که
‫ممکنه تا آخر ماه کلاً تموم کنیم
‫افتضاحه!
‫آره، آره
‫آره، افتضاحه. خیلی هم افتضاحه
‫اینترنت قطعه و کالیفرنیا
‫در آستانه‌ی سقوطه
‫دوروبرمون پُر شده از آتیش‌سوزی و قحطی
‫و طاعون و کلی بلاهای دیگه
‫یعنی انگار واقعاً...
‫دیگه مرکز ثباتی وجود نداره
‫وضعیت هم مدام داره بدتر میشه
‫این وضعیت تا کی قراره ادامه پیدا کنه؟
‫چقدر می‌تونیم طاقت بیاریم قبل از اینکه
‫دنیا کامل از هم بپاشه؟
‫این روزها دارم مطالب کارل سیگن رو ‫به بچه‌ها یاد میدم
‫تا حالا چیزی راجع‌به تقویم کیهانیش ‫شنیدی؟
‫آم... نمی‌دونم. فکر نکنم شنیده باشم
‫خب عمر جهان ۱۵ میلیارد ساله
‫و حالا اگه بیای
‫کل اون ۱۵ میلیارد سال رو
‫در قالب یه سال تقویمی در نظر بگیری
‫پس بیگ بنگ توی اولین ثانیه از ‫یکم ژانویه رخ میده
‫و... و امروز...
‫الان ما دقیقاً توی آخرین میلی‌ثانیه‌ی
‫آخرین دقیقه‌ی آخرین روز اون سالیم
‫یعنی سی و یکم دسامبر
‫ولی اگه برگردیم به نقطه‌ی شروع ماجرا
‫اگه بیگ بنگ در نیمه شبِ
‫اولِ ژانویه اتفاق بیفته
‫در این صورت هر ماهِ این تقویم
‫حدود یک میلیارد و دویست و پنجاه سال ‫طول می‌کشه
‫فکر نمی‌کردم قراره حساب‌وکتاب هم ‫توی بحث باشه
‫نقطه‌ی آغاز جهان اول ژانویه‌ست
‫ولی کهکشان راه شیری
‫تازه در ماه مِه تشکیل میشه
‫خورشید و زمین‌مون
‫اواسط سپتامبر سروکله‌شون پیدا میشه
‫حیات هم بعدش پدیدار میشه ‫ولی هنوز از گونه‌ی ما خبری نیست
‫نه. نه، نه، حدس بزن ما کی وارد بازی میشیم؟
‫قرار شد حساب‌وکتابش با من نباشه
‫سی و یکم دسامبر
‫آخرین روز تقویم
‫اولین گونه‌ی انسان
‫حدوداً ساعت ده و نیم شب
‫روی زمین ظاهر شد
‫ساعت ده و نیم شبِ آخرین روز
‫و از اون موقع، هر دقیقه
‫معادل ۳۰ هزار ساله
‫پس ساعت ۱۱:۴۶ شب
‫یعنی همین ۱۴ دقیقه پیش ‫بشر آتش رو مهار کرد
‫و حالا رسیدیم به آخرین ‫ثانیه‌های تقویم کیهانی
‫ساعت ۱۱:۵۹ و ۲۰ ثانیه
‫که نقطه آغازین کشاورزی و دامداریه؛
‫استفاده از تواناییش در ساختن ابزار
‫ساعت ۱۱:۵۹ و ۳۵ ثانیه
‫جوامع کشاورزی
‫به اولین شهرها تبدیل شدن
‫تاریخِ مکتوبِ ما،
‫هر کسی که تا حالا اسمش رو شنیدیم،
‫هر واقعه‌ای که توی ‫کتاب‌های تاریخی‌مون اومده
‫همه‌ش توی ده ثانیه‌ی آخر رخ داده
‫ده ثانیه‌ی پایانیِ
‫آخرین دقیقه
‫از آخرین روز تقویم
‫۳۱ دسامبر
‫خب این ماجرا تا کی ادامه داره؟
‫نمی‌دونم فِل
‫اگه حق با تو باشه و ممکنه باشه
‫که واقعاً توی روزهای پایانی دنیا باشیم
‫و جهان درحال مرگ باشه
‫و فرض کنیم یه مرگِ سریع هم باشه
‫حتی اگه تمامِ این اتفاقات
‫در آخرین ثانیه‌ها،
‫یا میکروثانیه‌ها رخ بدن
‫کسی نمی‌دونه چقدر طول بکشه
‫شاید چند ثانیه یا شاید هزاران سال
‫شاید همه‌ی اینا همزمان با
‫آخرین نفس‌های کیهان باشه
‫شاید همه‌ی اینا داره در آخرین
‫تپش قلبِ هستی اتفاق میفته
‫امان از دستِ تو، مارتی
‫آره
‫گوش کن فل، من باید برم. باید...
‫باید برگه‌هام رو تصحیح کنم
‫مارتی...
‫همه‌چی به باد میره
‫و تنها چیزی که می‌تونیم بگیم ‫اینه که حس افتضاحیه
‫شاید خودمون هم داریم از دست می‌ریم
‫شاید
‫ولی چاک کرانتز داره بازنشسته میشه!
‫پس...
‫گمونم یه کورسوی امیدی وسط این تاریکی ‫وجود داره
‫آره. ۳۹ سالِ معرکه!
‫تو هم اون بیلبورد عجیب‌وغریب رو دیدی؟
‫نه اسمش رو توی تبلیغ رادیویی
‫وسط اون برنامه‌ای که ‫داشتم بهت می‌گفتم، شنیدم
‫اگه توی رادیو هم ‫دارن تبلیغ پخش می‌کنن
‫پس دیگه واقعاً آخر دنیاست
‫اصلاً چاک کرانتز چطوری تونسته
‫اینقدر رسانه‌ای بشه؟
قیافه‌ش که شبیه حسابدارهاست
‫اولین باری بود که اسمش رو می‌شنیدم
‫گمونم عکسش هم قدیمی باشه
‫آخه اصلاً بهش نمی‌خوره ۴۰ سالش باشه
‫چه برسه به اینکه ۴۰ سال هم ‫سابقه کار داشته باشه
‫دنیا پُر از رمز و رازه
‫راستی مارتی، سراغ مشروب سنگین نرو
‫باشه؟ به‌جاش آبجو بخور
‫حله
‫سازمان حفاظت از محیط زیست اوهایو
‫هشدار سطح قرمز برای ‫کیفیت هوا
‫در کیلولند و نواحی اطرافش اعلام کرد...
‫« متأسفیم! در حال حاضر با اختلالات فنی ‫مواجه هستیم »
‫ریدم تو این زندگی
‫لازم دونستیم
‫ از چارلز کرانتز
‫برای ۳۹ سالِ معرکه تشکر کنیم
‫متشکریم چاک
‫« متأسفیم! در حال حاضر با اختلالات فنی ‫مواجه هستیم »
‫گاس!
‫عه، سلام مارتی!
‫ماشینت کو؟
‫ماشینم رو...
‫توی پیاده‌رو وسطِ خیابونِ اصلی
‫کنارِ کلی ماشین دیگه ول کردم و اومدم
‫آخرش مجبور شدم برگردم
‫لعنتی، تقریباً...
‫از اونجا تا اینجا چقدر راهه؟ ‫پنج کیلومتر؟
‫پنج کیلومتر پیاده اومدم
‫عه، می‌خوای بری مدرسه. ‫یه لحظه صبر کن
‫بذار سریع بگم. باید...
‫خوب گوش کن. باید از جاده ۱۱ بری
‫بعدش دوباره برگردی وارد جاده ۱۹ بشی
‫آره ترافیک سنگینی در انتظارته
‫باید حداقل ۳۲ کیلومتر رانندگی کنی
‫شاید قبل از ناهار به مقصد برسی
‫- هرچند که بعید به نظر میاد ‫- مگه چی شده؟
‫یه فروچاله‌ی گنده توی خیابون مارکت و مین ‫ظاهر شده
‫باورت نمیشه چقدر گنده‌ست
‫احتمالاً بارندگی‌ها توش بی‌تأثیر نبوده
‫شایدم بیشتر به خاطر عدم رسیدگی بوده
‫ولی خدا رو شکر به اداره‌ی ما ربط نداره
‫ولی آره حدوداً ۲۰تا ماشین
‫توی چاله گیر افتادن
‫و بعضی از سرنشین‌های اون ماشین
‫کارشون تمومه
‫یا خدا! من دیشب همونجا بودم
‫توی ترافیک گیر کرده بودم
‫پس خدا رو شکر کن امروز صبح اونجا نبودی
‫گمونم از وضعیت کالیفرنیا خبر داری
‫امروز صبح تلویزیون رو روشن نکردم
‫- ای بابا! ‫- اتفاقِ جدیدی افتاده؟
‫بقیه‌ش هم نابود شد
‫میگن فقط ۲۰ درصد کالیفرنیای شمالی
‫سر جاشه که در واقع شاید فقط ‫ده درصدش باقی مونده باشه
‫ولی مناطق تولید غذا نابود شدن
‫و با خاکستر شدن غرب میانه
‫و سیل فلوریدا یعنی
‫تمام مناطق تولید غذای کشور
‫از بین رفتن
‫وضعیت اروپا هم فرقی نداره
‫آسیا که توی قحطی به سر می‌بره
‫یه میلیون آدم جون‌شون رو از دست دادن
‫میگن به خاطر طاعونِ بو...بو...
