ارائه شده در وبسایت وای موویز YMoviz.Com دانلود و تماشای فیلم و سریال بدون سانسور
‫فقط نابغه‌ای مثل هوگو می‌تونه، ‫شاید نه فقط خوره افتاده باشه به جونش،
‫نه فقط ویران بشه،
‫بلکه تسلیم استعدادش بشه،
‫استعدادی که مثل انگل به جونش میفته،
‫استعدادی که احاطه‌ش کرده.
‫غیرممکنه، غیرقابل انکاره.
‫دلم میسوزه برای کسی که فورا حس نکنه که اون روز،
‫ تو سر هوگو تو ذهن دنیوی هوگو، یه چیزی گذشت،
‫که خیلی فراتر از خلق یه شعر شاهکاره.
‫اینکه اون روز حس کرده باشه،
‫اون روزِ خاص،
‫[ دو تکلیف ] ‫[ مراقبت کردن امید داشتن ]
‫دو تکلیف،
‫مراقبت کردن، امید داشتن.
«هوگو» (ویکتور مثل تمام دنیا)
‫- سلام خانم. ‫- سلام.
‫دوشیزه.
‫یه نون شکلاتی لطفاً.
‫ - یک و نیم یورو. ‫- خیلی ممنون.
‫خودشه. برادرزاده‌مه، ‫اپونین، همونی که بهتون گفتم.
‫آها، که اینطور.
‫بلیطهاتون پیش منه.
‫ممنون.
‫چقدر قشنگه که اسمت اپونینه.
‫بله. میدونم ‫اسم یه دختر تو کتاب بینوایانـه.
‫- از بینوایان خوشت اومد؟ ‫- نخوندمش.
‫جوونا دیگه کتاب نمی‌خونن.
‫پدر و مادرش معلمن و طرفدار ویکتورِ بزرگ.
‫مثل شما.
‫- اهل کجایین؟ ‫- ژکس. یکی از بخش‌های استان اَن.
‫از اونجا خوشم میاد.
‫بله، بخش اول استان محسوب میشه.
‫خب، واقعاً جاهای خیلی خوبی براتون گرفتم.
‫زیاد حرف که نمی‌زنین؟
‫سرفه هم که نمی‌کنید؟
‫ای بابا، روزنامه.
‫یکی اینو براتون آورد.
‫پرسید میاین اینجا یا نه.
‫گفتم: "آره، هر روز صبح."
‫شاید نباید می‌گفتم.
‫بخش آگهی‌های ترحیم رو ببینین. ‫خودش اینو گفت.
‫آگهی‌های ترحیم؟
‫کی بوده؟
‫نمیدونم، یه زن جوون. شاید دخترتون.
‫دخترم؟
‫موهاش تیره بود؟
‫کفشاش چطوری بود؟
‫کفش کیکرز قرمز پاش بود؟
‫دیگه تو سن و سال کفشای کیکرز نیست.
‫عکسی ازش دارین؟
‫نه، عکسی ندارم.
‫حتی تو گوشیتون؟
‫نه، عکس ندارم.
‫روز بخیر.
‫کجایی؟
‫تو چی؟ تئاتر نیستی؟ ‫کاری برای هماهنگی نداری؟
‫چرا، دارم میرم. ساعت چنده؟
‫۷ ساعت عقب‌تره. ‫من تو خیابون استریپم.
‫تو قصر سیارم. ببین.
‫ساعت ۲ ئه. بیسکاروس ‫ما رو دعوت کرده وگاس
‫و دارم با لیموزین میرم. ‫دیوونه‌کننده‌ست.
‫مراقب باش عشقم.
‫نگران نباش. ‫آدمِ واقعی اینجا نیست.
‫دیوونه‌ای.
‫ببین تازه چی فهمیدم.
‫نمی‌تونم بخونم. چی نوشته؟
‫نوشته که لیزبت راکول،
‫دخترش،
‫مادلین مارتینو، مادرش،
‫آن کارلزراکول، خواهرش، با اندوه فراوان
‫خبر فوت خانم
‫چانسو راکول رو به اطلاعتون می‌رسونن.
‫فک کنم همون لیزبته که امروز صبح ‫اینو تو نونوایی برام آورده.
‫ یعنی، این‌طور حدس می‌زنم. ‫ ناراحت‌کننده‌ست.
‫تو خودت چه حسی داری؟
‫مال خیلی وقت پیشه، اما،
‫لیزبت رو، بهش زنگ زدی؟
‫این یه فرصته. چاره دیگه‌ای نداری.
‫چطوری؟ شماره‌ش رو ندارم.
‫سال‌هاست که دیگه شماره‌شو ندارم.
‫شماره‌ی دخترت رو نداری؟
‫ببین، این وظیفه اونم هست،
‫که سعی کنه،
‫ارتباط برقرار کنه، یعنی، بعد از این همه مدت.
‫اونم همین کار رو کرده دیگه.
‫آره. آره.
‫موفق باشی عشقم. ‫تو مذاکره‌ت موفق باشی.
‫ممنون.
‫سعی کن باهاش تماس بگیری.
‫مادرش اون تئاتر رو نداشت،
‫طوطی آبی.
‫نه، طوطی آبی نه، توکان سفید.
‫می‌دونی چرا تو تئاتر به هم میگیم گُه باشی؟
‫هرچی تماشاچی بیشتر بود، ‫کالسکه بیشتر بود،
‫پهن اسب هم بیشتر بود.
‫برای همین برای هم آرزوی گُه می‌کنیم.
‫این یه فرضیه‌ست.
‫برای شب اول اجرات ‫میگم گُه باشی (موفق باشی.) می‌بوسمت.
‫منم همین‌طور عزیزم، ‫محکم می‌بوسمت.
‫تاکسی!
‫کسی هست؟
‫این اینجا چی‌کار می‌کنه؟
‫تو اینجا چه غلطی می‌کنی؟
‫شرمنده‌ام.
‫ می‌تونید چشم‌هاتونو باز کنید.
‫ مطمئنی؟
‫ آره.
‫ واقعاً گیج شدم. معذرت می‌خوام.
‫در بسته نبود آخه، اومدم تو...
‫خوشبختم. ‫راستی داریم تمرین می‌کنیم.
‫ خوشبختم. روبرت.
‫ می‌دونم کی هستین.
‫من هیچی ندیدم‌ها، ‫یعنی می‌خوام بگم، اصلاً نگاه نکردم.
‫برام جنبش می‌تو یه موقع راه نندازید!
‫ چرا، دیدی.
‫اگه واسه اینم نباشه، واسه یه چیز دیگه میشه.
‫زهره‌تَرَک شدید، نه؟ شوخی کردم.
‫واقعاً شرمنده‌ام.
‫توکان داغون شده.
‫زمان ما، دم در تئاتر بود.
‫من اجراهامو روی همین سن شروع کردم.
‫ جدی؟
‫ مراقبمون بود. ‫دیگه هیچ‌کس مراقب نیست.
‫واسه ما نماد خوش‌شانسیه. ‫منقارش رو لمس می‌کنیم.
‫بفرمایید، دست بزنید بهش.
‫ با کمال میل. ‫امشب اولین اجرای منه.
‫حدس می‌زنم خبر داشته باشید
‫درباره شانسو؟
‫ خیلی زجر می‌کشید. این‌طوری بهتره.
‫با انگشتا نه، این‌طوری برات شانس نمیاره.
‫ دخترا،
‫زوکینی رو بهتون معرفی می‌کنم. ‫روبرت زوکینی.
‫- جورجیا، سوزان. ‫- خوشبختم.
‫ و منم پیا.
‫ پیا رو یادم موند.
‫خوبه، پیا. ‫کوتاهه، ضریتیه. پیا چی؟
‫پیا پِپَن.
‫ اوه، عالیه.
‫بگید ببینم، من سعی کردم طبقه اول در بزنم،
‫جایی که لیزبت زندگی می‌کرد.
‫- دیگه اینجا نیست؟ ‫- نه.
‫خیلی وقته که دیگه نیست.
‫شانسو نقل‌مکان کرده بود به یه خانه حومه شهر، ‫یه خونه تو لیلا.
‫با این حال تئاتر رو نگه داشته بود، ولی خب،
‫ ما همه رفیقای لیزبتیم
‫و ماجرا رو درباره شما می‌دونستیم.
‫- می‌دونستید؟ ‫- شما یه دوست خانوادگی هستی.
‫ یه دوست خانوادگی، همین.
‫یه دوست خانوادگی.
‫ باحاله.
‫ خیلی خوبه.
‫خیلی!
‫ زوکینی اسم واقعیتون نیست؟ ‫مستعاره.
‫اسم واقعیتون چیه؟
‫ آنژ لوچیانی.
‫ آره راست میگی، آنژ، سخته.
‫ موافقم.
‫می‌دونی هوگو به جنگ چی می‌گفت؟ ‫
‫جنگ.
‫ نه. منو ببخش، روبرت.
‫می‌تونی یک متر بری عقب لطفاً؟ ‫تا سر میز برو.
‫خب خوبه همونجا.
‫ اون جنگ رو کارگرِ بی‌چشم می‌نامید.
‫پنلوپه. احمق!
‫پنلوپه، احمق!
‫پنلوپه، زن اولیس.
‫اون وقتش رو می‌گذروند،
‫ می‌بافت.
‫می‌بافت و می‌شکافت.
‫شب‌ها کاری رو که روز کرده بود ‫خراب می‌کرد.
‫پس اینه حماقت جنگ...
‫کارگرِ کور.
‫پنلوپه، احمق.
