ارائه شده در وبسایت وای موویز YMoviz.Com دانلود و تماشای فیلم و سریال بدون سانسور
‫مسافرین محترم، لطفاً بلیت‌هایتان را ‫به مسئولان ایستگاه تحویل دهید.
‫و هنگام پیاده‌شدن از قطار، احتیاط کنید.
‫اینجا ایستگاه یونه‌زاواست.
‫برای رفتن به خط یونه‌زاوا و ایستگاه قطارِ ‫سریع‌السیر یاماگاتا، در این ایستگاه پیاده شوید.
‫لطفاً، اطمینان حاصل فرمائید...
‫ببخشید.
‫بله؟
‫- هی. ماشیما... ‫- ماشیما-سنپای!
‫هی. تمرین صبحگاهی‌ دارین؟
‫بله. شما هم نباید سر تمرین باشین، سنپای؟
‫مدرسه‌ی ما از مسابقات حذف شد. ‫واسه همین، فعلاً تمرین نمی‌کنیم.
‫پس بیاین ما رو تماشا کنین.
‫نه ولش، حواستونو پرت می‌کنم.
‫برف؟
‫شما هم دیدین؟ تو راه مدرسه که بودم، برف گرفت.
‫آره، منم دیدم. «آب‌وهوای غیرعادی» که می‌گن، اینه؟
‫پاک فراموش کردم!
‫تکالیفم رو انجام دادما، ‫ولی روی میزم جا گذاشتمش!
‫بــــرو، برو خودتو سیاه کن!
‫به‌خدا راست می‌گم.
‫منم تموم نکردم. وسطش خوابم برد.
‫هیراگی.
‫این تکلیف امروزه. می‌خواین یه نگاه بندازین؟
‫ناموساً؟ بده ببینیم.
‫سه‌سوته از روش می‌نویسم. یه چند لحظه صبر کن!
‫منم میام!
‫«...چیزی جز شبنم نیست. ‫ای‌کاش می‌توانستم همچو شبنم محو شوم.»
‫آخرین بخش، بیانگر «افسوس»ـه،
‫همون‌طور که گفته، «ای‌کاش می‌توانستم...»
‫بسیارخب.
‫با بغل‌دستی‌تون گروه بشین،
‫و چهره‌ی همدیگه رو رسم کنین.
‫بیا شروع کنیم.
‫تو بغل‌دستی منی.
‫آره.
‫یاتسوسه، ظاهراً‌ با سنسه هم‌گروه شدی.
‫بـ ـ بله.
‫نماینده‌های ورزش، لطفاً کف زمین رو تمیز کنید.
‫منم میام کمک.
‫جدی می‌گی؟
‫بعد کلاس یه‌جا کار داشتیم. زحمتشو می‌کشی؟
‫با ـ باشه.
‫دمت گرم. بزن بریم.
‫یکی طلبت.
‫هـــه؟
‫یاتسوسه-کون.
‫یه‌لحظه میای؟
‫لطف بزرگی می‌کنی!
‫بی‌خیال!‌ قطعاً می‌فهمن.
‫جز تو به کس دیگه‌ای نمی‌تونم رو بزنم.
‫باشه؟
‫یاتسوسه-کون. آماده‌ای؟
‫صرفاً به داستان‌مون پایبند باش، ‫بقیه‌ش رو فی‌البداهه هم عمل کنی، حله.
‫خب، بزن بریم!
‫یه لبخندی بزن!
‫اومدن. آی!
‫پارسال دوست، امسال آشنا.
‫ببخشید معطل‌تون کردیم.
‫نه، غمت نباشه.
‫پس، ایشون باید...
‫آره،‌ دوست‌پسرم، یاتسوسه‌-کون ـه. ‫گفته بودم با خودم میارمش.
‫از آشنایی‌تون خوش‌وقتم. یاتسوسه هیراگی هستم.
‫چه عالی!
‫هیچ فکرشو نمی‌کردم واقعاً بیاریش.
‫مونده بودم می‌خوای چیکار کنی. ‫خیال می‌کردم یه دروغی گفتی و توش موندی.
‫اون هم سال‌اولی‌ـه؟
‫هم‌کلاسی هستین؟
‫نه. کلاس‌هامون یکی...
‫کدوم‌تون اولین قدم رو برداشت؟
‫چیزه...
‫مشخصاً می‌دونستن.
‫نمی‌دونم چی پیش خودم فکر کردم که ‫ازت خواستم ادای دوست‌پسرمو دربیاری.
‫ببخشید.
‫اشکالی نداره.
‫این منم که درخواست بیجایی ازت کردم.
‫راستی، برام سؤال شد. ‫تاحالا دوست‌دختر داشتی؟
‫نه.
‫عجب.
‫اگه دوست‌دختر پیدا کردی، باهاش خوب رفتار کن، باشه؟
‫ممنون بابت امروز.
‫خواهش.
‫یالا، باید حرکت کنم.
‫یه‌دیقه وایسا، باید همین‌جاها باشه.
‫کل مسافرها رو معطل خودت کردی.
‫کوش آخه؟
‫اون...
‫دخترجون، دیگه باید راه بی‌افتـ ــ
‫ببخشید.
‫اگه اشکالی نداشته باشه، من کرایه‌ش رو می‌دم.
‫با همدیگه‌این؟
‫بله.
‫تو دیگه کی هستی؟
‫خدا حفظت کنه.
‫ولش کن. پیاده می‌رم.
‫آخ!
‫حالا می‌تونین برین.
‫جدی؟ شرمنده دخترجون.
‫حرکت می‌کنیم!
‫دردم گرفت.
‫چرا می‌خواستی کمکم کنی؟
‫حس کردم کمک نیاز داری.
‫حست اشتباه بود.
‫که اینطور.
‫گمونم صرفاً می‌خواستم کمکت کنم.
‫بگذریم. بهتره برم خونه.
‫سفر به سلامت.
‫تازه الان فهمیدم واقعاً به کمک نیاز دارم!
‫خب... اسمت چیه؟
‫تسوموگی.
‫اسم تو چیه؟
‫هیراگی.
‫اینجا زندگی می‌کنم.
‫چه درندشته!
‫شرمنده که فوری دعوتت رو قبول کردم.
‫چه دعوتی؟ خودت گفتی می‌خوای بیای.
‫جدی؟
‫خب، حالا هرچی.
‫آخی! داره می‌خوره!
‫خوش‌حالم که قبل از شام اومدین.
‫امشب کراکت داریم، مگه نه؟
‫آره. خواستم دوست‌دختر هیراگی هم امتحانش کنه.
‫آه، من دوست‌دخترش نیستم.
‫هـــه، واقعاً؟
‫زکی!
‫ولی حالا که اومدی، واسه شام بمون.
‫برگشتم.
‫خوش برگشتی.
‫بابایی!
‫تو باید دوست‌دختر هیراگی باشی.
‫مثل اینکه نیست.
‫چی؟ دوست‌دخترش نیستی؟
‫خوش برگشتی.
‫اوه، برگشتم.
‫پس یعنی فقط واسه پیداکردن یه‌ شخصی، سفر می‌کنی؟
‫آره.
‫باید پسش بدم.
‫چیو پس بدی؟
‫بفرمائید، کراکت‌های سوخاری تازه.
‫بازم میارم، پس تا می‌تونین بخورین.
‫ایتاداکیماس.
‫ایتاداکیمـــــاس!
‫بارش برف تابستانی در مناطق مختلف ‫یاماگاتا، همگان را شگفت‌زده کرد.
‫انتظار داشتی سرد باشن؟! یکم صبر داشته باش!
‫هـــه؟ شما دوتا هم؟
‫کراکت رو باید همین‌جوری خورد.
‫مگه نه، تسوموگی-چان؟
‫حق با شماست.
‫به به!
‫بارون شدیدتر شده. نظرت چیه امشب رو خونۀ ما بمونی؟
‫می‌تونم بمونم؟
‫البته که می‌تونی.
‫آخ جون!
‫تسوموگی-چان؟
‫یه‌دست لباس تمیز اینجا میذارم.
‫خیلی ممنونم.
‫قربون دستت.
‫همین‌قدر در توانم هست، پس...
‫خیلی چسبید.
‫تسوموگی-چان. یه‌لحظه میای؟
‫آره، بشین همین‌جا.