‫- طاعون بوبونیک ‫- بوبونیک
‫طاعون بوبونیک. آره
‫و زنبورها هم که یه دهه‌ست در معرض خطرن
‫ولی الان دیگه کلاً ناپدید شدن
‫البته شاید توی آمریکای جنوبی
‫چندتایی کندو مونده باشه
‫ولی دیگه خبری از عسل نیست، عسلم
‫و بدون اون موجوداتِ ریزه‌میزه، ‫کی قراره گرده‌افشانیِ
‫محصولات باقی‌مونده رو انجام بده؟
‫آخه نمیشه که...
‫ببخشید. یه لحظه
‫خواهش می‌کنم. ردیفه
‫آندریا؟ شما...
‫آندریا از بانک میدوست تراست هستین؟
‫من همسر فلیشیا اندرسون هستم
‫در واقع همسر سابقش
‫گمونم شما فل رو بشناسی
‫توی یه دورهمی بازی ‫توی خونه‌ی دیوید آشنا شدیم
‫- چند بار دیگه هم دیدم‌تون ‫- آره، یادمه
‫چی شده؟
‫ماشینم توی ترافیک گیر کرده ‫و خودم کلی پیاده اومدم
‫و بانک هم...
‫داره کج میشه
‫کج میشه؟
‫آره
‫دقیقاً لبِ پرتگاهِ فروچاله‌ست
‫گمونم دیگه شغلم رو از دست دادم
‫ببین، راجع‌به بیلبوردی که روی ساختمان بانکه
‫کنجکاو بودم
‫- دیدیش؟ ‫- مگه میشه ندیده باشم؟
‫تبلیغاتش رو توی تلویزیون هم دیدم
‫دیگه خبری از تبلیغات برای ‫ماشین یا مبلمان ارزون نیست
‫فقط می‌شنوی که «چارلز کرانتز
‫ ۳۹ سالِ معرکه! متشکریم چاک»
‫پس یعنی کارمندِ بانک نبوده؟
‫یعنی قرار نیست از بانک بازنشسته بشه؟
‫من که چارلز کرانتز نمی‌شناسم
‫گمونم صرفاً یه شوخی باشه. ‫یا یه پرفورمنس آرت
‫مراقب خودت باش
‫شبیه آواره‌ها شدن
‫آره
‫دیگه هیچکس اونقدرا دلواپس نیست
‫دلواپسی چه کمکی به اوضاع می‌کنه؟
‫اوایل همه دلواپس بودن
‫اعتراضات رو یادته؟ یادته که
‫نرده‌های کاخ سفید رو از جا در آوردن
‫و دانشجوها تیر خوردن؟
‫- آره ‫- و سرنگونی دولت روسیه
‫جنگِ چهار روزه‌ی پاکستان و هند رو دیدیم
‫و اون آتشفشان کوفتیِ ‫توی آلمان هم که بود
‫آتشفشان توی آلمان؟ ‫این دیگه آخرشه!
‫و همه‌ش می‌گفتیم: «حالا خودش درست میشه»
‫ولی انگار قرار نیست چیزی درست بشه، نه؟
‫نه
‫به نظرم آمار خودکشی بیاد پایین
‫فکر کنم آدما دیگه فقط منتظر می‌مونن
‫منتظر چی؟
‫پایان
‫الان دیگه آخر خطیم
‫الان داریم از پنج مرحله‌ی سوگواری
‫عبور می‌کنیم
‫متوجه نیستی؟ الان دیگه...
‫رسیدیم به آخرین مرحله
‫یعنی پذیرش
‫همین انتظار کشیدن...
‫خودش سخت‌ترین قسمتشه
‫اصلاً کلِ این ماجرا غیرمنتظره و یهویی بود
‫البته همه می‌دونستن اوضاع محیط زیست خرابه
‫یعنی حتی اون راست‌گراهای خل‌وچل هم
‫ته دل‌شون فهمیده بودن
‫ولی این...
‫این...
‫انگاری ۶۰ مدل بلا‌ی مختلفه
‫این همه بلا توی همچین مدت ‫زمانِ کوتاهی سرمون اومد
‫تقریباً یه سال طول کشید رفیق. ‫۱۴ ماه
افتضاحه
‫آره. خیلی
‫عه!
‫آسمون‌نویسی
‫آخرین باری که همچین چیزی دیدم، ‫بچه بودم
‫« متشکریم چـ... »
‫این دیگه چه کسشعریه؟
‫سؤالِ منم دقیقاً همینه
‫« متشکریم چاک »
‫«متشکریم چاک » « زنده‌باد هنرمندان خیابانی »
‫« بادِ چاک همیشه زنده‌ست » « دوستت دارم چاک »
« چاک تاابد »
« برای چاک »
‫وایسا ببینم. کجا بودی تو؟
‫الان جدی پرسیدی؟
‫مجبور شدم تا اینجا بدوم
‫ترافیک وحشتناکه و نصفِ ماشین‌ها خالین
‫دکتر وینستون غیبش زده
‫- چی؟ ‫- آره
‫صبح اومد و یه نگاهی به اطراف انداخت
‫و بعد دوباره رفت
‫الانم دیگه نمی‌تونم پیداش کنم
‫پیجرش رو انداخت و رفت
‫باشه. من الان میام کمک
‫تخت‌ها خالین
‫خیلی‌هاشون خودشون رفتن. ‫بقیه بیمارهایی که
‫وضعیت پایدار داشتن رو منتقل کردم
‫ولی فلیشیا، یه اتفاقِ عجیبی افتاده
‫این صدای چیه؟
‫مانیتور چه‌ش شده؟
‫مشکل همینه. همه‌شون خراب شدن
‫نمی‌دونم قضیه چیه، فل. ‫نمی‌دونم
‫شاید وقتشه منم از اینجا بزنم بیرون
‫بهتره برگردم خونه
‫بعید می‌دونم دیگه نیاز باشه ‫اینجا بمونم
‫« سامانه پخش اضطراری - منتظر بمانید »
‫« در حال تماس با فلیشیا »
‫« تماس برقرار نشد. عدم امکان اتصال ‫به شبکه تلفن همراه »
‫آقا، حالتون خوبه؟
‫آره. گفتم بشینم خستگی در کنم
‫رفتم مرکز شهر تا فروچاله رو ببینم
‫و با گوشیم ازش عکس بگیرم
‫گفتم شاید یه شبکه تلویزیونی محلی ‫بخواد نشونش بده
‫ولی ظاهراً همه قطع شدن
‫فقط عکس‌های کرانتز رو پخش می‌کنن
‫هر طرف رو نگاه می‌کنی، کرانتز رو می‌بینی
‫- می‌دونی کیه؟ ‫- نه والا
‫حداقل از ۲۴ نفر پرسیدم و کسی نمی‌شناختش
‫رفیق‌مون کرانتز شده جادوگر اُز آخرالزمان
‫آخرین میم‌مون
‫- کدوم سمت میرین؟ ‫- هاروست ایکرز
‫یه منطقه دنج و آروم و دور از شلوغی
‫منم همون سمت میرم
‫خونه‌ی زن سابقم اونجاست
‫خب...
‫اگه بخواین می‌تونم همراهتون بیام
‫شغلت چیه سَم؟
‫البته اگه هنوز شاغلی
‫مالک و رئیس تشریفات خاکسپاری یاربورو
‫عجب!
‫آره
‫کار و بارمون حسابی گرفت
‫سخته از این موضوع خوشحال باشم
‫ولی چند هفته‌ی اخیر
‫اوج کارمون بود
‫ولی علاقه‌ی اصلیم هواشناسیه
توی دورانِ جوونیم آرزو داشتم ‫گزارشگر هواشناسی تلویزیون بشم
‫اونم توی یکی از شبکه‌های معروف
‫ولی نشد دیگه
‫با این حال پیگیر مسائل هستم
‫مجله‌ می‌خونم
‫و اگه بخوای
‫می‌تونم یه چیز جالب برات تعریف کنم
‫شنیدی میگن هر روز ۲۴ ساعته؟
‫اشتباهه
‫طولِ روز نجومی ۲۳ ساعت و ۵۶ دقیقه بوده
‫بعلاوه‌ی چند ثانیه پس و پیش
‫«بوده»؟
‫طبقِ محاسباتِ من، ‫که مطمئن باش می‌تونم
‫صحت‌شون رو اثبات ‌کنم، ریاضیم خوبه،
‫الان یه روز ۲۴ ساعت و دو دقیقه‌ست
‫می‌دونی این یعنی چی؟
‫یعنی می‌خوای بگی زمین داره آروم‌تر می‌چرخه؟
‫دقیقاً
‫خیلی‌ها فکر می‌کنن این فجایع
‫به خاطر آسیبیه که به محیط زیست زدیم
‫این‌جوری نیست
‫من خودم قبول دارم که ما با مادرمون ‫(مادر طبیعت)
‫آره، واقعاً مادرِ همه‌مونه، ‫بدرفتاری کردیم
‫اگه نگیم بهش تجاوز کردیم، ‫بدون شک آزارش دادیم
‫ولی ما در برابرِ...