‫به چه دردی می‌خوری، غول‌پیکر؟
‫به چه دردی می‌خوری، دود،
‫وقتی ویرانی‌هایِ تو، دوباره بدی رو بازسازی می‌کنه؟
‫- می‌شنوی چی میگم، رژیس؟ ‫- آره، صداتو می‌شنوم.
‫ می‌دونی لوئی ناپلئون، ‫لوئی ناپلئون رو می‌شناسی؟
‫ آره، یه بناپارت بود. ‫می‌تونی روی مبل بشینی؟
‫ آره. من دقیقاً نمی‌دونستم لوئی ناپلئون کیه.
‫فهمیدم که ناپلئون سومه.
‫الان اجازه‌شو دارم اینجا باشم.
‫ خوبه، همون‌جا بمون.
‫نمی‌دونم کجایی، رژیس. ‫حس میکنم دارم با دیوار حرف میزنم.
‫ صداتو می‌شنوم.
‫ وقتی ناپلئون سوم رئیس‌جمهور شد،
‫ البته الان واسه گرم کردن صدام خوبه، عالیه.
‫دو روز بعد، هوگو رو دعوت کرد
‫به کاخ الیزه.
‫اون تو کتاب «چیزهای دیده‌شده»،
‫که به نظر من ‫شاهکار بزرگ هوگوئه می‌نویسه:
‫"لوئی بناپارت دیروز، شنبه ۲۳، اولین شامش رو داد."
‫دو روز، ‫دقیقاً همون چیزی که گفتم،
‫بعد از اعلام حکومتش.
‫و این شام رو توصیف می‌کنه،
‫به عنوان یه افتضاحِ بزرگ.
‫زن‌هایی رو که دور ناپلئون سوم هستن ‫توصیف می‌کنه.
‫میگه ناپلئون سوم زنی که سمت ‫راستشه رو به سمت چپی ترجیح میده.
‫ می‌شه برگردی جلوی میز؟
‫ جلوی میز.
‫اما، در کل،
‫برای نورپردازی ‫کجاها حق دارم برم؟
‫ روی فرش بمون.
‫همین الان، می‌تونی بیای جلوی میز؟
‫همین‌جوری، عالیه. مرسی.
‫ وقتی رئیس‌جمهور شد،
‫یه....
‫توی سالن دو تا بچه هست.
‫رژیس؟
‫توی تئاتر دو تا بچه هست.
‫ آره، ببخشید. پروژکتور قاطی کرده بود.
‫بچه‌هام می‌خواستن ببینن ‫کجا کار می‌کنم.
‫ خیلی خب. پدرتون الان میرسه. ‫اوضاع چطوره؟
‫- حالتون خوبه؟ ‫- بله.
‫- تو مدرسه ویکتور هوگو یاد میگیرید؟ ‫- یه کم.
‫کودک، تویی که زندگیت از بی‌خبری ساخته شده.
‫کودک، تویی که شادیت از امید ساخته شده.
‫بفرمایید، هوگو.
‫ سلام بچه‌ها. چطورین؟
‫خوبیم.
‫ نگفتی بچه داری.
‫ نه، ولی دارم.
‫ خیلی خب.
‫- خوشحالی؟ ‫- آره.
‫تو نیستی؟
‫یعنی میگم، بچه‌های خیلی خوبین
‫ سر شام چی به هم گفتن؟
‫ لیزبت راکول هستم، پیغام بذارین.
‫ الو، لیزبت؟
‫روبرت‌ام.
‫همون دوست خانوادگی.
‫انگار این‌طوری منو معرفی می‌کنی.
‫برام جالب بود.
‫واسه همین توی توکان ‫شماره‌تو بهم دادن.
‫واقعاً متاسفم، اما نمی‌تونستم،
‫برم پرلاشز.
‫باید به همه چیز تئاتر برسم.
‫همه دوستاتو دعوت کردم،
‫توی توکان سفید
‫و معلومه که یه جا هم ‫واسه تو گذاشتم.
‫و می‌خواستم بهت بگم،
‫یه جمله از ویکتور هوگو:
‫"خاطره،
‫همون حضور نامرئیه."
‫خاطره، همون حضور نامرئیه.
‫می‌بوسمت.
‫صف بود، ولی خیلی تمیزه.
‫مطمئنی نمی‌خوای بری؟ ‫وسط اجرا نمی‌تونی بلند شیا.
‫ بیخیال.
‫چهار برابر بیشتر از حد معمول تیپ زدم، ‫مثل اسکلا شدم.
‫ قرار نیست تو رو نگاه کنن.
‫ تازه، تنم میخاره.
‫ ژرمن؟ ژرمن!
‫ ژرمن؟ ‫جدی، این چه اسمیه؟
‫ تو یکی حرف نزن.
‫ حداقلش من یه قهرمانم.
‫توی نمایش چیزی درباره من هست؟
‫ نمایش نیست.
‫ ویکتور هوگو رو بازی نمی‌کنه؟
‫ نه. نه ژان والژان نه هیچ‌کس دیگه.
‫ژان والژان، ‫همون آدم بده‌ست که خوبه؟
‫ بعدش می‌خوای ببینیش؟ ‫ کی رو؟
‫ زوکینی. نمی‌خوای منتظرش بمونی؟
‫ تو نونوایی می‌بینیمش. ‫هر روز می‌بینیمش.
‫نگران نباش، میگم خوشم اومده ‫حتی اگه واقعی نباشه.
‫ ارادتمندم، آقای هوگو.
‫بفرمایید.
‫- مزاحم شدم؟ ‫- نه اصلا.
‫ آرایش کردین؟
‫ آره. استل خیلی زیاد نزده؟
‫ نه، خوبه.
‫ممنون بابت شکلات‌هام.
‫اینو براتون آوردم.
‫واسه شما و واسه اون.
‫- چیه؟ ‫- یه چراغ نمک.
‫ چراغ نمک؟
‫ یه نور خیلی پربرکت بهتون می‌تابونه.
‫پر از حس خوب.
‫اما نباید گربه‌تون لیسش بزنه.
‫اگه گربه داشته باشید. ‫گربه دارید؟
‫ نه. نه.
‫خیلی ممنون، کوزیما.
‫گُه باشی.
‫وقتی اوکی شد خبرم می‌کنن؟
‫باشه!
‫ این مقدمه با این شروع میشه،
‫و هوگو اونو نوشته،
‫اگه یه نویسنده حق اینو داشت که تأثیری بذاره
‫رو حال و هوای ذهنی ‫خواننده‌هایی که کتابشو باز می‌کنن،
‫نویسنده «تأملات» به این بسنده می‌کنه که بگه:
‫"این کتاب باید جوری خونده بشه
‫مثل اینکه دارین کتاب یه مرده رو می‌خونید."
‫بیست و پنج سال تو این دو جلد هست.
‫نویسنده به نوعی گذاشته
‫این کتاب درونش شکل بگیره.
‫کسانی که سراغش بیان ‫تصویر خودشون رو پیدا می‌کنن
‫تو این آب عمیق و غمگین
‫که آروم آروم اونجا جمع شده،
‫ته یه روح.
‫شادی، این گل زودگذر جوانی، ‫برگ‌برگ پرپر میشه
‫توی جلد اول که امیده،
‫و توی جلد دوم که عزا و ماتمه، امید ناپدید میشه.
‫کدوم عزا؟
‫عزای واقعی.
‫همون اصلیه.
‫مرگ.
‫از دست دادن عزیزترین آدم‌ها.
‫لئوپولدین، دختر محبوبش،
‫عشق زندگی‌اش،
‫لئوپولدین غرق شد
‫در پی یک حادثه‌ی قایق‌سواری تو رود سن،
‫با شوهر جوونش که می‌خواست نجاتش بده
‫و تصمیم گرفت با اون بمیره.
‫این تو ویلکیه اتفاق افتاد،
‫۴ سپتامبر ۱۸۴۳.
‫قایقشون واژگون شد.
‫تازه ۱۹ سالش شده بود.
‫همزمان،
‫ویکتور هوگو و ژولیت دروئه ‫اون موقع داشتن سفر تابستونی سالانه‌شون رو می‌رفتن
‫هر سال، ویکتور هوگو ژولیت دروئه رو برای یه ماه می‌بره
‫که کاملاً وقف اونه،
‫اونجا، دارن از اسپانیا برمی‌گردن.
‫۹ سپتامبره. اونا اصلاً هیچ‌چی نمی‌دونن.
‫باید تو روشفور منتظر درشکه باشن
‫که قراره ببرشون لروشل،
‫و ما این شانس رو داریم که این دفترچه خاطرات ‫فوق‌العاده‌ی ژولیت دروئه رو داشته باشیم،
‫که ثانیه به ثانیه ثبت کرده،
‫تک‌تک نفس‌های ویکتور هوگو رو
‫تو اون هشت روزی که همراه با کشف این ماجرا بود.
‫پیشخدمت یه بطری آبجو میاره و میره.
‫روی یه میز روبه‌روی ما، چند تا روزنامه هست.
‫ویکتور هوگو یکی رو اتفاقی برمی‌داره.
‫و من، روزنامه «شاری‌واری» رو برمی‌دارم.
‫تازه داشتم عنوان رو نگاه می‌کردم
‫که محبوب بیچاره‌ام ناگهان رو من خم میشه
‫و با یه صدای گرفته بهم میگه
‫در حالی که روزنامه‌ای رو که دستشه نشونم میده،
‫این چهار کلمه رو بهم میگه،
‫این چهار کلمه رو، بهم میگه:
‫"این دیگه خیلی وحشتناکه."
‫هیچ‌وقت، می‌شنوید،
‫هیچ‌وقت تا وقتی زنده‌ام، یادم نمیره
‫قیافه‌ی ناامید وصف‌ناشدنی روی صورت نجیبش.
‫دیدم که خشکش زده و داغون شده.