‫موهاتو شونه کنم؟
‫موهات خیلی نرم و لطیفن.
‫و ـ واقعاً؟
‫بچه که بودم، موهام وزوزی بودن. هیراگی هم به من کشیده.
‫مامانم همیشه این‌طوری موهامو شونه می‌کرد.
‫الان دیگه به‌نظر وزوزی نمیان.
‫اولای دبیرستان، موهام تغییر کرد.
‫هیراگی.
‫یادته یه صحبتی باهم کردیم.
‫یه معلم خصوصی برات پیدا کردم.
‫دیگه لازم نیست بری کلاس تقویتی.
‫هـــه؟ چرا؟
‫یعنی چی، «چرا»؟
‫تدریس خصوصی مسلماً خیلی بهتره.
‫ولی آخه واسه کلاس‌های تقویتی تابستونی ثبت‌نام کردم.
‫خب انصراف بده.
‫ولی بقیه...
‫چیکار داری به بقیه؟
‫صرفاً چون با همرنگِ جماعت شدن احساس امنیت ‫می‌کنی، می‌خوای بری کلاس‌های تقویتی؟
‫این‌طور نیـ ـــ
‫به حرف بابات گوش بده، پشیمون نمی‌شی.
‫فهمیدی؟
‫اونی-چان؟
‫تسوموگی-سان؟
‫اینجام.
‫تسوموگی-سان؟
‫خیلی‌خب، تموم شد.
‫باهام بازی می‌کنی؟
‫آره، چرا که نه.
‫خیلی ممنونم.
‫درواقع، من...
‫سه‌بار پشت‌سرهم باختی.
‫خواهش می‌کنم، یه‌بار دیگه.
‫سرده.
‫برف؟
‫ها، این دیگه چیه؟
‫چیه؟ چی شده؟
‫یه‌لحظه برم دستشویی!
‫پایینم دستشویی هست!
‫خیلی سرده.
‫یخ زده.
‫هیراگی!
‫این دیگه چیه؟
‫هیراگی. طاقت بیار!
‫باید فرار کنیم.
‫تسوموگی؟
‫دنبالم بیا!
‫گمونم فعلاً در امانیم.
‫اون دیگه چی بود؟
‫منم نمی‌دونم.
‫موندم واسه چی به تو حمله کرد.
‫تسوموگی.
‫اون شاخ روی سرت دیگه چیه؟
‫پس الان می‌بینیش.
‫من یه شاخ دارم... چون‌که اونی‌اَم.
‫اونی؟
‫و اومدم اینجا،
‫تا یه لقمه‌ی چپت کنم، هیراگی.
‫شوخی کردم.
‫نمی‌خورمت.
‫ولی واقعاً اونی‌ام. ترسیدی؟
‫به‌هیچ‌وجه.
‫دوباره اون چیزه!
‫اسمشون کونی‌ـه.
‫ولی تاحالا کونی‌ای ندیده بودم که انقدر مشخص باشه.
‫کونی؟
‫این‌ها از پوست انسان‌هایی بیرون میان که ‫سعی می‌کنن احساسات‌شون رو سرکوب کنن.
‫از امثال تو.
‫اون هم یه اونی‌ـه؟
‫آره.
‫داری زور می‌زنی ترست رو نشون ندی، نه؟
‫اصلاً هم نترسیدم.
‫هی!
‫وایسا!
‫تو اهل کجائی؟
‫دهکدۀ مخفی.
‫پشت کوهه. اونی‌ها اونجا زندگی می‌کنن.
‫من برای پیدا‌کردن مامانم از دهکده بیرون زدم.
‫وقتی بچه بودم، فرار کرد.
‫بعد از اون، خیلی به من و بابام سخت گذشت.
‫به‌نظر تو هم رفتارش کاملاً غیرمسئولانه بوده؟
‫یه‌مشت محکم مثل این می‌خوابونم تو دهنش.
‫این بیشتر از یه‌ مشت بود.
‫احتمال می‌دم توی یه معبدی که اینجاست، باشه.
‫هان؟ گم شده!
‫چطور ممکنه همچین چیز مهمی رو گم کرده باشم؟
‫بدون اون، من...
‫دنبال این می‌گردی؟
‫آره، خودشه! خدایا شکرت.
‫ببخشید، باید بلافاصله بهت پسش می‌دادم.
‫توی اتاقم پیداش کردم.
‫واسه معبد هیه‌ست، مگه نه؟
‫از اینجا خیلی دوره.
‫هان؟
‫می‌دونی کجاست؟
‫آره، البته.
‫هیراگی، لطفاً‌ کمکم کن.
‫من رو ببر به معبد هیه.
‫نمی‌شه. فردا مدرسه دارم.
‫و خانواده‌ام...
‫من اصلاً‌ این‌اطراف رو نمی‌شناسم.
‫خواهش می‌کنم!
‫ازت می‌خوام باهام بیای!
‫باشه. ببخشید که لای منگنه گذاشتمت.
‫خیلی‌خب.
‫کمکت می‌کنم.
‫جانمی!
‫اونی-چان؟
‫تسوموگی-سان پیش توـه؟
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫مامانی، اونی-چان هم رفته.
‫چرا معبد هیه؟
‫مامانم به بابام گفته می‌ره اونجا، و دیگه برنگشته.
‫این تنها سرنخی‌ـه که دارم.
‫می‌دونی چرا دیگه می‌تونم کونی‌ها رو ببینم؟
‫هرکسی که تبدیل به اونی می‌شه، می‌تونه ببینتشون.
‫من که اونی نیستم.
‫انسان‌هایی که کونی‌های زیادی از پوست‌شون ‫بیرون میاد، دیر یا زود تبدیل به اونی می‌شن.
‫کونی‌های تو شدیداً واضحن. ‫شرط می‌بندم به زودی زود تبدیل به اونی می‌شی.
‫اونی؟
‫پس، یعنی تو هم اولش انسان بودی؟
‫من اونی به‌دنیا اومدم.
‫آفتاب داره درمیاد.
‫خیلی قشنگه.
‫صبح شده.
‫آره.
‫می‌رم یه سر به جاهایی که ممکنه رفته باشه، بزنم.
‫تو همین‌جا توی خونه منتظرش بمون.
‫باشه.
‫هیراگی، از پا دراومدم.
‫یه‌جا استراحت کنیم؟
‫نمی‌شه با ماشین بریم؟
‫پول تاکسی نداریم.
‫بیا مفتی سوار شیم.
‫از یکی که مقصدش یونه‌زاواست، می‌خوایم سوارمون کنه.
‫این‌روزها دیگه کسی از ترسش غریبه سوار نمی‌کنه.
‫تا امتحان نکنیم که نمی‌فهمیم.
‫حتی اگه کسی حاضر شه ما رو سوار ماشینش کنه، ‫از کجا بدونیم قابل‌اعتماده یا نه؟
‫می‌میری از هرچیزی بهونه نگیری؟
‫خیلی‌خب، تو پیاده برو، من با ماشین میام.
‫اونجا می‌بینمت.
‫هـــه؟
‫حالا دیگه چی می‌خوای؟
‫نمی‌تونم تنهات بذارم.
‫دروغگو.
‫دروغ نمی‌گم.
‫این بچه چش شده؟
‫نه‌خیر، این‌طوری.
‫انگشت‌های شستت رو خوب ببر بالا.
‫بیشتر از این نمی‌تونم.
‫چاره‌ای نیست، خودم انجامش می‌دم.
‫برو کنار.
‫وایسا.
‫می‌خواید مفتی سوار شید؟
‫بله!
‫ما فقط تا شهر می‌ریم.
‫اشکالی نداره، هرچقدرم باشه غنیمته.
‫تعریف کنین ببینم. عاشق‌های فراری هستین؟
‫البته که نه.
‫خیر، این‌طور نیست.
‫خانواده‌تون نگران‌تون نمی‌شن؟
‫نمی‌دونم...
‫چقدر لباس...
‫همه‌ی این لباس‌ها مال خودتونه؟
‫قراره یه مغازه لباس‌فروشی سبک قدیمی بزنیم،
‫واسه همین داریم تاناکوراهای شهرهای مختلف رو می‌گردیم.
‫امروز توی پارک یونه‌زاوا بساط می‌کنیم.