‫نظم و ترتیبِ هستی، ناچیز و بی‌اهمیت‌ایم
‫نه
‫هر اتفاقی که داره میفته،
‫ابعادش خیلی بزرگ‌تر از ‫نابودی محیط زیسته
‫ریاضیات هم همین رو نشون میده
‫و ریاضی قابلیت‌های زیادی داره
‫در واقع ‫ریاضی می‌تونه هنر باشه
‫ولی نمی‌تونه بهت دروغ بگه
‫« هاروست ایکرز »
‫می‌دونی چیه؟
‫گمونم بهتره من همین‌جا بشینم
‫و از تماشای غروب لذت ببرم
‫تا دردِ آرتریتم هم
‫یکم آروم شه
‫تو هم می‌خوای کنارم بشینی؟
‫ترجیح میدم برم
‫همسر سابقت منتظره. متوجه‌م
‫خب از گفتگو با شما خوشحال شدم، آقای اندرسون
‫سلام
‫نترس، دارم میرم دیدنِ همسر سابقم
‫فلیشیا اندرسون
‫گمونم الان دوباره از فامیلی گوردون ‫استفاده می‌کنه
‫توی خیابون فرن زندگی می‌کنه، پلاک ۱۹
‫آره، خانم گوردون رو می‌شناسم
‫این موقع شب بیرون چیکار می‌کنی؟
‫می‌خواستم اسکیت‌سواری کنم
‫منم قبلاً عاشقِ اسکیت‌سواری بودم
‫پس بهتره بری اسکیت‌سواری
‫شاید برم
‫اگه خانم گوردون همسر سابقت بوده، ‫چرا هنوزم باهاش در ارتباطی؟
‫چون هنوزم دوستش دارم
‫با هم دعوا می‌کنین؟
‫قبلاً آره
‫الان که جدا شدیم، ‫بهتر باهم کنار میاییم
‫خانم گوردون یه وقتایی بهمون ‫کوکی زنجبیلی میده
‫با اینکه بیسکوییت اورئو ‫بیشتر دوست دارم ولی...
‫کوکی همین‌جوری خُرد میشه؟ ‫(آدم همیشه به خواسته‌هاش نمی‌رسه)
‫کوکی زنجبیلی که خرد نمیشه
‫مگه اینگه گازشون بزنی...
‫گمونم دیگه بهتره برگردی خونه
‫توی این تاریکی نمیشه اسکیت‌سواری کرد
‫همه‌چی درست میشه؟
‫حتماً
‫برو خونه
‫برو خونه پیش مامان و بابات
‫عجله کن
‫وای خدا رو شکر. خدایا شکرت!
‫- خدا رو شکر! ‫- یهویی...
‫یهویی سروکله‌شون پیدا شد
‫می‌دونم، می‌دونم. منم دیدم
‫فقط این قسمت این‌جوریه؟
‫گمونم همه‌جا این‌جوریه
‫گمونم تقریباً...
‫آره
‫آره، گمونم تقریباً...
‫تا حالا ستاره‌ها رو این‌قدر پرنور ‫ندیده بودم
‫نگاهش کن
‫صورت فلکی عقابه
‫اوهوم
‫اونجا هم...
‫صورت فلکی قوئه
‫می‌بینیش؟
‫اون یکی هم...
‫دیدی چی شد؟
‫آره
‫اونم از مریخ
‫من می‌ترسم
‫منم همین‌طور
‫اشکالی نداره، عزیزم
‫تو برو
‫تو اول برو، باشه؟
‫فقط ۳۹ سال
‫ ۳۹ سالِ معرکه!
‫متشکریم چاک
‫دوستت دا...
‫« پرده‌ی دوم » ‫« زنده‌باد هنرمندان خیابانی »
‫تیلور فرنک با کمکِ دوستش مک
‫که یه ونِ قدیمی داره،
‫درام ستش رو توی جای موردعلاقه‌ش
‫یعنی مسیرپیاده‌روی خیابون هشتم
‫قرار میده
‫پنج‌شنبه بعد از ظهره
‫هوا بی‌نظیره
‫و خیابون‌ها غرق آدم‌هاییه که
‫بی‌صبرانه چشم‌به‌راهِ آخرهفته‌ان
‫که انتظارش همیشه لذت‌بخش‌تر از ‫خودِ آخرهفته‌ست!
‫- همه‌چی مرتبه تیلور؟ ‫- آره، مرسی
‫تشکر نمی‌خواد، ده درصد درآمدت ‫برام کفایت می‌کنه
‫تیلور و مک
‫به صورت پاره‌وقت
‫توی فروشگاه موسیقی دکتر ‫رکوردز در خیابان کَسِل کار می‌کنن
‫ولی اگه روزِ خوبی باشه...
‫تیلور با نوازندگی خیابونی ‫تقریباً همونقدر پول رو در میاره
‫« کلاه جادویی »
‫نوازندگی توی خیابون اون ‫آینده‌ای نیست که پدر و مادرش
‫موقع ثبت‌نامش تو جولیارد ‫براش تصور کرده بودن
‫و هنوز هم خبر نداشتن که ‫انصراف داده
‫توی جولیارد تأکید داشتن که آگاهانه عمل کنی
‫ولی از دیدِ تیلور،
‫ضرب‌آهنگ رفیقته و فکر کردن دشمنت
‫اولش با یه ریتم ملایم ‫گرم می‌کنه
‫تمپوی آروم، بدون کاوبل
‫بیخیالِ اینکه کلاهِ جادویی خالی مونده
‫به جز اون دوتا اسکناس مچاله‌ی خودش
‫و سکه‌ی ۲۵ سنتی‌ای که مردِ اسکیت‌سوار
‫با تحقیر براش انداخته بود
‫هنوز وقت هست. همیشه یه راهی هست
‫پیدا کردن راه، خودش نصفِ ماجراست
‫شاید حتی بیشتر از نصف
‫جنیس هالیدی بعد از شیفتِ هفت ساعته‌ش
‫توی کتابفروشی پیپر اند پیج، ‫به خونه برمی‌گرده
‫و شاید تا خودِ اقیانوس قدم بزنه
‫دوست‌پسرش بعد از ۱۶ ماه رابطه ‫باهاش به‌هم زد
‫و این کار رو هم به روش امروزی کرد ‫« ما به دردِ هم نمی‌خوریم. دوستی‌مون سرجاشه، باشه؟ »
‫مادرسگ!
‫اصلاً انتظارش رو نداشت
‫انگار وقتی می‌خواسته از در بره تو
‫یهو یه نفر در رو محکم کوبونده بود تو صورتش
‫- کلاً... ‫- کسشعرِ محض!
‫...کسشعرِ محض بود
‫عاشقش نبود
‫هیچوقت این توهم رو نداشت که عاشقشه
‫- ولی با این حال... ‫- حس افتضاحیه
‫براش یه شوکِ وحشتناک بود
‫به خودش میگه وقتی برسه خونه
‫شراب می‌خوره و گریه می‌کنه
‫شایدم یکی از پلی‌لیست‌های ‫قدیمی جازش رو بذاره
‫و مست توی اتاقش برقصه
‫توی دبیرستان عاشق رقصیدن بود
‫شاید بتونه دوباره ذره‌ای از اون شادیِ قدیم رو ‫پیدا کنه
- ‫آخه تو سگِ کی باشی؟! - جانـم؟!
‫ببخشید، ببخشید، ببخشید، با شما نبودم
‫تف توش!
‫لاته با شیر جو دو سر برای چاک
‫چارلز کرانتز
‫یا همون چاک بین دوست‌هاش
‫لباس رسمی یه حسابدار رو به تن داره
‫کت و شلوار طوسی، پیراهن و کراوات آبی
‫کفش‌های ساموئل ویندزرش ‫گرون نیستن ولی مقاوم و بادوامن
‫برای یه کنفرانس هفت‌روزه
‫به اسم «بانکداری در قرن بیست‌ویکم» ‫اینجاست
‫بانک میدوست تراست ‫اون رو به اینجا فرستاده
‫و تمام مخارج رو بانک پرداخته
‫چاک از سخنرانی‌ها و پنل‌های کنفرانس ‫راضی بود
‫توی یکی از پنل‌ها حضور داشت
‫و قرار بود فردا ظهر قبل از پایان کنفرانس
‫توی یه پنل دیگه هم باشه
‫با این حال تمایلی نداره وقت آزادش رو
‫توی جمعِ هفتادتا حسابدارِ دیگه بگذرونه
‫باهاشون هم‌زبونه
‫ولی دوست داره فکر کنه ‫می‌تونه با بقیه آدما هم ارتباط بگیره
‫یا حداقل یه زمانی این‌جوری بود
‫هرچند که الان این تواناییش رو تا حدی از دست داده
‫حالا کفش‌های ساموئل ویندزور آکسفوردش
‫داره اون رو برای قدم‌زدن عصرگاهی می‌بره
‫زندگی‌ای که داره،
خیلی محدودتر از رؤیا‌هاییه که یه زمانی داشت
‫ولی دیگه باهاش کنار اومده
‫فهمیده که این محدودیت
‫بخشی از روندِ طبیعیِ زندگیه
‫زنی به اسم جینی داره
‫که با دقت و وسواسِ زیاد ‫بهش وفادار مونده
‫و یه پسر باهوش و خوش‌اخلاق هم داره که
‫توی مقطع دوره متوسطه‌ی اوله
‫در ضمن فقط ۹ ماهِ دیگه زنده‌ست
‫البته خودش هنوز خبر نداره
‫تیلور ده دقیقه‌ست که درام می‌زنه
‫ولی هنوز چیزی نصیبش نشده
‫یه مردِ کت‌وشلواری رو می‌بینه
‫که به سمتش میاد
‫و یه چیزی توی وجودِ اون مرد هست ‫که خدا می‌دونه چیه
‫ولی باعث میشه تیلور بخواد ‫ورودش رو اعلام کنه
‫با ضرب‌آهنگ رگی شروع می‌کنه ‫و بعد...
‫سراغ یه چیز نرم‌تر و اغواکننده‌تر میره
‫و تیلور برای اولین‌بار در طول ‫امروز، جرقه‌ای درونش حس می‌کنه
‫و کاوبل رو روی ضربِ اولیه‌ی هر میزان می‌کوبه
‫خیلی جالبه
‫ریتم کار خودش رو کرده
‫و مثل مسیریه که دلت می‌خواد دنبالش کنی
‫می‌تونست ضرب‌آهنگ رو تندتر کنه ‫و تام درام رو اضافه کنه
‫ولی به مرد کلت‌وشلورای نگاه می‌کنه
‫و حس می‌کنه بهش نمی‌خوره
‫با خودش میگه اون مرد ‫بی‌توجه از کنارش رد میشه
‫و میره سمتِ هتلش
‫و وقتی بره
‫تیلور هم یه چیزِ دیگه می‌زنه
‫ولی به جای اینکه بی‌تفاوت رد بشه...