‫لب‌های بیچاره‌اش سفید شده بودن.
‫چشم‌های زیبایش نگاه می‌کردن اما چیزی نمی‌دیدن.
‫صورت و موهاش خیس از اشک بود.
‫و دیگه، حتی یه کلمه هم حرف نزد.
‫خودش رو حبس کرد.
‫باید بیش از ۱۰ سال میگذشت،
‫بیش از ۱۰ سال، تا تو جزیره گرنزی، ‫دوباره به یاد اون روز بیفته.
‫بدترین روز از بین تمام روزهای ویکتور هوگو،
‫با این شاهکار کوچیک،
‫این شعر فوق‌العاده.
‫تو سن کودکی عادت کرده بود...
‫که هر روز صبح یکم بیاد توی اتاقم.
‫منتظرش بودم مثل یه روزنه‌ی امیدی که منتظرشی.
‫می‌اومد تو و می‌گفت: "سلام، بابای کوچولوی من."
‫قلممو برمی‌داشت، کتاب‌هامو باز می‌کرد.
‫ هنگ کرد، دیدی؟
‫- چی شد؟ ‫- هنگ کرد.
‫عمدی بود.
‫ و مثل یه پرنده‌ی عبوری می‌رفت.
‫پس با سرِ کمتر خسته‌ای دوباره شروع می‌کردم،
‫ آقای زوکینی؟
‫روبرت؟
‫میام تو.
‫خوبی؟
‫ آره، آره. ‫واقعاً خیلی حالم رو خوب کرد.
‫باورنکردنیه.
‫- چه بهتر. چراغ رو روشن کنم؟ ‫- نیازی نیست.
‫بدیش اینه که حالم که خوب میشه استرس میگیرم. ‫دوست ندارم.
‫در هر صورت می‌تونید برید، دیگه کسی نیست.
‫ خیلی خب.
‫ یه دختر اومده بود. می‌خواست شما رو ببینه.
‫ سبزه بود؟ بلوند بود؟ چند سالش بود؟
‫ حواسم نبود.
‫ولی گفت فردا توی نانوایی ازتون می‌پرسه.
‫ چی رو بپرسه؟
‫ اینکه همه‌چیز تو نمایش عمدی بوده یا نه.
‫دقیقاً همین رو گفت. « عمدی ».
‫ خیلی ممنون، کوزیما.
‫ فردا می‌بینمتون.
‫با این حال زیادی نزدیک نشیدها.
‫معلوم نیست چی میشه.
‫باشه.
‫ وایمیسم بره بالا، بعد برمی‌گردم.
‫باشه، حله.
‫سلام آقای روبرت. چطورین؟
‫- امشب ماشین نیاوردید؟ ‫- نه، ماشین ندارم.
‫قرار بود با یه سری دوست شام بخورم. ‫پیداشون نکردم.
‫اونا نیستن؟ سراغتون رو گرفتن.
‫اوه، تورو خدا، اونا نه. ‫یه لطفی کن...
‫جوری رفتار کنید که انگار خیلی باهم رفیقیم. ‫عادی باهام حرف بزنید.
‫- چطوری؟ ‫- از نمایش خوشتون اومد؟
‫- عاشقش شدم. ‫- خوبه. دارن میان؟
‫ نه، نه.
‫ زیادی سنگین و غمگین نبودم؟
‫نه، برعکس. خوبه.
‫دارن میرن؟
‫ یکی داره میاد.
‫ پس بزن رو شونم.
‫آها روبر، خیلی خوشحالم کردی.
‫- پس خوشت اومد دیگه. ‫- معلومه!
‫ عاشقش شدم. ‫ خوبه.
‫و کوزیما، چطوره؟
‫ کوزیما؟ یه کم در جا می‌زنه.
‫ خیلی هم عالی.
‫اما بگو ببینم، نمایش رو دیدی؟
‫ آره، بالاخره دیدم دیگه.
‫ جدی؟ واقعاً خوشت اومد؟
‫- عاشقش شدم. ‫- لطف داری.
‫خب، شب همگی بخیر.
‫بچه‌ها اینم دوستانم. خداحافظ.
‫- شب خوبی داشته باشید. ‫- خداحافظ. فردا می‌بینمتون.
‫ یه چیزی بگو. هیچی بهم نمیگی.
‫ زیاد خوب نمی‌بینم، ‫اما به نظرم تمیز میاد.
‫خیلی تمیزه. ‫این زنه‌ هم به نظر خوب میاد.
‫ من با موگدی کاری ندارم، ‫درباره امشب حرف می‌زنم.
‫چطوری واکنش نشون می‌دادن؟
‫ موگدی؟
‫آخه موگدی کیه، عشق زندگی من؟
‫ مستخدم جدید. ‫همین الان بهم گفتی به نظرت همه‌جا تمیز اومده.
‫ آها، درسته.
‫نه، بد نبود. ‫اما گند زدم توی کتاب «تأملات».
‫می‌دونی، مغزم هنگ کرد. ‫و این هیچ‌وقت برام پیش نمیاد.
‫عادت کرده بود تو سن کودکی‌ش،
‫هر روز صبح یه کمی بیا تو اتاقم.
‫و هیچی. در حالی که ‫من فقط همینو بلدم.
‫ منتظرش بودم، ‫مثل یه روزنه‌ی امیدی که منتظرشی.
‫همین بود، مگه نه؟
‫ همینه، آفرین عزیزم. آفرین.
‫جدای از این، رزولن‌ها ‫دیروز اونجا بودن.
‫مودب بودن، نه بیشتر.
‫باید گفت که اون، وقتی می‌سوزه می‌خنده.
‫و اون یکی هم، یه قلب سنگی داره.
‫بازم می‌تونی یکم دووم بیاری؟ ‫به این زودی برنمیگردما.
‫نمی‌دونم بتونم دووم بیارم یا نه، می‌دونی.
‫تو که نیستی نه اشتهای غذا دارم نه تشنه‌ام میشه.
‫تلف شدنم نزدیکه.
‫ چه شوخی بامزه‌ای.
‫حتماً تو زندگی‌ت یه سری سیاهی لشگر داری.
‫نمی‌خوای چراغ رو روشن کنی؟ ‫درست نمی‌بینمت.
‫آها، این‌طوری بهتر می‌بینمت.
‫و لیزبت، باهاش حرف زدی؟
.براش پیام گذاشتم
‫دعوتش کردم.
‫ اون، اومد؟
‫ الو! ‫ نیومد.
‫- صدامو می‌شنوی؟ ‫- دارم بهت میگم، نیومد.
‫تصویرت قفل شده.
‫آنابل.
‫اصلاً پیچیده نیست!
‫بوعز دراز کشیده بود، از خستگی از پا افتاده.
‫از شدت خستگی دراز کشید.
‫نیازی به فیلسوف بودن نیست.
‫بوعز دراز کشیده بود، از خستگی از پا افتاده.
‫تمام روز تو زمینش کار کرده بود.
‫تختش رو تو جای همیشگیش پهن کرده بود.
‫به من نگید این پیچیده‌ست.
‫بوعز میان انبارهای پر از گندم خوابیده بود.
‫این پیرمرد مزارع گندم و جو داشت. یه زمین‌دار بزرگ.
‫این پیرمرد مزارع گندم و جو داشت.
‫با اینکه ثروتمند بود، طرفدار عدالت بود.
‫شبیه هوگوئه. بالای آسیابش لجن و کثافتی نبود.
‫تو کوره آهنگریش جهنمی نبود.
‫ریشش، باید همه‌ی مخاطبا ببینن.
‫وگرنه کارم خراب میشه.
‫ریشش نقره‌ای بود مثل یه نهر ماه آوریل.
‫خوشه‌های گندمش نه خسیس بودن نه پرکینه.
‫وقتی می‌دید چندتا زن خوشه‌چین فقیر دارن رد میشن،
‫زن‌هایی که توی مزرعه بودن می‌ذاشتن ‫عمداً خوشه‌ها بیفته، این‌طوری می‌گفتن.
‫این مرد پاک راه می‌رفت، دور از راه‌های کج و معوج،
‫پوشیده در صداقت معصومانه و جامه کتان سفید.
‫دور از راه‌های کج و معوج، می‌شنوید؟
‫اگه رفیقی دارین که مواد می‌زنه، قاچاق می‌کنه،
‫بهش بگید: "داری میری تو راه کج و معوج."
‫دور از راه‌های کج و معوج، ‫پوشیده در صداقت معصومانه و جامه کتان سفید.
‫یارو فوق‌العاده‌ست. و همیشه طرفدار فقراست
‫دردمند.
‫این کیسه‌ها شبیه چشمه بودن. ‫بوعز ارباب خوبی بود
‫و فامیل وفاداری بود، بخشنده بود، هرچند صرفه‌جو.
‫زن‌ها، خیلی هوگوئیه. الان می‌فهمید چرا.
‫زن‌ها بیشتر به بوعز نگاه می‌کردن ‫تا به یه جوون، چون جوون خوشگله،
‫«اما پیرمرد، بزرگواره». ‫من نمیگم، آقای هوگو میگه.
‫آره دیگه!
‫تاریکی حالت پیوندِ زناشویی، شکوهمند و با ابهت داشت.
‫و باشکوه.
‫فرشته‌ها بی‌شک پنهانی اونجا می‌پریدن،
‫چون توی دلِ شب هر از گاهی ‫یه چیز آبی رد می‌شد که شبیه بال بود.
‫نفس کشیدنِ بوعز ‫با صدای خفه‌ی جویبارها روی خزه‌ها در هم می‌آمیخت.
‫و اینجا، تجسم نابغه رمبویی.