‫اگه دوست داشتین، حتماً یه سر بزنین!
‫یکم بیشتر ببر سمت چپ.
‫خیلی‌خب، عالیه.
‫خوبه. حالا بیشتر توی چشم ـه.
‫بدلیجات هم می‌فروشین؟
‫آره، امروز این‌نزدیکی‌ها یه جشنواره برگزار می‌شه. ‫می‌خوایم جیب کسایی که یوکاتا پوشیدن رو خالی کنیم.
‫ببخشید. سایز کوچیک این بلوز رو دارین؟
‫آه، از این طرح فقط همین‌ها رو داریم، ‫ولی توی طرح‌های دیگه، سایز کوچیک موجود هست.
‫هیراگی؟
‫کِی قراره بریم؟
‫اون‌ها لطف کردن ما رو تا اینجا آوردن، ‫باید برای جبران، بهشون کمک کنیم.
‫دست بردار، اون‌ها درهرصورت می‌اومدن اینجا.
‫ولی آخه نمی‌تونیم همین‌طوری...
‫هیراگی-کون، تسوموگی-چان.
‫من یه‌ سر باید برم میز پذیرش.
‫می‌شه حواس‌تون به غرفه باشه؟
‫چشم.
‫ممنون.
‫قیمت‌ها رو یکم می‌تونین بیارین پایین.
‫روتون حساب می‌کنم.
‫خیال‌تون راحت.
‫ببخشید.
‫اگه دوتا از این بخرم، تخفیف می‌دین؟
‫آه، بله. دوتا خریدنی 100 ین تخفیف می‌گیرین.
‫می‌تونم یه نگاهم به این تی‌شرت بندازم؟
‫بله، خدمت شما.
‫چه قشنگه.
‫خیلی‌خب، این رو می‌خرم با اون تی‌شرت خاکی‌رنگ
‫خیلی ممنونم.
‫کدوم‌یکی رو می خوای؟
‫ای جان، به‌نظر خیلی زرنگ میای.
‫نه بابا.
‫مثل اینکه غرفه سر سوزنی واسه میو-سان اهمیت نداره.
‫ببخشید.
‫می‌تونیم این کلاه رو امتحان کنیم؟
‫ا ـ‌ البته، بفرمائید.
‫می‌تونم یکی از اون‌ها بخرم؟
‫دستمال‌سرها رو می‌گین؟ البته.
‫خیلی نازه! می‌شه بخریمش؟
‫خیلی‌خب، مثل اینکه بازارمون یکم یخ کرده
‫شما دوتا خیلی کمک کردین.
‫می‌دونم پاداش زیادی نیست، ‫ولی اگه چیزی چشم‌تون رو گرفته، برش دارین.
‫جدی می‌گین؟
‫آخ جون!
‫ریوجی-سان و میو-سان اصلاً‌ باهم چشم تو چشم نمی‌شن.
‫یعنی دعواشون شده؟
‫کسی چه می‌دونه؟ شایدم همیشه همین‌جوری‌ان.
‫هیچ‌کسی جز خود عاشق‌ها، از اختلافات‌شون سر درنمیاره.
‫کاشکی می‌تونستیم یه‌کاری براشون بکنیم.
‫تو سر پیازی یا ته پیاز؟
‫مگه خودت از اینکه پدرت توی کارهات دخالت می‌کنه، بدت نمیاد؟
‫چرا، ولی...
‫زودی برمی‌گردم.
‫ای بابا.
‫اون پسرها به همین زودی بی‌خیالت شدن؟
‫اوه، تویی تسوموگی-چان.
‫اون‌جور که فکر می‌کنی،‌ نیست.
‫هیراگی به‌خاطر تو، نمیاد بریم. منم اینجا گیر افتادم.
‫به‌خاطر من؟ اون‌وقت چرا؟
‫چون به پسری که باهاش قرار میذاری ‫علاقه نداری، مجبوری احساساتت رو پنهون کنی.
‫اگه حرفی روی دلت سنگینی می‌کنه، بریزش بیرون.
‫ریوجی گناه داره.
‫منظورت اینه... آه، کاملاً‌ اشتباه برداشت کردی.
‫ریوجی برادرمه.
‫ولی،
‫حق با توـه، چقدر خوب می‌شد اگه می‌تونستم احساساتمو ابراز کنم.
‫میو. تسوموگی-چان، تو هم اینجائی.
‫ریوجی.
‫هیراگی ازم خواست باهات صحبت کنم.
‫انگار این موضوع بدجور ذهنشو درگیر کرده.
‫گمونم متوجه شده که رفتارمون یکم ناجوره.
‫به‌نظرت رفتارمون ناجوره؟
‫از همون بچگی،
‫همیشه پیشم بودی، هرجا می‌رفتم دنبالم می‌اومدی.
‫خیال می‌کردم به‌خاطر اینه که علایق‌‌مون مشترکه،
‫تو هم مثل من لباس‌های سبک قدیمی و تاناکوراها رو دوست داری.
‫دوست‌شون دارم.
‫اوهوم.
‫ولی بعدش متوجه یه‌چیزی شدم.
‫صرفاً وانمود می‌کردم که متوجه نیستم.
‫هان؟ برف؟
‫برف می‌باره!
‫چرا؟
‫توی تابستون برف می‌باره!
‫چقدر عجیب.
‫هــه، برف؟ دوباره؟
‫اون چیزه...
‫برگشته!
‫واسه چی؟
‫میو-سان.
‫و تسوموگی؟
‫ولی الان دیگه،
‫می‌دونم.
‫اعضای خانواده هم باید درست مثل ‫بقیه، هر موضوعی رو باهم درمیون بذارن.
‫دوست دارم از این به بعد بیشتر به حرف‌هات گوش بدم.
‫راستشو بخوای، خیلی حرف‌ها دارم.
‫مامان.
‫تسوموگی!
‫بالاسرت رو نگاه!
‫هـــه؟
‫آخ!
‫چی شد؟
‫آخ!
‫حالت خوبه؟
‫یهو شروع کرد به دویدن.
‫خیلی ممنونم.
‫از اون‌طرف رفت.
‫باشه. ممنون بابت همه‌چیز.
‫خیال می‌کردم فقط دنبال منه.
‫کدوم‌طرف؟
‫هی.
‫تسوموگی!
‫امیدوارم هیراگی دنبالم نیفتاده باشه.
‫تسوموگی! کجایی؟
‫تسوموگی.
‫حالت خوبه؟
‫خداروشکر. نفس می‌کشه!
‫مسافرخانۀ آب‌گرم هوجو نو یو
‫هان؟
‫هــــی، چه بلایی سرتون اومده؟
‫داغون به‌نظر میاین.
‫خواهش می‌کنم.
‫تسوموگی...
‫لطفاً کمکش کنین!
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫بپر اون جعبه‌ی کمک‌های اولیه رو بیار.
‫چی شده؟
‫من...
‫کنار رودخونه بیهوش پیداش کردم.
‫گفت افتاده.
‫که اینطور؟ ببرش به اتاق 206.
‫حله.
‫جعبه‌ی کمک‌های اولیه رو آوردم.
‫صبح شده.
‫صبح‌تون بخیر.
‫صبح بخیر.
‫پس برای همین بیدار نشده. تب خفیفی داره.
‫با والدینش تماس می‌گیرم.
‫متأسفانه... امکانش نیست.
‫دخترفراری‌ـه؟
‫ببین پسرجون، اینجا اتاق میهمانان ـه.
‫برای اجاره به مشتری نیازش دارم.
‫زود باش با والدینش تماس بگیر.
‫می‌بخشید.
‫نمی‌تونم.
‫اون‌وقت چرا؟
‫خانم.
‫می‌شه لطفاً بذارین تاوقتی خوب بشه، اینجا بمونیم؟
‫ازت یه‌سؤال پرسیدم.
‫تاوقتی به‌هوش بیاد، هرکاری که بگید می‌کنم.
‫اول جواب سؤالمو بده.
‫سخت کار می‌کنم. لطفاً بذارین بمونیم.
‫عجب پسر کله‌شقی هستی.
‫با این سن کم، می‌خوای کار کنی؟
‫شوهرم باید از تو یاد بگیره!
‫روز بخیر!