‫ایول!
‫بیا
‫بیا وسط خواهر کوچولو
‫بیا برقصیم
‫برقص
‫آره!
‫من راهنماییت می‌کنم. ‫هواتو دارم
‫چیزی نیست. به خاطر عینکمه. ‫به خاطر عینکمه
‫داریم چیکار می‌کنیم؟
‫نمی‌دونم
‫برای امروز کافیه رفقا
‫برای امروز کافیه
‫برای امروز کافیه. ‫باید تا خراب نکردیم، بِکِشیم کنار
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫بیا، میشه این رو بگیری؟
‫- آره ‫- این ماسماسکه رو بچرخون
‫ولی مراقب انگشت‌هات باش
‫وگرنه انگشت‌هات رو داغون می‌کنه، ‫گرفتی چی میگم؟
‫آره، آره
‫الان دقیقاً چی شد؟
‫فوق‌العاده بود
‫کلاً رقصنده‌ای؟
‫نه، نه بابا
‫- نه، رقصنده نیستم جناب ‫- پس کارت چیه؟
‫وای نه... فکر کنم... نشکوندمش که، نه؟
‫گمونم شکوندش. فکر کنم شکوندش
‫بیا بریم سمتِ دریاچه
‫اونورا عمراً جای پارک پیدا نمیشه
‫امروز میشه
‫امروز...
‫یه روزِ جادوییه
‫رقصیدن رو از کجا یاد گرفتی؟
‫نه، نه، نه، پولِ خودته
‫نه، بین سه‌تامون تقسیم میشه
‫اگه تا آخر شب هم درام می‌زدم
‫نصف اینم در نمیومد
‫روبراهی؟
‫آره
‫آره. یه سردرد ساده‌ست
‫حرفشم نزن. بیخیال. ‫من نیاز ندارم، مالِ خودت
‫بگیر دیگه رفیق، ‫براش زحمت کشیدی
‫برو باهاش شام بخور
‫یا بده به نیازمند. ‫ولی پولِ خودته
‫با همین کار می‌تونین ‫خرجتون رو در بیارین‌ها
‫بعید می‌دونم
‫به نظرم واقعاً با همین اجراهای خیابونی ‫می‌تونیم معروف و پولدار بشیم
‫چی شد جلوی بساط من وایسادی؟
‫چرا یهو شروع کردی به رقصیدن؟
‫می‌تونست بگه اون لحظه به فکرِ
‫گروه موسیقی درب‌وداغونِ قدیمیش، ‫«دِ رتروز» بوده
‫و اینکه چقدر دوست داشته موقع ‫پخش بخش‌های بی‌کلام
‫روی صحنه برقصه
‫ولی دلیلش این نبود
‫دلیلش رو نمی‌دونم
‫تیلور، باید راه بیفتیم
‫وگرنه باید دستمزدت رو
‫بدی واسه جریمه‌ی ماشینم!
‫خب یعنی هیچکدوم‌تون نمی‌خواین ‫شغل‌تون رو عوض کنین؟
‫تغییر شغل؟ والا چی بگم...
‫حسابی معروف میشیم‌ها!
‫قبل رفتن باید بیایین بغلم
‫- بغلِ دسته‌جمعی ‫- باشه
‫- بغلِ دسته‌جمعی ‫- خیلی‌خب
‫برو
‫بیایین دیگه!
‫زنده‌باد هنرمندان خیابونی
‫آره. زنده‌باد هنرمندان خیابونی
‫زودتر بریم تا جریمه نشدیم
‫خیلی متأسفم
‫حس افتضاحیه
‫منو بگو که فکر می‌کردم پسر خوبیه
‫معشوقه‌ی خوبی بود ‫و کلی باهم خوش گذروندیم
‫اگه یه ویدئو از رقصیدن‌مون پیدا کنم،
‫که حتماً دنبالش می‌گردم، ‫چون شرط می‌بندم همه‌جا پخش شده،
‫ویدئو رو همراه با ‫یه پیام براش می‌فرستم
‫یه همچین پیامی: ‫«این چیزیه که از کفت پریده»
‫چیزیت نمیشه
‫شاید خیلی نشناسمت، ‫ولی از این بابت مطمئنم
‫آینده‌ی روشنی در انتظارته
‫و مشخصه که قراره ‫صاف به سمتش حرکت کنی
‫ولی خب، آره
‫حس افتضاحیه. ‫حرف دیگه‌ای نمی‌مونه
‫همه‌چی به باد میره
‫و تنها چیزی که می‌تونیم بگیم ‫اینه که حس افتضاحیه
‫آره
‫شاید خودمون هم داریم از دست می‌ریم
‫شاید
‫من مسیرم این سمتیه
‫من باید اون سمتی برم
‫مرسی بابت رقص
‫چاک در حالی که داشت از محلی که...
‫تیلور درام‌ستش رو گذاشته بود رد می‌شد،
‫اون دو سؤالِ تیلور ‫دوباره براش زنده شد
‫چرا وایساد تا بهش گوش بده؟
‫و چرا شروع به رقصیدن کرد؟
‫خودش هم نمی‌دونه
‫ولی اگر هم می‌دونست، ‫این حس خوبش بهتر میشد؟
‫بعدها توانایی راه رفتن رو از دست میده،
‫رقصیدن با خواهر کوچیکه‌ش توی ‫پیاده‌روی کنار ساحل به جای خود!
‫بعدها توانایی جویدن غذا رو از دست میده
‫بعدش هم اسم همسرش رو فراموش می‌کنه
‫بعدش حتی مرز بین بیداری و خواب رو
‫نمی‌تونه تشخیص بده
‫و متحمل دردی چنان شدید میشه که
‫آفرینش جهان توسط خداوند رو ‫زیر سؤال می‌بره
‫اما چیزی که گهگاهی به یاد میاره،
‫لحظه‌ایه که وایساد ‫و کیفش رو زمین گذاشت
‫و شروع کرد به رقصیدن ‫روی ضرب‌آهنگ درام
‫و با خودش فکر می‌کنه که
‫حتماً همین دلیل آفرینش جهان توسط خداست
‫فقط همین
‫« پرده‌ی اول » ‫« من در خود کثرت‌ها جای داده‌ام »
‫چاک چشم‌انتظار
‫خواهر کوچولوش بود
‫همچنین امیدوار بود که
‫والدینی هم داشته باشه
‫ولی هیچ کدوم از این خواسته‌ها ‫به لطف تکه یخی پنهان شده...
‫روی پل هوایی آی-۹۵ به حقیقت نپیوست
‫زمانی که این اتفاق افتاد ‫چاک سوار ماشین نبود
‫چون والدینش به صرف شام ‫به یک قرار عاشقانه رفته بودن
‫و اون پیش مادربزرگ و پدربزرگش بود
‫که اون زمان اونا رو همچنان ‫«آقاجون» و «مامان‌جون» صدا می‌کرد
‫چاک ۷ سال بیشتر نداشت
‫آفرین، پسر
‫یک سال و نیمِ تمام ‫اندوهی مطلق خونه رو فرا گرفته بود
‫آلبی و سارا کرانتز ‫نه تنها پسر و عروس‌شون رو
‫از دست داده بودن،
‫چرا لب به غذا نمی‌زنین؟
‫بلکه نوه‌ی دخترشون هم
‫که قرار بود سه ماه دیگه ‫به‌دنیا بیاد هم از دست داده بودن
‫چی شده؟
‫اسمش هم حتی انتخاب کرده بودن
‫- اسمش آلیساست ‫- ...آلیسا
‫وقتی چاک گفت این اسم ‫اون رو یاد بارون میندازه،
‫مادرش در آن واحد ‫هم خندید و هم گریه کرد
‫چاک هرگز این لحظه رو فراموش نکرد
‫آلبی غمش رو با پناه آوردن به
‫دو تکیه‌گاه مطلق خودش،
‫یعنی اعداد و الکل، هضم می‌کرد
‫اما سارا از طرفی ‫توی لذت‌های همیشگی خودش
‫هیچ شور و شوقی پیدا نمی‌کرد
‫اون عاشق طعم‌های زندگی،
‫موسیقی، هنر و غذا بود
‫ولی حالا دنیا رو ساکت،
‫خاکستری و بی‌مزه می‌دید
‫با گذشت زمان، ‫بعضی از احساسات خوب
‫به خونه برگشتن
‫بعد از شبِ حادثه،
‫وعده‌های غدایی بیرون‌برِ زیادی صرف شد
‫اما وقتی که چاک ‫حول و حوش ۱۰ سالش بود،
‫مامان‌بزرگش شروع کرد به آشپزی کردن
‫اون دوست داشت حین آشپزی ‫به موسیقی راک اند رول گوش بده
‫سبکی که به زعم چاک ‫دیگه از سن و سال اون گذشته بود
‫اما مشخصاً ازش لذت می‌برد
یالا، داداش کوچولو، بیا برقصیم
‫« داستان وست ساید »
‫« آواز در باران »
‫« کاباره »
‫« اینطور چیزها »
‫« دختر مدل »
‫تو هم می‌تونی این حرکت‌ها رو ‫یاد بگیری، بچه‌جون
‫این چیزها تو خونته
‫خودت از کجا یاد گرفتی؟
‫دبیرستان
‫توی دبیرستان چه شکلی بودی؟
‫واسه خودم جیگری بودم
‫ولی به آقاجونت نگی من اینو گفتم
‫آقاجونت از اون کله‌خشک‌هاست
‫چاک هم حرفی نزد
‫خونه‌ی آقاجون و مامان‌جونش
‫وجب به وجب ‫به خونه‌ی خودش تبدیل شد