‫توی ماهی بود که طبیعت مهربونه، ‫
‫تپه‌ها روی قله‌شون بسترِ گلی داشتند..
‫روت تو رویا بود و بوعز خواب بود.
‫فوق‌العاده‌ست. داره جابه‌جایی می‌کنه.
‫علف‌ها سیاه بودن، زنگوله‌ی گله‌ها می‌لرزید.
‫مهربونی عظیمی از آسمون می‌بارید.
‫آروم‌ترین ساعتی بود که شیرها میرن آب بخورن.
‫یه بیت کاملاً بی‌ربط، اما شاهکار، وسط این همه خلاقیت.
‫مینویسه: "آروم‌ترین ساعتی بود که شیرها میرن آب بخورن.."
‫مخاطبا رو حس کردم،
‫هر بار همه‌چیز همینه، مجذوب این نبوغ می‌شن.
‫همه‌چی توی عور و جریماده غرقِ خواب بود.
‫ستاره‌ها آسمون رو آذین بسته بودن. مگه نه؟
‫کتاب‌ها رو آوردم ‫خیلی حال کرده بودن.
‫آره، دقت و توجهشون عالی بود.
‫فوق‌العاده بودن.
‫ستاره‌ها آسمونِ عمیق و تاریک رو میناکاری می‌کردن.
‫هلالِ باریکِ روشن میونِ گل‌های تاریکی توی مغرب می‌درخشد.
‫و روت از خودش می‌پرسید... چه خدایی!
‫به نظر من این همون جمله‌ایه ‫که حتی اگه آتئیست هم باشی اهل معنویتت می‌کنه.
‫چه خدایی، ‫چه دروگرِ ابدیِ تابستونِ جاویدان هنگام رفتن،
‫ از سرِ بی‌توجهی ‫این داسِ طلایی رو توی مزرعه‌ی ستاره‌ها رها کرده.
‫این شعر خیلی خیلی طولانیه، نه؟
‫طولانیه، دارم سعی می‌کنم تا تهش برم.
‫بعضی شب‌ها موفق میشم.
‫بستگی به حال‌وهوای تماشاچیا و حالِ خودم داره.
‫راستش کلاً دوست ندارم ‫دست به این شاهکار بزنم و قطعش کنم،
‫چون نمی‌تونم روت و بوعز رو ‫بین زمین و هوا معلق بذارم.
‫- تا فردا، کوزیما. ‫- تا فردا.
‫روت تو رویا بود و بوعز خواب بود. علف‌ها سیاه بودن.
‫علف‌ها سیاه بودن.
‫هیچ‌کس متوجه نمی‌شه. علف‌ها سیاه بودن.
‫بیست دقیقه اجراش کردم. ‫دو بار هم انجامش می‌دادم.
‫سومی رو هم برات اجرا می‌کردم.
‫می‌بوسمت، به زودی می‌بینمت.
‫«چمن‌ها سیاه بودن.» ‫«زنگوله‌ی گله‌ها می‌تپید...»
‫مبروک، دیگه باید بریم.
‫هلاک شدم.
‫ عصر بخیر!
‫ تو سالن بودید؟
‫دوباره اومدید نمایش رو ببینید؟
‫ نه، اما می‌دونستیم این‌جا پیدا تون می‌کنیم.
‫و چون بعد از اجرای اول ‫چیزی بهتون نگفته بودیم،
‫ خوشتون نیومده بود؟
‫ چرا، اتفاقاً.
‫ دلمون خواست ازتون تشکر کنیم.
‫ بچه‌های باادبی هستید.
‫- بهش بگیم؟ ‫- ازش بدتون اومد؟
‫ نه. بدمون نیومد.
‫فقط مسئله اینه که خیلی از ما دوره.
‫نه از ما، بلکه از نمایش ما.
‫یعنی چی نمایشِ شما؟
‫ ما هم داریم روی هوگو کار می‌کنیم.
‫ روی هوگو؟
‫ آره. یعنی، بیشتر روی زن‌هایی ‫که اطراف هوگو هستن.
‫اهمیتشون، حضورشون.
‫چون خب، بدون اونا، این،
‫ زن‌ها الهام‌بخش‌ش بودن، اساساً می‌تونم بگم،
‫این همون چیزیه که واقعاً میشه ‫بهش گفت عاشق‌پیشه‌ی بزرگ.
‫ این همون چیزیه که می‌شه بهش گفت: ‫« یه زن‌باره‌ی قهار».
‫نه، این ساده‌انگارانه‌ست.
‫ من با پیا موافقم.
‫نمی‌شه هوگو رو به این خلاصه کرد.
‫ این‌جوری نیست.
‫ اون یه نیروی حیاتی جنسی داشت.
‫یه انرژی‌ای که تا حالا ندیده بودیم.
‫تمایلات جنسی‌ش عظیم بود.
‫ موافقم.
‫آها، سرِ این کاملاً موافقیم.
‫انرژی خیلی زیادی داشت.
‫ یه انرژی جنسی غول‌پیکر ‫ازش یه زن‌باره‌ی قهار نمی‌سازه.
‫ اینا مترادفنن.
‫ وقتی عاشق می‌شد، ‫صمیمانه عشق می‌ورزید.
‫به ژولیت و لئونی بیار.
‫و به همه زن‌ها. با قلبش دوستشون داشت،
‫و با جسمش. و با فکرش.
‫آره، ولی این اونا بودن که عاشقای واقعی بودن.
‫خودش، از عشق استفاده می‌کرد تا بنویسه.
‫ابزارش کرده بود.
‫نه، ازش واسه سکس کردن استفاده می‌کرد.
‫- میخوام بگم ،خیلی عجیبه خدایی. ‫- بیخیال بابا!
‫ اما حقیقته.
‫ شما زن‌ها و هوگو رو از هم جدا می‌کنید.
‫شما ترکیبِ هوگوی عاشق زن‌ها رو جدا می‌کنید.
‫اینکه الهام‌بخش‌ش بودن یه مسئله‌ست.
‫اما اونا نیستن که قربانی باشن،
‫ نگفتیم که جداشون می‌کنیم.
‫ بیایید نمایش رو ببینید.
‫ آره، با کمال میل.
‫ و می‌بینید که این‌طوری نیست.
‫ خب، خیلی خوشحالم.
‫نه جدا می‌کنیم نه تقابل ایجاد می‌کنیم.
‫- فقط نمایان‌شون می‌کنیم. ‫- نمایان‌شون می‌کنیم؟
‫فوق‌العاده‌ست.
‫برسونیمتون؟
‫تا توکان سفید.
‫ از مبروک بپرسیم.
‫مبروک؟
‫میریم خانوما رو که دوستای لیزبتن برسونیم.
‫من می‌شینم جلو چون عقب ماشین حالت تهوع میگیرم.
‫باورنکردنیه که ویکتور هوگو رو ‫تا حد یه زن‌باره پایین بیاریم.
‫- پایینش نمیاریم! ‫- چرا، می‌آرید.
‫تازه از سن اومدم بیرون، ‫«بوعز خفته» رو بازی کردم
‫بعد می‌بینم چندتا دختر باحال ‫دارن بهم میگن اون یه زن‌باره‌ست.
‫ حواست به سرت باشه.
‫ من دیگه خسته شدم.
‫دارین زیاده‌روی می‌کنید. خیلی خشنید.
‫هوگو، نابغه‌ی عشقه.
‫راستی، به لیزبت گفتین که پدرش اومده بود؟
‫نمی‌تونم بهش زنگ بزنم.
‫ پدرش؟
‫ آره، قضیه اینه که،
‫علاوه بر اینکه دوستشم، پدرشم.
‫یا برعکس.
‫ خیلی رد دادید.
‫ نه، ما فقط بهش گفتیم که زوکینی دنبالشه.
‫ چرا نگفت که شما پدرش هستین؟
‫ما از کلاس چهارم همو می‌شناسیم.
‫ زنمه‌.
‫حالا چه فکرایی که نمی‌کنه؟
‫هیچی، بعدشم، حق داره که اونجوری فکر کنه.
‫بهش میگید که قراره با ما کار کنید.
‫با شما کار کنم؟ این دیگه چه کلاهبرداریه‌ای؟
‫- آره. ‫- من برای رقیب کار نمی‌کنم.
‫آه، عشقِ آمریکاییِ من.
‫ چطوری، عزیزم؟
‫ تو ماشینم.
‫- تنهایی؟ ‫- تنها نیستم.
‫- اِ، جدی؟ ‫- با دخترا هستم.
‫دخترا؟!
‫یعنی، با دوستای لیزبت.
‫دارن یه نمایش درباره هوگو آماده می‌کنن.
‫ زن‌های ویکتور هوگو.
‫جورجیا رو بهت معرفی می‌کنم، که نقشِ...
‫ ادل هوگو رو بازی می‌کنه. ‫منم، من ادل رو بازی می‌کنم.
‫ سلام.
‫ نام اصلیش فوشه بود.
‫ قبل از شروع، یه کم تحقیق کردیم.
‫ آره. بعد، بهت معرفی می‌کنم،
‫ سلام. ژولیت دروئه، معشوقه‌ی رسمی‌اش.
‫ شبیه‌اش هستی.
‫- و بعدی... ‫- لئونی. عصر بخیر
‫اونی که جوونه. باطراوته. سرکشه.
‫ اونی که من دوست دارم. ‫ دقیقاً.
‫فضای امشب این‌طوریه.
‫اونا یه نظریه داشتن. فکر می‌کردن اون مردسالاره.
‫ نه! علیه هوگو نه!
‫ تفاوتش اینه که ما، تو نمایش‌مون،
‫از دید این شخصیت‌های زن شروع می‌کنیم.
‫و تو، همیشه از دید هوگو پیش میری.