‫وقتی اونجا رو تمیز کردی، قوطی‌های شامپو رو پر کن.
‫چشم.
‫هیراگی، اینجا رو هم جارو کن، باشه؟
‫چشم.
‫مراقب باش.
‫هرچقدر می‌تونی ببری، بردار.
‫آه، چشم.
‫تازه‌وارد!
‫یه سطل آب دیگه برات آوردم.
‫خیلی ممنونم.
‫خودت بودی که می‌خواستی کار کنی.
‫نبینم تنبلی کنی و از زیر کار در بری.
‫چـ ـ چشم.
‫پسرم، تو منو یاد اون قدیم‌ندیما میندازی!
‫دیگه کسی توی این دوره زمونه اینقدر سخت‌کوش نیست.
‫نظرت چیه خودتم برگردی سرکارت؟
‫ای وای.
‫بگیر که اومد!
‫وایسا.
‫وایسا!
‫مامان.
‫درسته، اومدیم مسافرخونه.
‫هیراگی.
‫تسوموگی. بیدار شدی.
‫لباس‌هات...
‫حالت چطوره؟
‫لباس منم عوض شده.
‫تو این رو تنم کردی؟
‫نـ ـ نه! خانمی که مسافرخونه رو می‌گردونه زحمتشو کشید.
‫و ازم خواست این‌ها رو برات بیارم.
‫این چیه؟ چقدر خوش‌مزه‌ست!
‫آره، تاحالا کوفته‌برنجی‌ به این خوش‌مزگی نخورده بودم.
‫شکر خدا که حالت بهتر شده.
‫تو دیروز نجاتم دادی؟
‫نه، من فقط بعد از اینکه پیدات کردم، آوردمت اینجا.
‫کارکنان مسافرخونه آوردنت این اتاق ‫و به زخم‌هات رسیدگی کردن.
‫آدم‌های مهربونی‌ان، مگه نه؟
‫آره.
‫این املت رولی واقعاً نرمه!
‫می‌خوای یکم آروم بگیر.
‫دست‌تون درد نکنه. کوفته‌برنجی‌ها خیلی خوش‌مزه بودن.
‫نوش جون‌تون.
‫تسوموگی-سان حالش چطوره؟
‫به لطف شما، بهتره.
‫خداروشکر.
‫سیگاری هستین؟
‫ها؟ پس، من رو دیدی.
‫چون بعضاً با مشتری‌ها سروکار دارم، ‫خانمم همیشه بهم می‌گه ترک کنم.
‫بابای منم اکثراً بیرون خونه سیگار می‌کشه.
‫با والدینت تماس گرفتی؟
‫نه.
‫خب، پس این‌جوری‌هاست.
‫ولی گوش کن، هیراگی-کون.
‫حرفی که توی دلت هست رو به‌موقعش بگو، ‫وگرنه دیگه فرصتش پیش نمیاد.
‫وقتی آماده بودی، بهشون خبر بده که صحیح و سالمی.
‫بفرما.
‫جاهایی که پاره شده بود رو دوختم.
‫واقعنی.
‫مثل روز اولش شده.
‫خیلی ممنونم.
‫باید از دوستت تشکر کنی.
‫وقتی بی‌هوش بودی، کلی توی مسافرخونه ‫کار کرد تا اجازه بدم اینجا بمونین.
‫مامان؟
‫آره، خوبم.
‫اتفاق‌های زیادی افتاده. فعلاً توی مسافرخونه هوجو نو یو می‌مونم.
‫تسوموگی-چان پیش توـه؟
‫که اینطور. خداروشکر.
‫خب، کِی برمی‌گردی؟
‫اول باید به یه کاری برسم. بعدش برمی‌گردم.
‫لطفاً نگرانم نباشید.
‫اوهوم،‌ خداحافظ.
‫واقعاً ممنون بابت همه‌ی کمک‌هاتون.
‫این‌مدتی که پیش‌مون بودین، به ما هم خیلی خوش گذشت.
‫فکر کنم دلم برای اینجا تنگ می‌شه.
‫الحق که فقط یه بچه‌ای.
‫این‌جوری نمی‌تونی از تسوموگی-چان مراقبت کنیا.
‫خب، ما به‌خاطر کارمون به خداحافظی عادت داریم.
‫باز هم بهمون سر بزنین.
‫چشم!
‫خیلی ممنونیم.
‫ممنون.
‫خدانگهدارتون!
‫هرموقع که اومدین، قدم‌تون روی چشم‌مونه!
‫چقدر مونده تا به معبد هیه برسیم؟
‫احتمالاً تا شب برسیم.
‫آهان.
‫پس کم مونده.
‫وای، تاحالا همچین چیزی ندیده بودم!
‫منم! با چیزی که توی تلویزیون دیدم، زمین تا آسمون فرق داره!
‫البته که فرق می‌کنه، چی فکر کردی؟!
‫یعنی من حق ندارم از احساساتم بگم؟
‫اگه خیلی واجبه،‌ بگو.
‫خوش اومدین.
‫شنیدم هیراگی اینجا بوده.
‫چه نسبتی با هیراگی-کون...
‫پدرشم!
‫بله، بله، خوش اومدین. ‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫هیراگی اینجاست، مگه نه؟ ‫می‌خوام همین‌الان ببینمش!
‫مدتی می‌شه از اینجا رفته.
‫کجا رفته؟ زود باش بهم بگو!
‫چقدر آدم عجولی هستین.
‫من وقتم رو با کسایی که مشتری نیستن، تلف نمی‌کنم.
‫هان؟
‫تشریف میارید داخل درموردش حرف بزنیم؟
‫بفرمائید.
‫باشه.
‫دهکدۀ مخفی چه شکلیه؟
‫سؤال خوبیه...
‫قبل از هرچیزی، خیلی سرده. تمام سال برف می‌باره.
‫ولی ما بهش عادت داریم. جای قشنگیه.
‫که اینطور.
‫بعد از دیدن مامانت، به دهکدۀ مخفی برمی‌گردی؟
‫آره، برمی‌گردم.
‫عجب.
‫چی شده، هیراگی؟
‫نکنه دلت برام تنگ می‌شه؟
‫مـ ـ منظورم این نبود!
‫باز دوباره.
‫هی!
‫مامانت چه‌جور آدمیه؟
‫یادم نمیاد.
‫وقتی ترک‌مون کرد، سه‌سالم بود.
‫هنوزم می‌خوای بهش مشت بزنی؟
‫البته که می‌خوام بهش مشت بزنم.
‫ولی قبلش احتمالاً ازش بپرسم چرا ول‌مون کرد.
‫شاید دلیل خوبی داشته.
‫ولی تاوقتی ندیدمش، نمی‌دونم چه واکنشی نشون می‌دم.
‫راست می‌گی.
‫اون...
‫تسوموگی؟
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫ببخشید مزاحم شدیم.
‫از اینجا که می‌گذشتیم، چشم‌مون به این پارتیشن افتاد.
‫ولی پول نداریم.
‫الان می‌ریم.
‫آخه چرا؟ فقط داریم نگاه می‌کنیم، نمی‌خوریمش که.
‫ولی اینجا یه کافه‌ست.
‫فعلاً مشتری دیگه‌ای ندارم.
‫بفرمائید داخل و تا دلتون می‌خواد ببینیدش.
‫همین‌جوری خوبه؟
‫خیلی ممنون.
‫ایول!
‫شنیدم این‌که تمام‌سال برف می‌باره، به‌خاطر خدایانی‌ـه که...
‫می‌خوان دهکده‌مون رو از چشم انسان‌ها پنهان کنن.
‫مردم «خدایان برف» صداشون می‌زنن، ‫ولی فکر می‌کردم صرفاً یه افسانه‌ست.
‫شاید...
‫اون چیزه یه خدای برف بود.
‫ولی تاحالا نشنیده بودم اونی بخورن.
‫براتون دم‌نوش گیاهی درست کردم، دستور‌العمل جدیدمه.
‫خوش‌حال می‌شم نظرتونو درموردش بگین.
‫خوش‌مزه‌ست!
‫واقعاً خوش‌مزه‌ست.
‫خداروشکر. خیلی‌وقت بود که می‌خواستم این ‫برگ‌ چای‌های تازه‌ای رو که خریدم، امتحان کنم.