‫اما با یک استثنا
‫گنبدکی که روی سقف بود
‫چاک اجازه نداشت که به گنبدک بره
‫این قانون پدربزرگش بود
‫و روش تأکید مؤکد داشت
‫آلبی توی مسائل دیگه آدم عبوسی نبود
‫توی بیشتر موارد مرد مهربونی بود
‫اما تو این مورد، سخت‌گیر بود
‫البته که چاک بیشتر از یک بار
‫در مورد گنبدک پرسید
‫چی اون بالا بود؟
‫از پنجره‌ی بالایی چی میشد دید؟
‫و سؤال اصلی: ‫چرا اصلاً درش قفل بود؟
‫- مامان‌بزرگ گفت... ‫- چون کفِش مطمئن نیست
‫ممکنه بری پایین
‫- آقاجون گفت... ‫- به خاطر کف پوسیده‌ش
‫چیزی توی اتاق نیست
‫و تنها چیزی که از پنجره‌ش میشه دید
‫مرکز خریده
‫اون همیشه همین حرف رو میزد
‫تا این که یک شب ‫قبل از تولد ۱۱ سالگی چاک
‫بالاخره بخشی از حقیقت رو گفت
‫تقویم کیهانی
کل تاریخ جهان را
به‌صورت یک سال در نظر می‌گیرد
‫اگر جهان در یکم ژانویه آغاز شده باشد،
‫کهکشان راه شیری ‫تا ماه مِه شکل نگرفته‌ست
‫مشروب خوردن ‫برای رازداری خوب نیست
‫و بعد از مرگ همسر،
‫عروس و نوه‌ی دخترش، آلیسا، ‫که اسمش شبیه به صدای بارون بود،
‫آلبی کرانتز چپ و راست مشروب می‌خورد
‫هر آنچه که انسان‌ها تا کنون انجام داده‌اند
‫در آن نقطه‌ی روشن،
‫در پایین سمت راست ‫تقویم کیهانی رخ داده است
‫شرط می‌بندم که از گنبدک
‫میشه خیلی بیشتر از
‫فروشگاه وستفورد رو دید
‫از اون بالا کل شهر باید معلوم باشه
‫مگه نه؟
‫اگه بالا می‌رفتی،
‫ممکن بود چیزهایی ببینی که دلت نمی‌خواست
‫واسه همین درش رو قفل کردم، چاکو
‫هر ماه معادل یک میلیارد و دویست و پنجاه ساله
‫هر روز معادل ۴۰ میلیون ساله
‫چاک می‌خواست از آقاجونش ‫بپرسه که منظورش چیه
‫اما اون بخش بالغ وجودش، ‫نه به عنوان یک شخص،
‫نه، نه توی ۱۰ سالگی، ‫بلکه بخشی که گهگاهی
‫با اون صحبت می‌کرد، ‫بهش گفت که...
‫- ساکت باشه ‫- در این مقیاس...
‫ساکت باشه و صبر کنه
‫اما تمام تاریخ بشریت ‫فضایی به اندازه‌ی...
‫کف دستم رو اشغال می‌کنه
‫ما تازه شروع به ترسیم مسیر طولانی
‫و پر پیچ و خمی در رابطه با...
‫می‌دونی معماری این خونه چیه؟
‫ویکتوریایی
‫دقیقاً
‫ادای معماری‌های ویکتوریایی رو درنمیاره!
‫توی سال ۱۸۸۵ ساخته شده
‫از اون زمان به بعد ‫شیش هفت باری بازسازی شده
‫ولی اون گنبدک از اولش همونجا بود
‫من از سال ۷۱ اینجام
‫و توی تمام این سال‌ها ‫حتی شیش هفت بار هم
‫پامو توی اون گنبدک نذاشتم
‫چون کفِش پوسیده؟
‫چون پر از ارواحه
‫نزدیک ۱۰:۳۰ شب ۳۱اُم دسامبر
‫- «اسکروج» رو یادته؟ ‫- آره
‫همون فیلمی که باهم دیدیم
‫آره، یادمه
‫به نظرت داستانش در مورد ارواحه؟
‫گمونم
‫چون یادمه یکی می‌گفت در مورد ارواحه
‫روح کریسمسِ آینده
‫۱۱:۵۹:۲۰
‫غروب آخرین روز...
‫یک ماه بعدش نوبت ‫پسر خانواده‌ی جفریز بود
‫هنری پیترسون
‫مرگ اون بیشتر طول کشید
‫چهار... یا شاید پنج سال بعد
‫و تا اون موقع...
‫دیگه یادم رفته بود چی اون بالا دیدم
‫تقریباً
‫بعد از اون ماجرا گفتم ‫دیگه پامو تو اونجا نمی‌ذارم
‫ولی کاش به خاطر سارا هم شده بود ‫این کار رو نمی‌کردم
‫به خاطر مامان‌جونت، چاکی
‫مامان‌جون نازنینت
‫و اون قرصِ نون
‫تمام کسانی که اسم‌شون رو شنیدیم،
‫یک جایی این وسط...
‫انتظارشه که آدم رو پیر می‌کنه، چاکو
‫سختیش همینه
‫تمام اتفاقات کتاب‌های تاریخ
‫همین‌جا رخ داده
‫در کمتر از ۱۰ ثانیه‌ی تقویم کیهانی
‫هوف!
‫هوا داره سرد میشه
‫ویرا سلام رسوند. ‫بابت سوپ تشکر کرد
‫یه دل سیر برام غیبت کرد
‫البته...
‫واسه همین ویرا رو داریم، مگه نه؟
‫خب، حالا چه‌خبر بود؟
‫نمی‌دونم شنیدی یا نه،
‫ولی تریش میگه کارن و متی تراپی میرن
‫- دوباره ‫- آقاجون، هنری پیترسون کیه؟
‫...جهانی که ما رو ساخت،
‫یا می‌تونیم میراث ۱۵ میلیارد ‫ساله‌مون رو به هدر بدیم
‫یه بسته پنکیک هم بگیر
‫از اون جعبه زردها بگیر، ‫نارنجی‌ها رو نگیری
‫- همه رو یادته؟ ‫- آره
‫- می‌خوای برات بنویسم؟ ‫- یادم می‌مونه
‫نبینم پشت فرمون بشینی!
‫قدم بزن مستی الکل از سرت بپره
‫باشه بابا، باشه
‫آقاجونت میره خرید کنه و بیاد
‫نظرت چیه بعدش امشب
‫روی شومینه اِس‌مور درست کنیم؟
‫- باشه ‫- آره
‫آقاجون داشت در مورد ‫ارواحش بهت می‌گفت؟
‫همون‌هایی که توی گنبدک زندگی می‌کنن؟
‫آره
‫حالا واقعاً اونجا روح هست؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫من اگه جات بودم خیلی حرف‌های ‫آقاجون رو جدی نمی‌گرفتم
‫اون آدم خوبیه، ولی بعضی وقت‌ها...
‫خب، بعضاً زیادی مشروب می‌خوره
‫بعدش میره سراغ بحث‌های همیشگیش
‫مطمئنم که می‌دونی منظورم چیه
‫پسر خانواده‌ی جفریز کی بود؟
‫خب...
‫اتفاق تلخی براش افتاد، بچه‌جون
‫اون یه بلوک بالاتر زندگی می‌کرد
‫و وقتی که داشت وسط خیابون
‫دنبال توپ می‌رفت، ‫ماشین زیرش کرد
‫ماجرا واسه خیلی وقت پیش‌هاست
‫اگه هم آقاجونت میگه ‫از قبل لحظه‌ی تصادفش رو دیده،
‫حتماً اشتباه می‌کنه
‫اون فقط زیادی مشروب می‌خوره
‫اگه بخوای می‌تونم اونا رو ‫خودم واسه خانم استنلی ببرم
‫چه باملاحظه!
‫ویرا خیلی هم خوشحال میشه
‫مزه‌ی بهشت میده!
‫از هر انگشت مامان‌بزرگت یه هنر می‌باره
‫مرسی که تا اینجا آوردی‌شون
‫خودت خواستی بیاری؟
‫- راستش رو بگو ‫- آره
‫می‌تونم برات یه فنجون چای بیارم؟
‫من چای نمی‌خورم، ولی...
‫خوشحال میشم یه لیوان شیر بهم بدین
‫مامان‌بزرگت یه فرشته‌ست
‫آقاجونت چطوره؟
‫رفت پیش دکتر پشتش رو معاینه کنه؟
‫آره، دکتر برداشتش و آزمایشش کرد
‫واو به واوش رو برام تعریف کن
‫از اون بدخیم‌هاش نبود
‫خدا رحم کرد
‫آره
‫آقاجون داشت در مورد
‫یکی به اسم هنری پیترسون ‫با مامان‌جون صحبت می‌کرد
‫واقعاً وحشتناک بود
‫هنری دفتردار بود
‫درست مثل آقاجونت
‫حساب‌کتاب خیلی‌ها رو ‫توی شهر انجام می‌داد
‫همون‌هایی که آقاجونت انجام نمی‌داد
‫چطور مُرد؟
‫فکر نکنم بخوای بدونی
‫خب، آقاجون گفت در آرامش مرد
‫آرامش؟
‫طرف خودکشی کرد. ‫خودش رو حلق‌آویز کرد
‫همسرش هم با یه پسرِ جوون‌تر از خودش
‫که به زور به سن ‫رأی دادن رسیده بود فرار کرد
‫اونوقت خودش چهل و خرده‌ای سال داشت. ‫تو بودی چه فکری می‌کردی؟
‫- واو ‫- دقیقاً، واو!