‫اینکه چطور دورش می‌چرخن.
‫در حالی که برای ما، برعکسه‌، ‫چطور هوگو دور اونا می‌چرخه.
‫پس تو این مورد، با هم مخالفیم.
‫ مسئله‌ی من اینه که سعی کنم به نثر هوگو خدمت کنم.
‫ژولیت دروئه، وقتی می‌نوشت،
‫تو نمایش من، به نثر ژولیت دروئه خدمت می‌کنم.
‫این‌وقت شب کی واسه کسی سلفی می‌فرسته؟
‫ نه، چیزی نیست، واسه اینستامه‌.
‫اینستاگرام.
‫ می‌دونم چیه. منم یکی دارم.
‫می‌دونید همه‌چیز چطور شروع شد؟
‫وقتی از اون شهر معروف برگشت
‫جایی که فهمید دخترش مرده،
‫این مال روشفوره.
‫وقتی از روشفور برمی‌گرده، کاملاً نابود شده.
‫تو روزنامه‌ها می‌فهمه، ‫همه‌مون می‌دونیم، که دخترش غرق شده.
‫برمی‌گرده، دیگه ژولیت رو تحمل نمی‌کنه.
‫اون تداعی‌کننده‌ی وحشتِ از دست دادن دخترشه
‫وقتی که با معشوقه‌ش بود.
‫غرق در افسردگی تو خودش حبس میشه.
‫یکی بهش میگه: «باید شام بخوری، بری بیرون.»
‫بعد از ۴ ماه، از خونه می‌زنه بیرون.
‫می‌ره یه مهمونیِ شام و برمی‌خوره به لئونی بیار.
‫این افتضاح با زن‌ها،
‫مقصر هست یا نه، نمی‌دونم،
‫اما زندگی عادی‌ای نداره.
‫اتفاقات دراماتیک، انقلاب، کودتا،
‫همه‌ی اینا هست، ‫مجبور میشه با ژولیت فرار کنه بره بلژیک.
‫ادل بعداً بهشون ملحق میشه.
‫نکته‌ی فوق‌العاده‌اش همینه.
‫لئونی بیار ول‌کن ماجرا نیست.
‫بهش می‌نویسه: «دارم میام بروکسل.»
‫و اینجا، هوگو یه کار کاملاً غیرقابل درک انجام میده.
‫جالبه که اینو دارین بهم میگین.
‫شاید شما هم تو کارتون بگنجونیدش.
‫از همسرش می‌خواد،
‫از ادل،
‫از ادل می‌خواد
‫که به لئونی بگه نباید همین الان بیاد.
‫از همسرش می‌خواد،
‫از همسرش، ادل،
‫که لئونی بیار رو منصرف کنه .
‫ این خیلی ناجوانمردانه‌ست.
‫ این فراتر از ناجوانمردیه.
‫هزاران احتمال برای تفسیر وجود داره.
‫می‌تونه این باشه که، ‫در مواجهه با، میل زنانه، هول میشه.
‫ این هر روز برای ما پیش میاد.
‫ مردا از میل جنسی‌ات می‌ترسن؟ ‫ همیشه.
‫ این فوق‌العاده‌ست. بالاخره.
‫سال‌هاست منتظر این لحظه‌ام.
‫که یکی بهم بگه زنا فهمیدن مردا می‌ترسن.
‫ من، شریک زندگی قبلیمو ترک کردم،
‫- شریک زندگی؟ ‫- آره.
‫ دوست‌پسر قبلی؟
‫رفیق سابق.
‫سابق...
‫مردِ سایق
‫- بهش خیانت کردی؟ ‫- در واقع، عاشق یکی شدم.
‫اما هیچ‌وقت با هم رابطه نداشتیم.
‫و من شریک زندگی قبلیمو ترک کردم
‫تا داستانم رو زندگی کنم.
‫و اون یکی ترسید. همین.
‫پس تنها موندم.
‫ خیلی مسئله‌ی ترس از میل جنسی زن‌ها نیست.
‫- نه. ‫- به نظر من دقیقاً همینه.
‫جالب‌تر اینه که بری سراغ دختری که باید فتحش کنی،
‫در حالی که زنی که دلش می‌خواد رابطه داشته باشه
‫و بدون شرم میگه، خودشو هم‌سطح مرد می‌کنه.
‫و فکر می‌کنم فراتر از ترس، قضیه اینه که...
‫یهو مرد میبینه دیگه تسلطی روی زنی نداره
‫که کاملاً مال خودش باشه.
‫همینه. ترس از زنی که، ‫کاملاً به خودش مسلطه.
‫ آره، اما این دوتا به هم ربط دارن.
‫ آره، مرتبطن.
‫ بیایید اسمشو بیاریم، این همون ترسیه...
‫ که فروید به عنوان اضطرابِ قاره‌ی سیاه تعریف کرده.
‫یعنی مردا از اینکه وارد اون قلمرو بشن می‌ترسن.
‫خب برن با همون هم‌جنسای خودشون کار کنن دیگه.
‫فکر می‌کنم بازم یه مسئله‌ست.
‫ تو نسبت به مردا خصومت داری.
‫ روان‌شناسی زنانه.
‫ این که حرفمو می‌زنم دلیل بر خصومت نیست.
‫دلیلش هم اینه که الان یکی هست که منتظرمه، می‌بینی؟
‫صبر کن، ساعت ۵ صبح قرار داری؟
‫ لعنتی، عجب انگیزه‌ای داری.
‫ در ساعتی که حومه شهر سفید می‌شود،
‫دیگه یه صبحانه‌ست، همین.
‫تازه، اسمش هم هوگوئه.
‫این خودش یه نشونه‌ست.
‫ شاید.
‫ من میرم. منم همین‌طور.
‫خداحافظ.
‫ منتظرت بمونم؟ ‫ آره.
‫ خداحافظ، روبرت. ‫ خداحافظ.
‫ پیا پپین، شما بمونید.. ‫ اوه نه.
‫نه، ساعت ۵ صبحه. ‫بی‌خیال، من دیگه بریدم.
‫می‌آین نمایش ما رو ببینید؟
‫ آره، حتماً.
‫ لیزبت هم هست.
‫ جدی؟ ‫توش بازی می‌کنه؟ می‌خواد بازیگر بشه؟
‫ نه. سال آخر دبیرستان همه‌چیز رو ول کرد.
‫اما شانسو تئاتر رو به ما می‌داد. کارای خودمون رو می‌کردیم.
‫و لیزبت،
‫اون، نگاهمون می‌کنه،
‫بهمون مشورت میده.
‫گاهی وقت‌ها تو گیشه بلیت‌فروشی می‌کنه
‫خیلی دوست داشتیم ‫وقتی ۱۲، ۱۳ ساله بودیم این بازی رو بکنیم.
‫به شانسو کمک می‌کردیم.
‫امیدوارم دوباره برگرده سراغ تئاتر.
‫خب، دیگه.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫سعی کنید بخوابید.
‫باشه.
‫تو حیاط داری می‌شاشی، شوالیه؟
‫ آره، شرمنده. ‫تو یه مزرعه بزرگ شدم، حسشو دوست دارم.
‫نگران نباش، شیلنگ آب رو میگیرم روش.
‫راستی، دخترتون اومده بود.
‫ دخترم؟ مطمئنی؟
‫ خودش بهم گفت. ‫داشتم سیگار می‌کشیدم، در باز بود.
‫اجازه گرفت بره بالا.
‫ خب باید نگه‌ش می‌داشتی!
‫ نمی‌دونستم دختر داری.
‫می‌تونست هرکسی باشه.
‫با این آرایشش شبیه کولی‌ها شده بود.
‫ کولی؟
‫بلونده، مگه نه؟
‫ آره و نه. چه میدونم.
‫ فکر می‌کنی شبیه کولی‌هام؟
‫ آره، کاملاً.
‫ خب. روز خوش.
‫ روز شما هم خوش.
‫ نمی‌تونم برم برات نون شکلاتی بگیرم.
‫بو میده. فضله اسبه. ‫یعنی، بوش کمتر از گُهه، لعنتی.
‫ امروز صبح نمی‌خوام.
‫گفتی فضله، فضله‌ی اسب؟
‫ آره. فضله مال اسباس.
‫ اسب‌ها، اما کدوم اسب‌ها؟
‫این‌جا که اسبی نیست.
‫من پیش خالم کارآموزم و اهل اینجا نیستم.
‫حتماً هستن، اینا رو جا گذاشتن.
‫ شاید برای گارد جمهوریه.
‫خب، خیلی بعیده.
‫این اطراف هم نیستن.
‫ این دیگه چه گاردیه؟
‫ پلیس‌های اسب‌سوارن.
‫نه، واقعاً وجود دارن.
‫خب، روز خوش.
‫ صبر کنید!
‫یه سری دختر اینو دادن ‫به من که به شما بدم.
‫بلیت یه تئاتره که اسمش اسم یه پرنده‌ست.
‫- توکان سفید. ‫- آره. میشناسید؟
‫ همون جاییه که من کارمو شروع کردم.
‫ چی رو شروع کردی؟
‫ هیچی.
‫ سعی کنید جزئیاتی اضافه کنید به این لحظه که هوگو
‫قراره اقدام به پایین آوردن تابلوی لئوپولدین بکنه ‫که تو موزه‌ی میدان ووژ دیده میشه.
‫اون لحظه خیلی هوگو نیست، بیشتر ویکتوره.
‫چیزی که وحشتناکه، اینه که، ‫می‌دونه که باید به نامه‌های تسلیت جواب بده.
‫لامارتین، بودلر، فلوبر،
‫نباید شاه لوئی فیلیپ و فرانسوا گیزو رو فراموش کرد.