‫این چای محصول کجاست؟
‫این از چک میاد. چای سودانی و مصری هم دارم.
‫به‌لطف آشناهایی که توی دوران جوونی‌ام، ‫وقتی کل دنیا رو می‌گشتم، پیدا کردم...
‫هنوزم اجناس باکیفیتی می‌خرم.
‫هــــه، چه عالی. تنهایی سفر می‌کردین؟
‫نه، با همسرم.
‫ولی چهارسال پیش عمرشو داد به شما.
‫آه راستی، می‌خواین عکس‌هامونو ببینین؟
‫اینی که کنارم وایساده همسرمه.
‫به کلاهی که سرش کرده «موکوروتولو» می‌گن.
‫کلاه محلی لِسوتو، از کشورهای آفریقاست.
‫شکلش از یه کوه الهام گرفته شده.
‫هـــه، چقدر جالب.
‫این همون کلاهه.
‫و این یه کلاهه که اسکیموها سرشون می‌کنن.
‫وقتی برای دیدن شفق قطبی به کانادا ‫رفته بودم، پوشیده بودمش.
‫فوق‌العاده گرم نگهت می‌داره.
‫دمای اون شهر توی زمستون به 40- درجه سانتی‌گراد می‌رسه.
‫40- درجه؟
‫خیلی بهم میاین!
‫اینجا پر از خاطراتی‌ـه که با همسرتون داشتین.
‫چه عالی.
‫اون پارتیشن واسه کجاست؟
‫وقتی این خونه رو خریدیم،‌ همین‌جا بود.
‫گمونم محصول همین منطقه‌ست،
‫ولی نمی‌دونم چه سالی و به دست کی ساخته شده.
‫به‌نظر یه داستان قدیمی میاد.
‫شاید واقعاً اتفاق افتاده.
‫شاید خدایان برف واقعاً اونی‌ها رو خوردن.
‫مگه بهت نگفته بودم؟
‫برگشتیم.
‫دیگه گمش نکنی ها، باشه؟
‫باشه.
‫ببینیم و تعریف کنیم.
‫آه، مشتری داری؟
‫خوش اومدی.
‫سلام.
‫دختر و نوه‌ام هستن.
‫سلام.
‫سلام. ببخشید که مزاحم شدیم.
‫زود باش،‌ هاروتو، تو هم سلام بده.
‫سلام.
‫چقدر بانمکه.
‫بیا دست‌هاتو بشوریم و برات آب‌میوه بریزیم.
‫کلاه‌های عجیب!
‫عه‌وا، زشته!
‫فکر کنین خونه خودتونه.
‫این کافه پر از خاطراتی‌ـه که با همسرم داشتم،
‫اما گنجینه‌های واقعی من، اون دونفرن.
‫جونم به جون‌شون بنده.
‫زندگی‌ام فقط با اون‌ها معنی پیدا می‌کنه.
‫خاک به سرم، پیرمرد رو چه به احساساتی شدن.
‫بارون می‌باره.
‫تا معبد هنوز یکم راه داریم. مشکلی با خیس‌شدن نداری؟
‫این رو بگیرین.
‫هـــه؟ تا همین‌جا هم خیلی بهتون زحمت ‫دادیم، نمی‌تونیم یه چتر هم قرض بگیریم.
‫لازم نیست برش گردونین.
‫دفعه بعدی مشتری‌مون شید.
‫تو خیابون نریا.
‫باشه.
‫آه، وایسا.
‫بای بای!
‫هی، اون نقاشی روی پارتیشن چی بود؟
‫گمونم خدایان برف بودن.
‫ولی به اونی‌ها حمله کرده بودن.
‫نکنه دهکده‌ام توی خطر باشه؟
‫قبل از اینکه بریم کافه، ازم پرسیدی که...
‫بعد دیدن مامانم، برمی‌گردم به دهکدۀ مخفی.
‫آره.
‫فکر کنم برگردم.
‫نمی‌تونم پدرم رو تنها بذارم.
‫ولی...
‫هی،‌ وایسا!
‫قبلش می‌خوام همه‌جای دنیا رو ببینم.
‫لسوتو خیلی گرمه، مگه نه؟ ‫به‌نظرت اونجا برف می‌باره؟
‫هیچ نمی‌دونستم جایی سردتر از دهکدۀ مخفی هم هست.
‫قطعاً همه‌رقم آدم با طرز فکرهای متفاوت توی دنیا وجود داره.
‫برای پیداکردن مامانم اومدم، ولی ‫خوش‌حالم که دارم چیزهای جدیدی یاد می‌گیرم.
‫و می‌شه گفت با تو هم آشنا شدم.
‫هـــه، باید حتماً این‌جوری می‌گفتی؟!
‫تو چی؟ دلت می‌خواد چیکار کنی؟
‫اصلاً بهش فکر نکردم.
‫هرچی می‌خواد باشه. کافیه احساست رو به زبون بیاری.
‫الان،
‫می‌خوام هرکاری از دستم برمیاد، برات انجام بدم!
‫این حسابه؟
‫به‌نظرم کافیه.
‫هیراگی، یه کار دیگه هست که می‌خوام انجام بدم.
‫ولی به کمکت نیاز دارم.
‫کمکم می‌کنی، مگه نه؟
‫هــــه؟ ولی آخه هنوز نگفتی چیه.
‫عجبا! مگه تو نبودی که می‌گفتی «می‌خوام ‫هرکاری از دستم برمیاد، برات انجام بدم؟»
‫چرا، ولی...
‫خیلی‌خب.
‫وقتی همه‌چی ختم به خیر شد، با پدرت صحبت کن.
‫هـــه؟ این دیگه از کجا اومد؟
‫این طلسم کمکت می‌کنه.
‫این...
‫عیب نداره!
‫قطعاً به کارت میاد.
‫منم درسایه‌ی اون تونستم تا اینجا پیش بیام.
‫منظورم این نیست.
‫وقتی کارت باهاش تموم شد، پسش بده.
‫حالا کو تا اون‌موقع!
‫برف؟
‫یه خدای برف داره میاد؟
‫تسوموگی!
‫هیراگی!
‫هیراگی، ببخشید!
‫اینجا، اینجا!
‫تسوموگــــی!
‫هیراگی!
‫درها هم‌اکنون بسته می‌شوند، لطفاً فاصله بگیرید.
‫دستمو بگیر.
‫تسوموگی.
‫تقریباً رسیدیم.
‫مامان؟
‫تسوموگی؟
‫بابا؟
‫ببخشید...
‫بالأخره پیدات کردم!
‫هان، یعنی چی.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫مامان کجاست؟
‫اون اینجا نیست.
‫چرا؟
‫گفتی اینجاست.
‫متأسفم، تسوموگی.
‫فکر نمی‌کردم اون‌همه راهو تا اینجا بیای.
‫ولش کن!
‫بهم بگو مامانم کجاست.
‫این رو...
‫نمی‌تونم بهت بگم.
‫آخه چرا؟
‫چرا نمی‌تونم مامانم رو ببینم؟
‫نکنه...
‫مامانم گفته نمی‌خواد من رو ببینه؟
‫البته که نه!
‫یا اینکه...
‫مرده؟
‫نه.
‫هنوزم اون‌سمته،‌ ولی...
‫بیخیال اون. دهکدۀ مخفی توی خطره.
‫خدایان برف...
‫«بیخیال»؟
‫چطور می‌تونی همچین حرفی بزنی! اون مادرمه!
‫چرا همیشه...
‫بسمه دیگه.
‫تسوموگی.
‫ببخشید، اون...
‫تسوموگی-سان تمام این‌مدت نگران‌تون بودن.
‫گفتن وقتی‌که مادرشون رو دیدن، ‫به دهکده پیش پدرشون برمی‌گردن.
‫جنابعالی؟
‫یاتسوسه هیراگی.
‫من دوست تسوموگی-سانم.
‫با اجازه‌تون.
‫تسوموگی.
‫تنهام بذار.
‫نمی‌تونم.
‫ببخشید، ولی می‌خوام تنها بمونم.
‫بیا برگردیم.
‫پدرت حتماً نگرانت شده.
‫واقعاً؟
‫اگه انقدر نگرانمه، چرا چیزی راجع‌به مامانم بهم نمی‌گه؟
‫مطمئنم به‌خاطر اینه که بهت اهمیت می‌ده.