‫بعدش هم شنیدم که...
‫از مدرسه چه‌خبر؟
‫کی کی رو می‌بوسه؟
‫«بی‌پرده سخن بگو، زیرا ‫کسی جز من شنونده‌ات نیست
‫و مرا تنها یک دم دیگر مجال مانده است»
‫«آیا با خود تناقض دارم؟»
‫«بسیار خب، پس،
‫با خود تناقض دارم
‫من وسیع‌ام
‫در خود کثرت‌ها جای داده‌ام
‫توی آخرین روز کلاس ششم،
‫خانم ریچاردز،
‫زن جوان، مهربان و هیپی‌واری که
‫هیچ تسلطی در حفظ نظم کلاس نداشت
‫و احتمالاً خیلی توی
‫سیستم آموزشی عمومی موندگار نبود،
‫سعی کرد تا برای کلاسِ چاک
‫بخشی از شعر «سرود خویشتن» ‫والت ویتمن رو بخونه
‫«گر در آغاز نتوانستی مرا بیابی، دلگرم باش»
‫«گر در یک جا مرا گم کردی، ‫جای دیگر جست‌وجو کن»
‫چه کلاس خوبی، مگه نه؟
‫آره، بابت بچه‌ها معذرت می‌خوام
‫منظور شاعر چی بود ‫وقتی که گفت: «من وسیع‌ام»
‫«در خود کثرت‌ها جای داده‌ام»
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫منظورش تموم کساییه که می‌شناسه؟
‫آره
‫ولی شاید منظورش حتی بیشتر از ایناست
‫بیا اینجا
‫این وسط چیه؟ ‫بین دوتا دست‌هام
‫مغزم
‫نه، منظورم این نبود
‫چی توی مغزته؟
‫درست بین دوتا دست‌هام
‫نمی‌دونم
‫تموم آدم‌هایی که می‌شناسی؟
‫گمونم
‫فقط آدم‌هایی که می‌شناسی؟
‫هر چیزی که می‌بینی
‫هر چیزی که می‌دونی
‫جهان، چاک
‫هواپیماهایی که توی آسمونن. ‫دریچه‌های فاضلابی که توی خیابونن
‫هر سالی که زندگی می‌کنی، ‫جهانی که توی سرته
‫بزرگ‌تر و درخشان‌تر ‫و دقیق‌تر و پیچیده‌تر میشه
‫توش شهرها، ‫کشورها و قاره‌ها می‌سازی
‫و اونا رو از آدم‌ها و چهره‌ها پر می‌کنی
‫چه واقعی و چه خیالی
‫حالا فهمیدی؟
‫به این قانع نباش
‫ذهنت رو پر می‌کنی از
‫تمام کسایی که دیدی،
‫تمام کسایی که می‌شناسی،
‫تمام کسایی که تصورشون کردی
‫اون تو یه جهانه
‫یه جهان کامل که بین دست‌هامه
‫پس توی خودت کثرت‌ها جا دادی
‫پس...
‫چه اتفاقی واسه اون جهان میفته اگه یکی...
‫چه‌می‌دونم، مثلاً...
‫به یه تیکه یخ برخورد کنه ‫و از روی پل هوایی بیفته پایین یا...
‫نگران اون اتفاقات نباش
‫فقط یادت باشه که ‫توی خودت کثرت‌ها جا دادی، چاک
‫این شگفت‌انگیز نیست؟
‫حالا دیگه برو. ‫خیلی پسر خوبی بودی
‫از حضورت توی کلاس واقعاً لذت بردم
‫چاک هم از تابستونش لذت برد
‫تا ماه اوت
‫وقتی که مامان‌جون فوت کرد
‫این اتفاق توی فروشگاه
‫انتهای خیابون، جلوی مردم افتاد
‫که کمی تحقیرآمیز بود،
‫ولی لاأقل از اون مدل مرگ‌هایی بود که
‫مردم با خیال راحت می‌تونستن بگن:
‫خدا رو شکر که عذاب نکشید
‫تسلیت‌های دیگه‌ای که می‌گفتن...
‫عمر طولانی و پرباری داشت
‫جای بحث داشت
‫چون سارا کرانتز ‫هنوز ۶۵ سالش هم نشده بود
‫یه بارِ دیگه اندوهی مطلق
‫خونه‌ی خیابون پیلچارد رو فرا گرفته بود
‫آلبی نوار مشکی به بازو بست ‫و وزن کم کرد
‫و از جوک تعریف کردن دست برداشت
‫و شروع کرد به پیرتر از ۷۰ به نظر اومدن
‫- همین؟ ‫- آره
‫یک دلار و ۷۵ سنت
‫اون خانمی که ‫چند هفته‌ی پیش اینجا بود
‫همونی که فوت کرد
‫کجای مغازه مرد؟
‫این حرف‌های عجیب‌غریب ‫چیه می‌زنی، بچه‌جون؟
‫مامان‌بزرگم بود
‫اومده بود یه قرص نون بخره
‫وقتی از حال رفت
‫تقریباً همه‌چی رو از قفسه ریخت پایین
‫شرمنده اگه توضیحِ زیادی دادم
‫نه
‫خودم اینا رو می‌دونستم
‫- نه! ‫- چی؟
‫- از اونجا دور شو! برو کنار! ‫- چی؟ هی، هی!
‫بده‌ش من
‫بده من. بده من
‫بده من!
‫متأسفم
‫خوبی؟
‫چی توش دیدی؟
‫چی دیدی؟
‫متأسفم. ولی تو نمی‌تونی!
‫نمی‌تونی این کارو کنی، چاکی
‫نمی‌تونی
‫واقعاً متأسفم
‫متأسفم. منو ببخش
‫متأسفم
‫« نمایشگاه کتاب - مسابقات ریاضی ‫باشگاه رقص - باشگاه شنا »
‫« باشگاه رقص »
‫یالا، داداش کوچولو
‫بیا برقصیم
‫سلام، چرخ‌زن‌ها و رقاص‌ها
‫دارم خواب می‌بینم؟ ‫امسال سه‌تا پسر داریم
‫رکورد جدیدیه
‫شاید شما آقایون رو
‫واسه سرگرمی جدیدتون مسخره کنن
‫ولی بهتون قول میدم که ‫شماها باهوش‌ترین پسرهای
‫این مدرسه هستین
‫به زودی متوجه‌ی منظورم می‌شین
‫برای اونایی که منو نمی‌شناسن، ‫من خانم رورباخر هستم
‫و وقتی که به دخترها ‫تربیت‌بدنی درس نمیدم،
‫من همونی هستم که ‫بعضی از دانش‌آموزها بهم لقب
‫«هیولای رقص» رو دادن
‫دست نداشت؟ خیلی‌خب
‫شما جایی رو انتخاب کردید که
‫شاید بشه اون رو ‫بهترین باشگاه مدرسه دونست
‫چون اگه والیبال دختران رو نداشتیم،
‫هیچی نداشتیم
‫نه، نه، نه
‫بیا اینجا، آقای مالفورد. ‫شما دیگه مال منی
‫والس
‫چاک بلد بود
‫چاچا
‫چاک بلد بود
‫سوینگ
‫سه گام، یه گام جلو
‫- سه گام، یه گام عقب ‫- چاک بلد بود
‫سه گام، یه گام جلو
‫سامبا
‫این یکی رو بلد نیستم
‫اون بی‌چون و چرا
‫بهترین رقصنده‌ی اون باشگاه کوچیک بود
‫بنابراین خانم رورباخر اکثراً اون رو
‫با دخترهای دست‌وپا چلفتی می‌ذاشت
‫چاک می‌دونست که اون برای ‫پیشرفت دخترها این کارو می‌کرد
‫و بدون هیچ گِله‌ای ‫از این کار استقبال می‌کرد
‫هر چند در انتهای کلاس دو ساعته‌شون،
‫هیولای رقص بهش لطف می‌کرد
‫و می‌ذاشت با کت مکوی که...
‫سال هشتمی بود و...
‫بهترین رقصنده از بین دخترها بود، برقصه
‫چاک انتظار رابطه‌ی عاشقانه نداشت
‫کت نه تنها خوشگل بود،
‫بلکه سی سانتی از اون بلندتر بود
‫ولی چاک عاشق رقصیدن با اون بود
‫و این حس مشترک بود
‫...سه. بیرون، دو، سه. عوض کنید
‫و وایسید
‫داخل، دو، سه. ‫بیرون، دو، سه
‫چرخش. حالا گام‌های مربعی
‫یک، دو، سه. ‫یک، دو، سه
‫من که نمی‌فهمم دارید چیکار می‌کنید
‫خدای من
‫خیلی‌خب، ۱۰ دقیقه رقص آزاد
‫هی، اینجا رو
‫نشونم بده چطور این کارو کردی
‫حاضر؟
‫سُر، سُر، سُر
‫بیا، حاضری؟
‫با من امتحان کن
‫کفش‌هات رو دربیار
‫- با جوراب امتحان کن ‫- باشه
‫حالا سُر بخور
‫سُر
‫آره، باریکلا
‫هی! به منم یاد بده
‫بیا بالا، سُر بخور
‫بیا بالا، سُر، سُر، سُر بخور
‫آره، دوباره
‫بیا بالا، سُر بخور...