‫کی اونجاست؟
‫کسی هست؟
‫ دارم پاگرد رو تمیز می‌کنم.
‫حتی یکشنبه‌ها؟ باید استراحت کنی.
‫ من فقط همینو دوست دارم. ‫ این کار تورو می‌کشه.
‫ من فقط همینو دوست دارم.
‫و حتی یکشنبه‌ها هم بازی می‌کنم.
‫- روز خوبی داشته باشی. ‫- روز شما هم خوش.
‫ چطوری مبروک؟ روزت چطور گذشت؟
‫ خیلی خوب. همه‌چیز رو به راه بود.
‫ منم همین‌طور.
‫همه‌چیز رو به راه بود. خوب کار کردم.
‫ پسرم تو مدرسه‌اش داره هوگو یاد میگیره.
‫یه شعر.
‫« چه تعداد ملوان، چه تعداد کاپیتان،»
‫ که شاد و خوشحال رفتن به سفرهای دور،
‫تو این افق غم‌انگیز ناپدید شدن.»
‫شعر خیلی معروفیه. خیلی زیباست. غنائیه.
‫من اجراش نمی‌کنم، اما باید بکنم.
‫چند سالشه؟
‫ ۱۱ سالشه.
‫«چند نفر ناپدید شدن، سرنوشت سخت و غم‌انگیز،»
‫«تو یه دریای بی‌انتها، تو یه شب بی‌ماه،»
‫«زیر اقیانوس کور، برای همیشه مدفون شدن.»
‫«چه تعداد ناخدا همراه کاپیتانشون مردن؟»
‫ اینه، این‌جا.
‫ پسرتونه؟
‫چه قدر خوش‌تیپه. شبیه شماست.
‫چشم‌هاتون خیلی، شبیه همدیگه‌ست.
‫آفرین، مبروک. عالیه.
‫ ممنون.
‫منتظر تماسی؟
‫ منتظر تماس دخترمم،
‫چون مدام میره رو پیام‌گیرش.
‫نمی‌تونم بهش برسم.
‫ چند سالشه؟
‫ اون، ۲۰۰۲.
‫ژوئیه ۲۰۰۲.
‫ جوونا هیچ‌وقت جواب نمیدن.
‫مگه با پیامک.
‫ می‌تونم یه پیامک امتحان کنم.
‫اما چی بهش بگم؟ ‫خیلی با هم در ارتباط نیستیم.
‫ یا یه عکس. اینو دوست دارن.
‫ عکس چی؟
‫ یه عکس از خودت.
‫ دیوونه شدی؟ عکس خودم؟
‫ یا یه پیام صوتی.
‫ اون چیه؟
‫یه پیام صوتی دیگه!
‫پیام صوتی. یه پیغام. آیکون کوچیک. میکروفون.
‫ یعنی چی، آیکون؟
‫مجسمه‌ها؟
‫بغل اون ایموجیهاا.
‫ رو آیکون میکروفون بزن.
‫ضبط می‌کنی، می‌فرستی.
‫ باشه، اما،
‫باید تمرکز کنم. باید فکر کنم.
‫ فکر کردن نداره. باید انجامش بدی، همین.
‫ خیلی پیچیده‌ست.
‫مبروک داری چیکار می‌کنی؟
‫مبروک!
‫این،
‫ بده من اون رو.
‫ مبروک!
‫- شارژم داره تموم میشه. ‫- من کار درست رو می‌کنم.
‫بفرمایید.
‫آره، لیزبت. آره، دختر خوشگلم.
‫مبروک داره باهات حرف می‌زنه.
‫به خاطر پدرت، ‫که مدت‌هاست می‌شناسمش، خیلی دوسش دارم،
‫باید بهش جواب بدی.
‫ناراحته و دلش برات تنگ شده. همین.
‫می‌خواد باهات حرف بزنه، طبیعیه.
‫باباها همین‌طورین.
‫هرچند حدس می‌زنم ‫خیلی وقت‌ها نتونسته بابا‌ی خوبی باشه،
‫و حتی گاهی، افتضاح بود،
‫که نگیم کاملاً بی‌شعورانه،
‫باید بهش جواب بدی. همین.
‫ نفرستادیش؟
‫- چرا، عالیه. ‫- دیوونه‌ای.
‫خیلی هم خوبه.
‫- اصن فهمیدی چی گفتی؟ ‫- نه.
‫ گفتی من افتضاح بودم.
‫ متوجه می‌شه.
‫ دیوونه‌ای، مبروک.
‫- نه. ‫- حالا چه فکری می‌کنه؟
‫ ماشین رفت.
‫دزد!
‫وایسا!
‫لعنت به این شانس!
‫ ماشین، و من، تئاتر!
‫ دوباره زنگ می‌زنم.
‫خب،
‫ ۳۰ دقیقه وقت داریم.
‫تا حالا ندیده بودم پیداش نشه.
‫ بدجوری گیر افتادم،
‫ هی، کوزیما.
‫امشب،
‫نه، حق داری. ‫الان وقتش نیست.
‫جواب نمیده.
‫ چی؟ داره میاد؟
‫ ماشین رو پیدا کردن.
‫ دمش گرم، عالیه.
‫ خیلی عالیه،
‫ رژیس.
‫رژیس!
‫نمی‌تونستم از در جلو بیام. ‫مجبور شدم قفل رو بشکنم.
‫- زهره‌ترک شدیم. ‫- تو مترو گم شدم.
‫ متنت روی صحنه‌ست.
‫ متن من؟ ‫مبروک ماشینشو پیدا کرد؟
‫- آره. ‫- مطمئنی؟
‫- آره. ‫- باورم نمی‌شه.
‫لعنتی. خیلی خب، میکروفون رو می‌ذارم.
‫خیلی ترسیدی، روبرت.
‫ چاره‌ای نداشتم.
‫میکروفون رو نذارم؟
‫ نه. گندت بزنه!
‫ خیلی خب، روبرت.
‫ خیلی لطف دارید. ‫بی‌نهایت ممنونم.
‫تو تمام عمرم چنین چیزی برام پیش نیومده بود.
‫۴۰ ساله کارم تئاتره، نمی‌تونم براتون توصیف کنم.
‫به هر حال، اصلاً اهمیتی نداره.
‫تابه‌حال برام اتفاق نیافتاده بود. ‫می‌تونستم بهتون بگم
‫که مشکلاتی پیش اومد، اما
‫مشکل اصلی اینه که ‫من این قرار ملاقات جادویی رو از دست دادم
‫با هزار نفر آدم تو این سالن باشکوه،
‫سالنی که حضور ویکتور هوگو رو به خودش دیده.
‫و از خودم می‌پرسم ‫ویکتور هوگو چه واکنشی نشون می‌داد
‫به این ناتوانی باورنکردنی در به‌موقع رسیدن،
‫این بی‌دقتی به وقت‌شناس بودن.
‫حتی وقت نکردم لباس عوض کنم. ‫که اصلاً براتون مهم نیست.
‫حق هم دارید، ‫در برابر هوگو این چیزا پشیزی ارزش نداره.
‫لباسمو عوض نکردم، گریم هم نکردم.
‫می‌بینم خانمی میگه:
‫«قیافه‌اش مثل همیشه نیست.»
‫وقت نکردم گریم کنم. ‫اما زیاد مهم نیست.
‫گوشی یکی زنگ می‌خوره.
‫حق هم دارید.
‫آقا حتماً با خودش گفته:
‫«۲۰ دقیقه‌ست داریم انتظار می‌کشیم.» حق با شماست.
‫نمی‌خوام باهاتون بحث کنم.
‫حق دارید به دوستتون بگید:
‫«۲۵ دقیقه تاخیر داره.»
‫بنابراین شروع می‌کنم با...
‫پس شروع می‌کنم، فقط یه نگاهی بندازم،
‫ شعر؟
‫ آره، شعر.
‫حق با اونه.
‫حق با اونه، باید با اصل کاری شروع کرد.
‫شعر رو می‌خونم.
‫می‌دونید، اگه تاخیر داشتم،
‫بذارید بهتون بگم، واقعاً مسخره‌ست،
‫به لطف کسی که نمی‌شناسیدش
‫اسمش مبروکه‌.
‫پیش خودتون میگید چه رویی داره،
‫ازتون می‌خوام مبروک رو تشویق کنید.
‫نمی‌دونید چرا، اما خودش می‌دونه.
‫با شاهکارش شروع می‌کنم.
‫براتون می‌خونمش،
‫فکر کنم شاهکارشه.
‫عادت کرده بود، نه...
‫منو ببخشید، کمی گیج شدم.
‫فردا، به وقت سپیده دم، ‫در ساعتی که حومه شهر سفید می‌شود،
‫خواهم رفت. ‫می‌بینی، می‌دانم که منتظرم هستی.
‫از میان جنگل خواهم گذشت،
‫از میان کوهستان خواهم گذشت.
‫نمی‌توانم بیشتر از این دور از تو بمانم.
‫راه می‌سپارم، با چشمانی دوخته به افکارم، ‫بی‌آنکه چیزی در بیرون ببینم.
‫بدون شنیدن هیچ صدایی،
‫تنها، ناشناس،
‫با پشت خمیده، ‫دست‌های به هم گره‌خورده، غمگین،
‫و روز برای من مثل شب خواهد بود.
‫نگاه نخواهم کرد نه به طلای غروب که می‌افتد،
‫نه به بادبان‌های دوردستی که به سمت هارفلور سرازیرند.
‫و وقتی برسم، ‫روی سنگ قبرت خواهم گذاشت
‫شاخه‌ای از خرمندیِ سبز و خلنج گل‌دار.
‫این نبوغ ویکتور هوگوست که اینجاست.