‫شاید موضوعی هست که نمی‌تونه بهت بگه.
‫سر درنمیارم.
‫اون نمی‌خواد ناراحتت کنه،
‫فکر کنم.
‫پس یعنی می‌گی چیزی رو ازم مخفی کرده که ممکنه ناراحتم کنه؟
‫نه، منظورم این نیست.
‫اینو که خودم می‌دونم.
‫من از بچگی ذهنم درگیر این قضیه بود.
‫ولی چطور می‌تونی بهم بگی، ندونم بهتره؟
‫واسه ما کاسه‌ی داغ‌تر از آش شدی، درصورتی که ‫ذره‌ای برام مهم نیست چه فکری می‌کنی!
‫نه! من فقط به فکر تواَم.
‫مشکل منم همینه!
‫تو درست‌ مثل پدرتی.
‫این اون چیزی نیست که می‌خوام!
‫تو فقط فکر می‌کنی که اهمیت می‌دی.
‫وقتی همیشه جوری رفتار می‌کنی ‫که انگار فقط تویی که داری عذاب می‌کشی،
چطور انتظار داری احساسات بقیه رو درک کنی؟
‫ببخشید.
‫حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫ممنون‌ که منو تا اینجا آوردی.
‫ولی الان دیگه وقتشه بری.
‫نه.
‫نمی‌خواستم این رو بگم.
‫من...
‫گندش بزنن.
‫هی، بچه‌جون!
‫بالأخره پیدات کردم.
‫بگو ببینم.
‫هیراگی کجاست؟
‫اون‌طرفه؟
‫چرا اومدی دنبالش؟
‫من پدرشم.
‫وا می‌دم دیگه.
‫بازم داره برف می‌باره؟
‫هیراگی!
‫هیراگی، گوش کن به حرفم!
‫راستش، من...
‫هیراگی.
‫هیراگی! کجایی؟
‫هیراگی؟
‫هیراگـــــی!
‫تسوموگی!
‫تسوموگی، اونجا که گفتم...
‫ببخشید. بیا برگردیم خونه.
‫نمی‌تونیم برگردیم.
اینجا یه خدای برف دیدی؟
‫آه، پس واقعاً یه خدای برف بوده.
‫یهو سروکله‌شون توی دهکده پیدا شد و به اهالی حمله‌ور شدن.
‫نمی‌تونیم برگردیم خونه.
‫بقیه چی می‌شن؟
‫همین الانشم بیشترمونو خوردن.
‫هی، وایسا!
‫هیراگی رو ندیدی؟
‫پیداش نکردین؟
‫پیداش کردم، ولی...
‫درست جلوی چشم‌هام ناپدید شد.
‫نکنه...
‫باید برم!
‫نه!
‫نمی‌شه نجاتش داد.
‫- هی، چی داری می‌گی؟ ‫- ولی...
‫- اومدم بهت بگم که به دهکده برنگردی. ‫- اتفاقی برای هیراگی افتاده؟ تو دیگه کی هستی؟
‫هوی!
‫یه‌لحظه اون دهنتو گل می‌گیری؟!
‫آه.
‫چیه؟
‫شاید، هنوز...
‫من فقط به فکر تواَم.
‫تسوموگـــــی!
‫شکر خدا که حالت بهتر شده.
‫ببخشید، بابایی.
‫باید برم ازش عذرخواهی کنم.
‫تسوموگی!
‫هـ ـ هی!
‫نمی‌خواین توضیح بدین جریان چیه؟!
‫ممنونم.
‫هیچ‌وقت فراموشت نمی‌کنم.
‫بی‌نهایت مدیونتیم.
‫سربلندمون کن.
‫خدایان برف برگشتن.
‫تنهام نذار.
‫حالا می‌تونیم دوباره در آرامش زندگی کنیم.
‫می‌خوام ببینمت.
‫- تسوموگی. ‫- تسوموگی.
‫اون یه خدای برفه!
‫دروازه رو ببند!
‫بجنب!
‫حالت خوبه؟
‫تسوموگی.
‫«تسوموگی»؟ تسوموگی رو از کجا می‌شناسی؟
‫ببخشید.
‫هوی. حالش خوبه؟
‫گمونم از یه خدای برف بیرون اومد!
‫هنوز زنده‌ست.
‫می‌برمش به برج قلعه.
‫بپرین بالا!
‫می‌دونین هیراگی کجاست، مگه نه؟
‫سفت بچسبین.
‫مرسی.
‫تسوموگی.
‫حرفی که زدی حقیقت داره؟
‫آره. این‌نزدیکی‌ها یه نقاشی دیدم.
‫انگار اونی‌هایی که خدایان برف خوردن‌شون، هنوز زنده‌ان،
‫ولی یه‌جای دیگه زندگی می‌کنن.
‫شاید بتونیم نجاتش بدیم.
‫ادامه بدین!
‫هوماره!
‫ای داد!
‫ایسامی!
‫بلند شو.
‫آخه...
‫یالا!
‫به‌هوش اومدی؟
‫از اینجا به بعدشو خودت راه برو.
‫بجنب.
‫از این‌طرف!
‫بجنبین!
‫هی! حال‌تون خوبه؟
‫نمی‌تونیم ببریمش به دهکدۀ مخفی.
‫ببخشید، باید برم دستشویی.
‫هـــه؟ همین الان؟
‫نمی‌تونم نگه‌دارم.
‫فوراً برمی‌گردم.
‫واقعاً که.
‫هوی!
‫کجا می‌ری؟
‫هان؟ اه ریدم توش!
‫این چه وضعشه آخه؟
‫زیاد معطلت کردم؟
‫واقعاً می‌خوای برگردی؟
‫معلومه.
‫پس اینو تنت کن.
‫بریم.
‫دارم میام!
‫- وایسا! ‫- عجله کن!
‫اول به گوزن-ساما معرفی‌ات می‌کنم.
‫مؤدب باش، خب؟
‫خیلی‌خب، همه‌ش رو برمی‌داریم. بیاین کمک!
‫بگیر.
‫گرفتم.
‫همین‌طور ادامه بدین.
‫کارمون تقریباً تمومه!
‫حله!
‫رسیدیم.
‫آره، هنوز کلی دارو برامون مونده.
‫منتظر رسیدن تیم پزشکی نمونین.
‫یه‌راست برو محوطه.
‫آره، اول باید دارو رو تحویل بدی.
‫یه تیم امنیتی می‌فرستم که همراهی‌ات کنن.
‫لطفاً بازم درحالت آماده‌باش بمونین.
‫موفق باشین.
‫اطاعت!
‫با اجازه‌تون!
‫بیا جلو.
‫وای خدا!
‫ببین چقدر پف کرده،‌ توکو.
‫بی‌نظیره. احتمالاً یه رکورد جدید زدین.
‫آره. حیفم میاد بخورمش.
‫گزارش می‌دیم.
‫این پسره از یه...
‫...خدای برف که توی آسمون ظاهر شده،‌ افتاده. ‫آره، خبرها به گوشم رسیده.
‫آه، بله.
‫ولی اولین‌باره می‌بینمش.
‫کامل تغییرشکل پیدا نکرده. ‫تازه تبدیل به اونی شده؟
‫هــــه؟
‫شاخ دارم.
‫به‌جای دروازه،‌ از آسمون اومدی.
‫تحت‌تأثیر قرار گرفتم.
‫چطوری از خدای برف بیرون اومدی؟
‫چی؟
‫این جوون‌ها، دیدن که بعد از ناپدید شدنِ ‫خدای برف، از توش بیرون اومدی.
‫یادت میاد چطوری بیرون اومدی؟
‫خب، بعد اینکه خدای برف من رو بلعید،
‫داشتم از سرما یخ می‌زدم.
‫بعدش حس کردم یه صدایی شنیدم،‌ ولی...
‫مطمئن نیستم.
‫خدایان برف.
‫گفته می‌شه، خدایان نگهبانی‌ان که ‫دهکدۀ‌ مخفی رو زیر برف پوشوندن،
‫تا از چشم‌های انسان‌ها پنهونش کنن.
‫ولی آخروعاقبت‌مون رو ببین. خدایان برف دارن بهمون حمله می‌کنن.