‫اون روز چرخ‌زن‌ها و رقاص‌ها
‫نیم ساعت دیرتر کلاس رو ترک کردن
‫خیلی خفنه
‫خودت تنهایی یاد گرفتی؟
‫خب، اینقدر فیلم رو عقب جلو کردم
‫تا بالاخره یاد گرفتم
‫باید توی مراسم فلینگ اجراش کنیم
‫نه به عنوان زوج یا چیزی
‫من قراره با داگی ونت‌ورث برم
‫در جریانی دیگه؟
‫آره
‫ولی دلیلی نمیشه چندتا از ‫اون حرکت‌های خفن رو
‫بهشون نشون ندیم
‫من که از خدامه. تو چی؟
‫خیلی مطمئن نیستم
‫من قدم خیلی کوتاه‌تره
‫فکر کنم مردم مسخره‌م کنن
‫- این واقعاً جوابه ‫- واقعاً جوابه
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، مطمئنم
‫اتفاقاً خیلی هم راحته
‫فقط یه کوچولو بزرگه
‫این باید کافی باشه
‫- یکم دیگه ‫- شاید یکی دیگه
‫الان چی؟
‫زمین زیر پام عینهو یخ می‌مونه
‫اگه کف سالن رو خط بندازی
‫- سرایدار می‌گیره دمار از... ‫- تیمی!
‫کف سالن خط نمیفته
‫وزنی نداره که بخواد خط بندازه
‫تقریباً همه رو درست جواب دادی
‫یه بار دیگه این دوتا رو تمرین کن
‫نیازی به آه و افسوس نیست
‫کارت خوبه، می‌دونی دیگه؟
‫واقعاً کارت توی محاسبات خوبه
‫آره، ولی حوصله‌سربره
‫حوصله‌سربره؟ ‫منظورت ریاضیاته؟
‫آره
‫نظرت چیه که نیم‌سالِ بعد
‫که مدرسه تموم شد، ‫توی مسابقات ریاضی شرکت کنی؟
‫من خودم کل دبیرستان رو ‫توش شرکت کردم
‫و خیلی هم عالی بود
‫من عضو باشگاه چرخ‌زن‌ها و رقاص‌هام
‫آره
‫یه لحظه اون رو زمین می‌ذاری؟
‫بذار یه چیزی رو ‫راجع‌به ریاضی بهت بگم
‫چون مردم غالباً فکر می‌کنن که
‫ریاضی ممکنه حوصله‌سربر باشه
‫و این اولین اشتباه‌شونه
‫ریاضی توی هر شغل و منصبی به کار میاد
‫توی تمام جنبه‌های زندگی ‫روی این کره‌ی خاکی
‫این حقیقت محضه. ‫اصلاً چرا خود سیاره رو نمیگی؟
‫فکر کردی چطور فهمیدیم ‫هر روز چند ساعته؟
‫دیگه هر کسی می‌دونه هر روز چند ساعته
‫- چند ساعته؟ ‫- ۲۴ ساعت
‫مردم میگن ۲۴ ساعته، ‫ولی اشتباه می‌کنن
‫طبق زمان نجومی، هر روز...
‫۲۳ ساعت و ۵۶ دقیقه‌ست
‫بعلاوه‌ی چند ثانیه پس و پیش. ‫این رو ریاضی اثبات می‌کنه
‫از کجا می‌دونیم زمین سالشه؟
‫جهان چند سالشه و آدم‌ها ‫چند ساله که روی زمین هستن؟
‫یا چطور میشه پل یا آسمان‌خراش ساخت؟
‫یا ستاره‌ها چقدر با ما فاصله دارن؟
‫چطور روی ماه قدم گذاشتیم؟
‫اصلاً خودِ ستاره‌ها
‫چرا می‌سوزن و چرا اتم‌ها ‫شکافته و باهم ترکیب میشن؟
‫جواب همه‌ی اینا توی ریاضیاته
‫ستاره‌ها محاسباتِ ریاضی‌ان
‫وقتی به آسمون شب نگاه می‌کنی،
‫داری بزرگ‌ترین ‫معادله‌ی جهان رو تماشا می‌کنی
‫اصلاً همین رقصیدنت هم ریاضیه
‫زبانِ رقص چیه؟
‫چطور قدم‌هات رو یاد می‌گیری؟ ‫از روی اسمش هم مشخصه
‫عملاً بهش میگن «گام‌شماری»
‫یک و دو و سه و چهار
‫والس چه شکلیه؟ ‫یک، دو، سه، یک، دو، سه
‫همه‌ش اعداده، همه‌ش ریاضیه
‫و از اون بیشتر این که...
‫یه هنری توشه
‫کاری که من با این پرونده‌ها...
‫و این پوشه‌ها می‌کنم،
‫اینا همگی زندگی مردمه
‫تمام تصمیماتی که توی زندگی گرفتن
‫از سال قبل بگیر تا ۱۰ سال قبل
‫هر چیزی که براشون اهمیت داره
‫تمام نقاط ضعفی که دارن، ‫تمام فسادها، تمام رؤیاها،
‫همه‌شون به عدد اینجاست
‫اگه اینا رو به هر ننه‌قمری بدی،
‫و اونم بدون هیچ هنری حساب‌کتاب کنه، ‫یکی ممکنه این وسط خونه‌شو از دست بده
‫ولی اینا رو اگه به من بدی، ‫با هنری که به خرج میدم،
‫زندگی یه نفر رو نجات میدم
‫کار من همینه
‫حسابداری یعنی همین
‫خب، شاید باید همین چیزها رو درس بدن
‫همین چیزهای باحال رو
‫نه فقط اون قسمت‌های حوصله‌سربرش رو
‫ریاضیات جنبه‌ی دیگه‌ای هم داره
‫بعضی از ریاضیاتی که ‫بهش آمار یا احتمال میگن،
‫می‌تونه یه چیزهایی از آینده‌ت بهت بگه
‫برای مثال می‌تونه بهت بگه...
‫احتمال این که یه تیم بزرگ ورزشی
‫تو رو توی مراسم درفت انتخاب کنه
‫خیلی بیشتر از اینه که ‫از رقصیدن به درآمدی برسی
‫جهان عاشق رقصنده‌هاست، ‫این واقعیته
‫ولی به حسابدار نیاز داره ‫بنابراین تقاضا که بیشتر باشه،
‫فرصت‌های بیشتری هم گیرت میاد
‫می‌دونم شاید این ناراحتت کنه، ‫ولی حقیقت محضه
‫ریاضی یعنی حقیقت محض. ‫به تو دروغ نمیگه
‫ارجحیت‌های تو رو مدنظر قرار نمیده
‫از این جهت بی‌طرفانه‌ست
‫با ریاضی خیلی کارها میشه کرد
‫ریاضی می‌تونه هنر باشه
‫ولی نمی‌تونه بهت دروغ بگه
‫پس...
‫یه دور دیگه روی اون سؤال‌ها کار کن
‫چون، چاکو...
‫تو ریاضیت خوبه
‫تو اون هنر رو توی وجودت داری
‫سلام! چه شیک و پیک کردی!
‫مرسی. تو هم همین‌طور
‫می‌خوای بریم یه چشمه نشون‌شون بدیم؟
‫نمی‌دونم. یه جورایی...
‫یه جورایی پام آسیب دید
‫پات آسیب دید؟
‫می‌خوای... وایسیم ‫یه موزیک بهتری پخش بشه؟
‫سلام، بچه‌جون
‫سلام
‫فکر کردم امشب قرار بود ‫صحنه رو به آتیش بکشی
‫خیلی مطمئن نیستم
‫کفش‌هام پامو اذیت می‌کنن
‫از طرفی هم... پام آسیب دیده
‫پات آسیب دیده؟
‫آره
‫متأسفم اینو می‌شنوم
‫پس تک‌پر اومدی، هان؟
‫- یعنی چی؟ ‫- همراه نیاوردی؟
‫نه، من...
‫اوضاع عوض میشه. ‫باور کن، این‌جوری نمی‌مونه
‫فقط یکم زمان بده
‫هیچ کدومش...
‫هیچ کدوم از اینا معنی خاصی نداره
‫همه‌ش یه مسابقه‌ی تمرینیه
‫یه تمرینه
‫هی، این آهنگ حرف نداره. ‫بیا بریم
‫نه، من هنوز...
‫پام هنوز مشکل داره
‫چاک، بیا دیگه
‫صحنه رو منفجر می‌کنیم!
‫شرمنده
‫پام واقعاً درد می‌کنه
‫می‌دونی، من از هشت سالگی می‌رقصیدم
‫و مربی تربیت‌بدنی بودم
‫و آسیب‌دیدگی بچه‌ها رو دیدم
‫دیدم چطور طرز راه رفتن‌شون عوض میشه
‫چطور طرز ایستادن‌شون عوض میشه
‫و بذار بگم که تو...
‫خب، به نظر من که پات سالمه، چاک
‫نمی‌گم برو حتماً با دختره برقص
‫اونش به خودت مربوطه. ‫فقط دارم میگم که...
‫چه می‌خوای بری، چه نه، ‫لازم نیست بهش دروغ بگی
‫راستش رو بهش بگو
‫باهاش کنار میاد
‫- حاضری؟ ‫- آره. برو بریم
‫دوباره! دوباره!
‫دوباره!