‫با لحظه‌ی درست شروع نمی‌کنم. ‫این بزرگ‌ترین شعره.
‫به گفته‌ی پگی، ‫ما پگی رو به اندازه کافی نمی‌خونیم.
‫پگی یه دیوونه‌ست.
‫پگی یه نابغه‌ست.
‫اون ساختاری موسیقایی رو برای متن ابداع کرد.
‫و پگی گفت که «بوعز خفته»،
‫شاید یکی از چهار بزرگ‌ترین شعرهای تاریخ
‫تمدن یهودی مسیحی بود.
‫خب، حالا میرم اونجا می‌ایستم.
‫خیلی منقلب شدم ‫از کیفیت گوش دادنی که ارائه می‌دید.
‫پس،
‫کجا بودم؟ گم شدم.
‫آره، «بوعز خفته».
‫ کمکی از دست من برمیاد؟
‫ ببخشید، داشتم به پرتره‌ها نگاه می‌کردم.
‫ نباید خودتو این‌طوری ناراحت کنی.
‫اینا فقط چهره‌های فراموش‌شده‌ان.
‫یا در بهترین حالت، فراموش‌نشده.
‫دنبال خروجی می‌گردی؟
‫ نمی‌دونم.
‫راستش، واقعاً نمی‌دونم.
‫- اینجا کار می‌کنی؟ ‫- آره.
‫ منم یه کم تو یه تئاتر کار می‌کنم.
‫خب، خیلی ساده‌تر از اینجاست.
‫ بازیگری؟
‫ نه.
‫ حالا که اینجایی، بیا، یه چیزی بهت نشون بدم.
‫بیا.
‫معمولاً هیچ‌کس نمی‌تونه وارد بشه.
‫تو آدم ویژه‌ای هستی.
‫- شنیدی زوکینی همین چند لحظه پیش چی می‌گفت؟ ‫- آره.
‫ زیاد پیش میاد همه‌چیز رو بی‌نظم انجام بده؟
‫ نه. اصلاً.
‫ من لیزبت‌ام.
‫ شرمنده‌ام.
‫متوجه نمی‌شم.
‫ من دیگه برم. خیلی ممنون.
‫ لیزبت!
‫لیزبت!
‫یه فرصت بهش بده.
‫بی‌نظمی، خودش یه جور اتفاقه.
‫یه جور غافلگیریه، اون چاشنیِ ماجرا.
‫این هرج‌ومرج، یه جور انتخابِ دلبخواهیه.
‫معمولاً، من آدم منظمی‌ام.
‫پاهام رو زمینه
‫و حتی همه‌چیزم حساب‌شده‌ست.
‫ولی وقتی از درون تکون می‌خوری، وقتی می‌کوبه،
‫وقتی ضربه می‌زنه، بی‌نظمی، خودِ اتفاقه.
‫تو رویداد منی، لیزبت.
‫ مگه گفته بودم صبح به این زودی؟
‫ آره. یعنی، گفته بودی ۵:۳۰.
‫یه مشت شیرینی پفکی کاملاً له‌شده. برات آوردم،
‫ ممنون.
‫ تو لیلا زندگی کردن فوق‌العاده‌ست.
‫- اگه می‌خوای بیا تو. ‫- آره، با کمال میل.
‫می‌دونم اومده بودی خونم.
‫اما ندیدمت، چون،
‫همیشه بعد نمایش آدمای دوروبرمو می‌بینم. ‫کمی دیر میشه.
‫ آره.
‫دندانپزشک من تو همون محله‌ی شماست.
‫قبلش هیچ‌وقت اونجا نایستاده بودم.
‫ ممنونم که بالاخره اومدی تئاتر سر زدی.
‫ از مبروک تشکر کن.
‫بالاخره، کاری که کردی همون بود.
‫ همه‌شون رو نگه داشتی؟
‫ آره. اما آروم باش، همه رو نخوندم.
‫ نمی‌دونستم چطور تو هر سالگردت ‫خودم رو نشون بدم.
‫به خاطر همین برات کتاب فرستادم.
‫ باید باور کنم مدت‌هاست تو فکرش بودی.
‫نمایش تو از یه دوره خیلی دور میاد.
‫نمی‌شه خلافشو گفت.
‫ آره، از خیلی دور. و نمی‌دونم چرا.
‫بحث نبوغه، همین. بحث این خودِ آدمه..
‫با خودم گفتم: ‫«برای ۷ سالگیش، بینوایان بد نیست.»
‫هرچند معمولاً واسه سنین بالاتره.
‫ یه کتاب، آره، بد نیست.
‫یعنی نه، ۲۲ تا کتاب.
‫آره، از هیچی بهتر بود.
‫ اما واقعاً با خودت فکر کردی
‫که برای ۴ سالگیم، «تأملات» لازمه؟
‫ اصلاً حواسم سر جاش نبود.
‫برات کفش‌ کیکرز فرستادم.
‫ آره، درسته.
‫واقعاً نمی‌دونم اون سال چی بهت گذشته بود.
‫اصلا حرفشم نزن.
‫- چی، حرفش رو نزن؟ ‫- می‌خوای یکی‌اش رو بخونی؟
‫داری آماده می‌شی یکی رو بخونی.
‫من میگم نه.
‫ خب.
‫به هر حال، از حفظ بلدمش.
‫این شعر خیلی قشنگیه که ‫ویکتور هوگو درباره پرنده‌ها نوشته،
‫و با این تموم میشه:
‫کبوتری و من، دیری با هم عشق ورزیدیم.
‫اکنون، هنرِ رام کردنِ روح‌ها را می‌دانم..»
‫ نمی‌تونی جلوی خودتو بگیری.
‫این کارِ توئه.
‫این سبک و سیاق توئه.
‫ با این حال چیز کمی نیست که بنویسی:
‫«اکنون، هنرِ رام کردنِ روح‌ها را می‌دانم.»
‫ خیلی دوست دارم به روح اعتقاد داشته باشم.
‫- بریم غذا بخوریم؟ ‫- باشه.
‫ولی هوگو باور داشت. ‫حتی می‌تونم بگم فقط به همین باور داشت.
‫کارش به جایی رسید که تو جرزی احضار روح می‌کرد.
‫ارتباط برقرار کردن با ارواح،
‫شکسپیرها، مولیرها، عیسی‌ها.
‫محمد.
‫آره، عمیقاً بهش باور داشت.
‫و متنفر بود از اینکه بهش بخندن.
‫ عالیه.
‫بریم غذا بخوریم؟
‫ آره، وگرنه، آخرش دیرمون میشه.
‫از بی‌نظمی و وقت‌شناس نبودن متنفرم.
‫- جرزی کجاست؟ ‫- کنار گرنزیه.
‫شرط می‌بندم نمی‌دونی اسم این گروه از کجا اومده.
‫ نه.
‫این یه چیز قدیمی مال اون بود.
‫وقتی می‌پوشیدش دوست داشتم،
‫استایلش، راک و جوون‌پسند بود.
‫ یه گروه خیلی مهم تو دهه‌ی ۷۰ بود.
‫جالبه که من دو سال توی همون طبقه‌ای زندگی می‌کردم ‫که درامرِ گروه "ماگما" بود.
‫لوگوش روی در بود.
‫باورنکردنی بود. همون لوگو.
‫و با مامانت رفتیم دوتا کنسرت دیدیم.
‫یه زبانی اختراع کرده بودن. یه زبون ساختگی.
‫ مثلاً؟
‫ مثلاً،
‫صبر کن، مال خیلی وقت پیشه.
‫اگه یادم باشه...
‫کوبایا،
‫کواچی شیوا.
‫نمی‌دونم می‌گفتن «شیوا» یا نه. اما این‌طوری بود.
‫- یعنی چی؟ ‫- هیچ ایده‌ای ندارم.
‫یک‌صدا می‌گفتننش. کوبایا کواچی شیوا.
‫بقیه‌م مثل دیوونه‌ها جواب می‌دادن.
‫کوبایا کواچی شیوا. ‫کوبایا،
‫کوبایا کواچی شیوا.
‫صفحات ۳۳ دورمو می‌ذارم برات گوش کنی.
‫میشه صورت حساب رو بیارید
‫بله، البته، بهشون میگن وینیل.
‫ آره. ‫کوبایا کواچی چیوا.
‫خیلی باحال بود.
‫ فکر کردم با دوچرخه اومدی؟
‫راننده شخصی داری؟
‫ راننده‌ام نیست، مبروکه.
‫دخترم لیزبت رو بهت معرفی می‌کنم.
‫- مبروک، از دوستانه. ‫- از آشنایی‌تون خوشوقتم.
‫ داره دیرمون میشه. ‫بزن بریم.
‫ عقب بشینید راحت‌تره.
‫بی‌خیال، مگه پادشاه انگلستانم؟
‫به هر حال شما لیزبت راکولی.
‫عقب می‌شینم حالم بد میشه.
‫عقب نشستن حس بچه‌ها رو بهم میده.
‫ و دختر بیچاره تو تاریکی قرار گرفت.
‫تو دل سیاهی فرو رفت.
‫فقط، چون غرق در احساسات شده بود،
‫حین راه رفتن، ‫دسته‌ی سطل رو تا جایی که می‌تونست تکون می‌داد.
‫این کار صدایی تولید می‌کرد که مونس تنهایی‌اش بود.
‫گیج و منگ به جلو می‌رفت.
‫هم‌زمان با دویدن، دلش می‌خواست گریه کنه.
‫لرزش شبانه‌ی جنگل احاطه‌اش کرده بود.
‫دیگر چیزی نمی‌دید.
‫دیگر چیزی در سر نداشت.
‫شب بیکران.