‫خوش‌مزه‌ست.
‫فعلاً چیز زیادی نمی‌تونم بگم.
‫اول می‌ریم به دیدن گوزن.
‫چه خبر شده؟
‫جریان چیه؟
‫باز نمی‌شه.
‫چیه؟
‫ایزورو!
‫خروج از دهکده وقتی‌که تحت حکومت نظامی‌ـه،‌ جرم محسوب می‌شه.
‫عجله داریم. منو از اینجا بیارین بیرون.
‫بیرون میاریم، ولی باید تاصبح تحت‌ بازداشت بمونی.
‫- تسوموگی، تو بدون من برو. ‫- تسوموگی هم همین‌طور.
‫- ولی... ‫- بهتر از اینه که هردومون دستگیر بشیم.
‫برو!
‫هوی!
‫هی،‌ وایسا!
‫برو دنبالش!
‫با ـ باشه.
‫کجا فرار کرد؟
‫ببخشید.
‫چیزی یادت اومد؟
‫حس می‌کنم وقتی داخل خدای برف بودم، داشتم یه‌رویا می‌دیدم.
‫یه نقاب بود و صدای زنگ‌ها می‌اومد.
‫یه‌عالمه خدای برفی توی آسمون پرواز می‌کردن.
‫هیراگی.
‫و یه دختر داشت بارش برف رو تماشا می‌کرد،‌ و بعدش،
‫یه صدای زنونه گفت، «تنهام نذار»،
‫و «تسوموگی.»
‫ولی شاید من بودم که داشتم صداش می‌زدم.
‫نمی‌دونم.
‫شایدم داریم مجازات می‌شیم.
‫توی جزیره‌ی اونی، که در عمیق‌ترین ‫نقطه‌ی دهکدۀ‌ مخفی قرار داره، یه معبد هست.
‫«نقاب روح»‌ که در اونجا مخفی شده، ‫خدایان برف رو احضار می‌کنه.
‫نقاب روح؟
‫آره، اون خدایانی رو که دهکده‌مون رو ‫از انسان‌ها پنهون می‌کنن،‌ احضار می‌کنه.
‫چرا باید پنهون باشه؟
‫احتمالاً الان که خودتم یه اونی شدی، یکم بهتر متوجه می‌شی.
‫در هر دوره یا مکانی،
‫همیشه کسایی هستن که فقط از راه سرکوب‌کردن احساسات‌شون،
‫می‌تونن زندگی کنن.
‫این آدم‌ها به یه‌جایی نیاز دارن که توش بتونن خودشون باشن.
‫برای همینه که باید به هرقیمتی که شده، از اینجا محافظت کنم.
‫هــــوم.
‫پس اگه ماسک رو از بین ببریم، ‫خدایان برف می‌رن رد کارشون، ها؟
‫برگشتی،‌ تسوموگی.
‫هیراگی.
‫پس اینجا بودی.
‫تسوموگی.
‫اگه این‌کارو بکنی، دهکده‌مون دیگه پنهون نمی‌مونه.
‫ولی با این وضعم کسی زنده نمی‌مونه.
‫یه دهکده‌ی خالی از سکنه به چه دردی می‌خوره؟
‫هیراگی.
‫تبدیل به یه اونی شدی.
‫آره.
‫گشنته؟
‫یه‌چیزی بزنیم به بدن؟
‫گوزن-ساما، می‌تونیم از انباری یه‌چیزی بگیریم؟
‫راحت باشین.
‫بزن بریم، هیراگی.
‫باشه.
‫تسوموگی.
‫اونجا که نمی‌ری، نه؟
‫توکو-سان.
‫بی‌زحمت حواست بهشون باشه.
‫چشم.
‫هیراگی، ببخشید.
‫توی پارک حرف‌های خیلی زشتی بهت زدم.
‫منم همین‌طور. ببخشید.
‫جز خودم به چیز دیگه‌ای فکر نمی‌کردم.
‫اجازه می‌دین رد بشم؟
‫چه وقتش بود آخه مرد حسابی؟
‫از تو بعیده.
‫چه غلطی می‌کنی، احمق؟
‫متأسفم.
‫صبر کن! ایزورو!
‫داری می‌ری به جزیره‌ی اونی، مگه نه؟
‫هان؟
‫نه، نمی‌رم.
‫منم همراهت میام.
‫نه! حق نداری بیفتی دنبالم!
‫می‌خوام کنارت باشم، تسوموگی.
‫ولی...
‫اینجا انباری‌ـه.
‫باید یه‌چیز آماده برای خوردن باشه.
‫زود باش، بیا داخل.
‫وای، چه عالی!
‫ببین چقدر چیز میز هست!
‫هـــه؟ تسوموگی؟
‫چی شده؟
‫تسوموگی!
‫درو باز کن.
‫تسوموگی!
‫ببخشید، ولی واقعاً نمی‌تونم با خودم ببرمت.
‫هنوزم می‌تونی برگردی خونه‌تون.
‫راجع‌به چی حرف می‌زنی؟
‫پس همین‌جا بمون.
‫ولی اگه پیش تو باشم...
‫هیراگی.
‫یعنی ما...
‫خوش‌حالم که باهات آشنا شدم.
‫تسوموگی.
‫کمک! کسی صدامو می‌شنوه؟ لطفاً درو باز کنین!
‫کسی اونجا نیست؟
‫لطفاً‌ درو باز کنین!
‫کی اونجاست؟
‫من هیراگی‌ام.
‫ببخشید، می‌شه لطفاً درو باز کنین؟
‫هیراگی-کون؟
‫پس زنده‌ای.
‫هـــه؟ پدر تسوموگی؟
‫اونجا چیکار می‌کنی؟
‫تسوموگی منو این تو حبس کرد.
‫تسوموگی کجا رفت؟
‫تسوموگی...
‫وقتی بیرون اومدم، بهتون می‌گم.
‫- نه-چان، یه‌صدایی می‌شنوم. ‫- تسوموگی به دهکده برگشت تا تو رو نجات بده.
‫اگر که اونجا حبست کرده،
‫پس یعنی نمی‌خواد تو رو بیشتر از این درگیر این قضیه کنه.
‫سعی کن احساس تسوموگی رو درک کنی.
‫من...
‫برای احساساتش ارزش قائلم.
‫ولی می‌خوام به احساسات خودم هم ارزش بدم.
‫تاحالا هرکی هرچی گفته، گفتم چشم.
‫برام یه مسئله‌ی عادی بود، هیچ‌وقت دراین‌باره دودل نشدم.
‫ولی از وقتی باهاش آشنا شدم و باهم به سفر رفتیم،
‫حس می‌کنم بهم یاد داد که اعتماد داشتن به احساسات خودم چقدر اهمیت داره.
‫می‌خوام به تسوموگی کمک کنم!
‫نه به‌خاطر این‌که کسی ازم خواسته!
‫شاید کمک زیادی از دستم برنیاد.
‫حتی ممکنه بمیرم.
‫ولی، بازم می‌خوام با تسوموگی باشم!
‫خواهش می‌کنم، منو از اینجا بیارین بیرون.
‫بیا بریم، هیراگی-کون.
‫هـــه؟ چرا...
‫اینو بپوش. من راهنمایی‌ات می‌کنم.
‫هان؟ خیلی ممنونم.
‫اینم بپوش.
‫ممنون.
‫اونی-چان، موفق باشی.
‫نمیری ها.
‫از همگی خیلی ممنونم!
‫شرمنده که یه‌دفعه‌ای ازت خواستم بیای.
‫اشکالی نداره.
‫ممنون.
‫خودم هم یکم فضولی‌ام گل کرده بود.
‫ایزورو-سان، شما با من میاین.
‫هیراگی، تو هم برو با اون.
‫چشم.
‫خیلی ممنونم.
‫تسوموگی رو دیدی؟
‫بله، ولی منو گذاشت رفت.
‫عجب، دنبال‌کردنِ یه‌نفر هم کیف خودشو داره.
‫هـــه؟
‫سفت بچسب.
‫تسوموگی.
‫دهکده تماماً یخ زده.
‫هیراگی.
‫از اینجا به بعد باید پیاده بریم.
‫مسیر معبد باید از همین‌طرف باشه.
‫هــــه؟
‫ببین چقدر زیادن!