‫شاید هنوز سنی نداشتن،
‫ولی اونقدری زرنگ بودن ‫که بدونن کِی باید کنار بکشن
‫مرسی، بچه‌ها
‫شیش ماه قبل از این که
‫در سن نامنصفانه‌ی ۳۹ سالگی ‫بر اثر تومور مغزی فوت کنه،
‫و در حالی که ذهنش عمدتاً کار می‌کرد،
‫چاک حقیقتِ زخم پشت دستش رو
‫به همسرش گفت
‫وقتی تازه وارد رابطه شده بودن،
‫بهش گفته بود کارِ پسری
‫به اسم داگ ونت‌ورث بوده
‫چون داگ از این که اون ‫با دوست‌دخترش توی یکی از
‫جشن‌های رسمی مدرسه رقصیده بود کُفری بود
‫و چاک رو سمت یکی از فنس‌های
‫بیرونِ باشگاه هل داده بود
‫راستش دروغ گفتم
‫اِی داد
‫یه مرد مرموز
‫هنوز هم عوض نشدی
‫چه اتفاقی افتاد، عزیزم؟
‫وقتی رقص بی‌نظیرمون تموم شد،
‫خیس عرق بودم و خیلی گرمم بود
‫گفتم الانه که گونه‌هام آتیش بگیرن
‫کارت حرف نداشت
‫- ممنون ‫- چه ستاره‌ای
‫تنها خواسته‌ی من اون لحظه
‫تاریکی بود و...
‫هوای خنک و...
‫این که تنها باشم
‫اون شب میلیون‌ها ستاره تو آسمون بود
‫میلیون‌ها ستاره
‫و میلیون‌ها ستاره‌ی دیگه هم پشت‌شون
‫و آره، شاید... شاید همه‌ی اینا ‫یه سری محاسبات ریاضی بودن
‫ولی در عین حال می‌رقصیدن
‫مطمئنم، چون خودم ‫به چشم یکی‌شون رو دیدم
‫و یادمه داشتم به بزرگی جهان فکر می‌کردم
‫به این که توش کثرت‌ها جا داده شده
‫ولی من هم توش یه جایی دارم
‫و تو این لحظه...
‫من شگفت‌انگیزم
‫و حق دارم شگفت‌انگیز باشم
‫آخ!
‫چرا راجع‌به همچین چیزی ‫دروغ گفتی آخه، خنگ؟
‫تو موجود عجیب و شگفت‌انگیزی هستی، عزیزم
‫اون توضیح بیشتری نمیده
‫چون زخم به دلایل دیگه‌ای ‫براش اهمیت داشت
‫اون بخشی از داستانی بود که ‫قادر به گفتنش نبود
‫هر چند که حالا یه خونه‌ی آپارتمانی
‫توی محله‌ی خونه‌ی ویکتوریایی‌ای که
‫بیشتر عمرش رو اونجا سپری کرد داره
‫همون خونه‌ی ویکتوریایی تسخیرشده
‫نمی‌دونم چرا نگفتم
‫کار مسخره‌ای بود
‫زخم اهمیت بیشتری داشت،
‫بنابراین اون رو مهم‌تر جِلوه داده بود
‫فقط نمی‌تونست اونقدری که باید ‫اون رو مهم نشون بده
‫این اصلاً با عقل جور درنمی‌اومد
‫اما همونطور که گلیوبلاستوما ‫به حمله‌ی رعدآسای خودش ادامه می‌داد،
‫این جمله تنها چیز بود که ‫ذهنِ درحال فروپاشی اون
‫می‌تونست به زبون بیاره
‫پدربزرگ چاک،
‫آقاجونش،
‫پنج سال بعد از مراسم پاییزه‌ی فلینگ
‫بر اثر حمله‌ی قلبی درگذشت
‫چاک دانش‌آموز سال یازدهمی بود که
‫توی یه گروه موسیقی آهنگ می‌خوند ‫و حین بخش‌های بی‌کلام اجرا...
‫مثل «میک جَگر» می‌رقصید
‫خودش ترتیب تمام کارها رو داد
‫چند هفته‌ی پیش اومد
‫تا خاطرجمع شه که ‫همه‌چی طبق وصیت‌نامه پیش بره
‫که به نظرم کار عجیبی بود
‫کمتر افرادی چنین زحمتی به خودشون میدن
‫اکثر مردم...
‫فقط یه بار میان تا ترتیب اثر بدن
‫بعدش دیگه مشتاق نیستن برگردن
‫دفعه‌ی بعدی که می‌بینم‌شون ‫لباس آخرت تنشونه
‫می‌فهمی که چی میگم؟
‫اون مرد بزرگ و دوست خوبی بود
‫۲۳ ساله که ‫حساب‌های دفتری ما رو انجام میده
‫و وقتی مأمور مالیات می‌اومد
‫جون‌مون رو بیشتر از یه بار نجات داد
‫حالا پولی بهتون بدهکارم؟
‫حتی یه قرون هم نه
‫ترتیب اون هم داد. ‫توی همون دیدارمون
‫حساب رو صاف کرد
‫می‌دونی...
‫خیلی برام عجیبه
‫مطمئنم تو هم تعجب می‌کنی، ‫پس یه لحظه گوشِت با من باشه
‫ببین، من...
‫توی دوران جوونی خودم ‫آرزو داشتم توی...
‫یکی از شبکه‌های تلویزیون
‫گزارشگر هواشناسی بشم
‫دنیا خواب‌های دیگه‌ای برام دیده بود
‫ولی یه تابستون رو ‫توی دبلیوکی‌ان‌بی گذروندم
‫خب، اونجا توی کی‌ان‌بی
‫یه آقایی بود که می‌گفتن
‫می‌تونه دو هفته زودتر
‫بگه توفانی در راهه
‫بدون این که راداری داشته باشه
‫طرف حس ششم داشت
‫عجیب‌ترین چیزی بود که دیده بودم
‫صورتش یه حالتی میشد
‫وقتی مردم در مورد ‫برنامه‌های سفرشون صحبت می‌کردن
‫انگار چیزی می‌دونست که ‫اونا ازش غافل بودن
‫نمیشد گفت لبخند میزد
‫لذت نمی‌برد
‫فقط... احساس آگاهی داشت
‫اسمش رو گذاشته بودم ‫«نگاه هواشناس‌گونه»
‫من همچین قدرتی نداشتم
‫واسه همین الان اینجام، نه اونجا
‫بابابزرگت هم وقتی اینجا اومده بود
‫اون حس رو تو صورتش دیدم
‫انگار که... می‌دونست قراره بارون بباره
‫و من اون کسی بودم که بهش چتر می‌فروختم
‫همون نگاه هواشناس‌گونه
‫شک ندارم
‫عجیب‌ترین چیزی که دیدم
‫آلبی همه‌چی رو براش به ارث گذاشت
‫خیلی بیشتر از هزینه‌ی ‫فارغ‌التحصیلیش از دانشگاه
‫و بعدها با فروش خونه‌ی ویکتوریایی
‫هزینه‌ی خونه‌ای که چاک و جینی بعد از
‫برگشتن از ماه‌عسل توی کتسکیل ‫بهش نقل مکان کرد رو تأمین کرد
‫اون قاطعانه از رفتن به اوماها
‫و زندگی با والدین مادرش امتناع کرد
‫- من عاشق‌تونم... ‫- اون گفت:
‫ولی من اینجا بزرگ شدم ‫و می‌خوام تا دانشگاه اینجا باشم
‫دیگه ۱۷ سالمه. بچه که نیستم
‫بنابراین اونا که ‫سال‌ها بود بازنشسته شده بودن،
‫پیش چاک اومدن
‫و ۲۰ ماه توی خونه‌ی ویکتوریایی موندن
‫تا وقتی که چاک
‫به دانشگاه ایلینوی رفت
‫هر چند که به مراسم خاکسپاری نرسیدن
‫مراسم طبق خواسته‌ی آلبی سریع انجام شدن
‫و خانواده‌ی مادرش ‫کارهای ناتمومی توی اوماها داشتن که
‫باید بهش سر و سامون می‌دادن
‫واقعیت ماجرا این بود که ‫چاک دلش براشون تنگ نشده بود
‫آقاجونش همونقدری که
‫از جمعیت بیزار بود ‫از شلوغی و هیاهو هم نفرت داشت
‫یک روز قبل از رسیدن‌شون،
‫چاک بالاخره پاکتی که
‫روی میز، ‫توی ورودی هال بود رو
‫باز کرد
‫از طرف سم یاربورو بود
‫مالک و رئیس تشریفات ‫خاکسپاری یاربورو
‫و توش وسایل شخصی آلبی کرانتز بود
‫توی این اتاق، بابابزرگ چاک...
‫پسر خانواده‌ی جفریز رو دید که...
‫بدنش زیر ماشین خرد میشه
‫اون هنری پیترسون رو دید که ‫خودش رو از سقف حلق‌آویز کرده
‫مرگ همسر خودش رو دید
‫و به گمانِ چاک
‫شاید شبی که چاک دسته‌کلید رو دزدیده بود،
‫آلبی خودش رو دیده بود که ‫با اینکه هنوز بازوش رو گرفته،
‫روی زمین از حال رفته
‫به نقل از خودش: ‫«انتظارشه که آدم رو پیر می‌کنه»
‫«سختیش همینه»
‫حالا انتظار کشیدنِ چاک شروع میشه
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫کسی که روی تخت بیمارستان بود ‫دقیقاً چند سال داشت؟
‫بوق نهایی
‫روی مانیتوری که نامرئی بود زده شد
‫و بعد اون هم ناپدید شد
‫مردی که روی تخت بود...
‫اون شکلی که ارواح ‫توی فیلم‌ها محو میشدن نرفته بود
‫فقط غیب شده بود
‫به شما اصرار می‌کرد که ‫از ابتدا اونجا حضور نداشته
‫- اون... ‫- چاک با خودش فکر می‌کنه
‫من هم اصرار دارم که وجود نداشته
‫و اونقدر زندگی می‌کنم ‫که به نقطه‌ی پایان برسم
‫من شگفت‌انگیزم
‫و شایسته‌ی این حسم
‫و من توی خودم کثرت‌ها جا دادم
جهت اطلاع از جدیدترین فیلم و سریال ها :وای موویز را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید @YMoviz
« ترجمه و زیرنویس توسط تیم وای موویز »