‫شما به راهتون ادامه بدین.
‫ایزورو-سان!
‫هیراگی-کون، تو برو!
‫از راه تونل باد بری، به جزیرۀ‌ اونی می‌رسی!
‫ولی...
‫تسوموگی رو پیدا کن!
‫باید برگردیم!
‫آئویی!
‫سریع برگرد و به گوزن-ساما خبر بده!
‫لازم نبود بگی!
‫این بو...
‫تونل باد...
‫این...
‫جزیره‌ی اونی‌ـه.
‫مامان.
‫چشمه‌ی آب‌گرم.
‫این همون معبده؟
‫تسوموگی.
‫تسوموگـــی!
‫دراون‌صورت، از مسیر شمالی معبد نمی‌رن.
‫به پل دوم تیم‌های امنیتی می‌فرستیم.
‫اگه بتونیم خدایان برف رو از هم جدا کنیم، ‫سراغ هریکی، دونفر می‌فرستیم.
‫بله!
‫خبررسان‌ها، از دروازه‌ی شمالی به پل دوم برین.
‫چشم!
‫اگه دختر بود، اسمشو «تسوموگی» بذاریم؟
‫بابا؟
‫چه اسم قشنگی.
‫لگد زد.
‫واقعاً؟
‫مامان.
‫شاید از این اسم خوشش اومده.
‫اون منم؟
‫دالی.
‫مامان.
‫اونجایی؟
‫هیچ‌وقت فراموشت نمی‌کنم.
‫بی‌نهایت مدیونتیم.
‫سربلندمون کن.
‫تسوموگی.
‫ببخشید.
‫باید از همه محافظت کنم.
‫تسوموگی.
‫خدایان برف برگشتن.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح‌تون بخیر.
‫ممنون که برف‌ها رو پارو می‌کنین.
‫غذا آوردم.
‫بجنب.
‫مواظب باش!
‫حالم جا اومد.
‫همه به‌نظر خوش‌حال میان.
‫تصمیم درستی گرفتم، مگه نه؟
‫- اونی بیا! خوش‌بختی بیا! ‫- آخ، آخ!
‫بهشون حسودی‌ام می‌شه.
‫چرا فقط من؟
‫خسته شدم دیگه.
‫مامان.
‫من هیچی درموردت نمی‌دونستم.
‫ولی با این‌حال ازت دلخور بودم.
‫حتم داشتم موجود نفرت‌انگیزی هستی.
‫این‌جوری دیگه تقصیر من نمی‌بود.
‫دیگه به‌خاطر من نمی‌بود که رفتی.
‫مامان.
‫ببخشید.
‫مامان؟
‫تسوموگی؟
‫تویی تسوموگی؟ کجایی؟
‫اینجام.
‫همین‌جام.
‫مامان!
‫تسوموگی!
‫مامان!
‫تسوموگی، متأسفم.
‫تو از هرچیزی برام مهم‌تری. پس چرا؟
‫چرا ولت کردم؟
‫عیب نداره.
‫بیا برگردیم خونه،‌ مامان.
‫بابا هم منتظرته.
‫اینقدر حرف دارم که بهت بگم.
‫می‌خوام با یکی آشنات کنم.
‫چه اتفاقی داره میفته؟ تسوموگی!
‫همه‌چی زیر بهمن می‌مونه!
‫هان؟ تاریکی مطلق ـه.
‫آه درسته، زیر بهمن موندم.
‫نمی‌تونم تکون بخورم.
‫گرمه...
‫خیلی‌خب.
‫رد پای هیراگی؟
‫نه.
‫همراهت میام.
‫نه! حق نداری بیفتی دنبالم!
‫من رو ببر به معبد هیه.
‫دیگه چی می‌خوای؟
‫نمی‌تونم تنهات بذارم.
‫سخت کار می‌کنم. لطفاً بذارین بمونیم.
‫من به‌کمک هیراگی بود که تونستم تا اینجا بیام.
‫تسوموگی...
‫لطفاً‌ کمکش کنین!
‫ممنون بابت همه‌چیز!
‫خدانگهدارتون!
‫بای بای.
‫من به‌واسطۀ تمام آدم‌هایی که باهاشون ‫آشنا شدم و ارتباط برقرار کردم، این آدم شدم.
‫خوش‌حالم که باهات آشنا شدم، هیراگی.
‫باید با هیراگی هم ارتباطی داشته باشم.
‫هیراگی!
‫می‌خوام هرکاری از دستم برمیاد، برات انجام بدم!
‫هیراگی؟
‫هیراگی.
‫هیراگی!
‫اگه اشکالی نداشته باشه،‌ من کرایه‌ش رو می‌دم.
‫با همدیگه‌این؟
‫بله.
‫تسوموگی؟
‫تسوموگی!
‫تسوموگی.
‫خدایا شکرت. زنده‌ای.
‫هیراگی؟
‫واسه چی...
‫بعد اینکه منو گذاشتی رفتی، ‫به این فکر کردم که می‌خوام چیکار کنم.
‫ارزش دادن به احساسات صادقانه‌ی خودم بهم قدرت بخشید،
‫و همه تشویقم کردن.
‫احساسات صادقانه‌ت؟
‫خب... می‌خواستم کنار تو باشم.
‫می‌خوای بگی...
‫وایسا!
‫چی؟
‫شیون!
‫ایزورو!
‫چه اتفاقی افتاده؟ حالت خوبه؟
‫تسوموگی هنوز برنگشته؟
‫پس دیدیش؟
‫هی،‌ اونجا رو.
‫هــــه؟
‫تسوموگی؟
‫مامان!
‫تسوموگی!
‫به خونه خوش اومدی،‌ مامان.
‫برگشتم، تسوموگی.
‫چقدر بزرگ شدی.
‫اوهوم.
‫ببخشید که باعث شدم احساس تنهایی کنی.
‫من خودمو قانع کرده بودم که تنهام،‌ ولی...
‫پدرم پیشم بود،
‫و با هیراگی آشنا شدم.
‫یعنی هیچ‌وقت تنها بودم، پس اشکالی نداره، مامان.
‫حق با توـه. واقعاً‌ از این بابت خوش‌حالم.
‫بیا برگردیم خونه.
‫اوهوم.
‫تو هم،‌ هیراگی.
‫من... باید برم.
‫که اینطور.
‫پس برو.
‫هیراگی!
‫ممنونم!
‫هیراگــی!
‫داری می‌ری خونه مراقب خودت باش!
‫هیراگـــــی!
‫ازطرفم به آبجی‌ات سلام برسون.
‫هیراگــــــــی!
‫عجله کن!
‫خیلی‌خب!
‫دهکدۀ‌ مخفی هم باید تغییر کنه.
‫هیراگی!
‫کجا رفته بودی؟
‫می‌دونی چقدر نگرانت بودم! حالت خوبه؟
‫اون دوتا...
‫بابا.
‫ببخشید که نگرانت کردم.
‫خیلی چیزها هست که باید بهت بگم.
‫بیا بریم خونه.
‫حرکت می‌کنیم!
‫وایسا،‌ وایسا، وایسا! من پیاده می‌شم!
‫تسوموگی؟
‫تسوموگـــی!
‫هیراگی! اینجا بودی!
‫هان؟
‫یه‌بارم نیومدی بهم سر بزنی!
‫هــــه؟
‫من بارها اون ورودی رو امتحان کردم،
‫ولی هردفعه از یه‌جای دیگه سر درآوردم.
‫آه.
‫گمونم فقط اونی‌ها می‌تونن از اونجا رد بشن.
‫واقعاً؟
‫بگو ببینم،
‫صحبتت با پدرت خوب پیش رفت؟
‫اوهوم. شاید یکم دیگه طول بکشه، ولی الان اوضاع‌مون بهتره.
‫بیا.
‫ممنونم.
‫هیراگی، منم...
‫اومدم احساس صادقانه‌م رو بهت بگم.
‫هــــه؟
‫یه‌لحظه وایسا! اول من.
‫نه‌خیر،‌ نمی‌شه.
‫این‌دفعه نوبت منه دیگه، نه؟
جهت اطلاع از جدیدترین فیلم و سریال ها :وای موویز را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید @YMoviz
« ترجمه و زیرنویس توسط تیم وای موویز »