‫ شب بیکران روبه‌روی این موجود کوچیک قرار داشت.
‫یک‌سو تمامِ تاریکی، ‫و سویِ دیگر ذره‌ای ناچیز.
‫نامه‌ها روی زمین، عجیبه.
‫اما خیلی دوستش دارم.
‫خیلی دوستش دارم. ‫
‫ زندگی‌ام را بگیر.
‫آینده‌ام را بگیر.
‫آزادی‌ام را بگیر.
‫تمام کارهایم را بگیر. نفس دهانم را بگیر،
‫خون رگ‌هایم را،
‫ساعت‌های روزها و شب‌هایم را.
‫رویاهایم، امیدهایم، شادی‌ها و رنج‌هایم را بگیر.
‫همه چیز مرا بگیر.
‫روحم را بگیر و قلبم را برای همیشه نگه دار.
‫ هیچ افکت و کلکی در کار نیست.
‫فقط متن هست و لباس‌هاشون.
‫ این هم از بچه‌ها. ‫ عصر بخیر.
‫ نمایش‌تون فوق‌العاده‌ست. ‫ ممنون.
‫به نظرم فوق‌العاده بودید. ‫هر سه‌تاتون رو بی‌نظیر دیدم.
‫ ممنون.
‫ واقعاً. هر سه نفرتون.
‫ با این حال یه گند اساسی زدم تو متن.
‫- مهم نیست. ‫- اتفاقاً خیلی عالی بود که یادت رفت.
‫اتفاقی افتاد. متن اهمیتی نداره.
‫ یه کم داری اغراق می‌کنی.
‫این‌طور هم نیست که متن اصلاً برامون مهم نباشه.
‫این زبان هوگوئه.
‫نه، ولی من فکر می‌کنم حرفت درسته،
‫ راستش ما، ‫کارمون روی تکه‌تکه کردن، خرد کردن متن‌هاست.
‫- تقریباً یه جور کولاژه. ‫- آهان، درسته.
‫این حس قطعات گلچین‌شده
‫آدمو یه کم گیج می‌کنه. آره، منو، چطور بگم؟
‫با «بینوایان» شروع می‌کنی، ‫آدم فکر می‌کنه داریم وارد ماجرا می‌شیم
‫و بعد، یه نامه‌ی عاشقانه.
‫یه جور ترکیب‌بندی کردید،
‫یه جور هم‌جواری‌های کوچیٍکی هست
‫رو همین چیزا، همین‌طوری.
‫یه جورایی، از زمان‌ها عبور کردید.
‫ باحاله، تو نمایش خودت هم تا حدودی همینه.
‫ آره، حق با توئه.
‫ اصلاً دقیقاً همینه.
‫امکان نداره.
‫ ما هم با کاری که می‌کنیم ‫داریم خودمون رو کنار تو می‌چسبونیم.
‫این، آزادی ماست.
‫ آزادی، هوگوییه‌.
‫ ممنون که اومدید، خیلی باحال بود.
‫ منم از شما ممنونم.
‫- فعلاً. ‫- بازم تبریک میگم.
‫ خیلی عالی بود. تبریک میگم.
‫ صحبت کردن درباره‌ش برام سخته.
‫چون، این مادرت بود که ‫ویکتور هوگو رو به من شناسوند
‫و باعث شد آثارشو بخونم.
‫اولین بوسه‌مون، تو گرنزی بود.
‫ گرنزی کجاست؟
‫بهت گفتم، جزیره‌ی آنگلوساکسونِ نورماندی ‫که ۱۵ سال اونجا در تبعید بود.
‫جایی که همه‌ی شاهکارهاشو نوشت.ٍ
‫«تأملات»، «افسانه‌ی قرون».
‫ تو هم؟
‫تو همه‌ی این مدت،
‫تو نرماندیِ انگلیسی تبعید بودی؟
‫[ حالا دیگه جواب پیامهام رو میدی ]
‫[ خودت چی فکر می‌کنی؟ ]
‫ پیا پپین؟ شرمنده.
‫قبول داری که وقتی یکی به نظرت جواب میده،
‫یعنی بله دیگه؟
‫یعنی آره؟ خب، در کل این‌طوریه.
‫آره.
‫ خیلی ممنون، پیا پپین.
‫عشقم؟
‫عشقم؟ عشقم؟
‫زودتر برگشتی خونه؟
‫ عشقم نیستم.
‫عشقم نه. موگدی‌ام.
‫ ببخشید. زنم درباره‌ی شما باهام حرف زده بود.
‫از آشنایی باهات خوشبختم، موگدی. ‫می‌دونی که من یه دختر دارم.
‫ منم همین‌طور. یه دختر و دوتا پسر دارم.
‫چه عالی. ببخشید زنمه...
‫عذرخواهی می‌کنم.
‫چطوری، عشقم؟
‫ اگه یه سالاد سِزار دیگه بخورم، رسماً قاطی می‌کنم.
‫ یه چیز دیگه سفارش بده. ‫استیک تی‌بون و گرین چیز.
‫ میگن گریلد چیز.
‫ باید برگردی. وقتشه.
‫کلی اتفاق اینجا افتاده، عشقم.
‫با موگدی آشنا شدم. خجالتیه، اما مهربونه.
‫کی برمی‌گردی؟
‫ یعنی چی چه اتفاقایی؟
‫ باید برگردی. ‫خیلی دارم میرم بیرون، ج‌پ‌پ، بهت میگم.
‫ «ج‌پ‌پ»؟ ‫[ دیگه کشش ندارم ]
‫«ج‌پ‌پ»؟ دیگه چیه؟
‫- دیروز چطور گذشت؟ ‫- عالی بود.
‫ حتماً.
‫مطمئنی خوبی؟
‫ نگران نباش، عشقم. نگران نباش.
‫ «نگران نباش» رو می‌فهمم، اما،
‫«ج‌پ‌پ»، جدی میگی،
‫ ج‌پ‌پ یعنی «دیگه نمی‌تونم تحمل کنم».
‫ ج‌پ‌پ، اوکی.
‫با برگام صحبت کردم، می‌خواد تمدید کنی.
‫خیلی عالی شروع شده، همین الانشم بلیت‌ها تکمیل شده.
‫ نمی‌خوام تمدید کنم. به استراحت احتیاج دارم.
‫ اما تو از استراحت متنفری.
‫اوکی، پروازها رو چک می‌کنم.
‫باشه. به‌زودی می‌بینمت، عشقم.
‫- دوستت دارم. ‫- منم دوست دارم
‫ می‌بوسمت.
‫گرنزی رو گوگل کردم، به نظر جالب میاد.
‫ ندیدمتون.
‫ سلام، لورتا.
‫خب، چیزی پیدا کردی؟
‫ نه، امشب هیچی.
‫دیروز یه ویپ و ۲۰ یورو پیدا کردم.
‫ شلوغه؟
‫ پره پره.
‫- دانش‌آموزن؟ ‫- آره، یه گروه مدرسه‌ای. ببخشید.
‫ نه، اتفاقاً خوبه.
‫این خودش یه چالشه.
‫- یالا، بهم بگید دیگه. ‫- چی رو؟
‫ خودتون خوب می‌دونید. بگید « گُه باشی»!
‫ گُه باشی، گُه باشی، گُه باشی! ‫آقای زوکینی.
‫ یکیش هم کافی بود.
‫حالا مجبورم درباره مهم‌ترین ‫بخش قضیه باهاتون صحبت کنم.
‫ سلام بابایی جونم. ‫آره، معروف‌ترین شاعر،
‫مهم‌ترین مرد،
‫همین مبارزِ راهِ لغوِ مجازاتِ اعدام،
‫مردی که چنان تشییع جنازه عجیب‌وغریبی داشت،
‫که میگن حدود دو میلیون نفر توش شرکت کردن.
‫همین آدم، ‫به مدت دو سال و نیم توی جزیره جِرزی،
‫غرقِ یه سرگرمی و کار خاصی شد:
‫احضار روح.
‫تماشاچیا با خودشون گفتن: ‫«خدا کنه چیزِ بدی ازش نگه.»
‫نه، حس کردم دارن میگن: «ای بابا،
‫باز این هوگو چه دست‌گلی به آب داده؟»
‫خیالتون راحت، فقط رفته سراغ احضار روح!
‫تو قرن نوزدهم این کار خیلی مد شده بود.
‫نمی‌تونم با جزئیات براتون توضیح بدم،
‫دورِ یه میز جمع میشدن
‫و با تمرکزِ زیاد،
‫روح‌ها سر و کله‌شون پیدا میشد ‫و واردِ میز میشدن.
‫به آدمای کنجکاو و شاعرپیشه پیشنهاد می‌کنم
‫حتماً این شاهکار رو بخونن به اسمِ
‫کتابِ میزها،
‫که توش به مدتِ دو سال و نیم،
‫تک‌تکِ تجربه‌های حیرت‌انگیزی ‫ که داشته رو یادداشت کرده.
‫همین کار باعث شد شاهکارِ افسانه قرن‌ها رو خلق کنه.
‫حالا اصلاً چرا رفت سراغِ احضار روح و میز بازی؟
‫صمیمی‌ترین دوستِ خانوادگیشون
‫اسمش دِلفین دو ژیراردن بود.
‫اون از دوستای نزدیکِ خانواده هوگو بود.
‫چهارم سپتامبر ۱۸۵۳ میرسه پیششون
‫و به هوگو میگه:
‫«به نظرت عجیب نیست ‫که من درست چهارم سپتامبر ۱۸۵۳ اومدم؟
‫دقیقاً توی دهمین سالگردِ درگذشتِ لئوپولدین؟»
‫اون خودش اصلاً غرقِ دنیای احضار روح بود.
‫بهش میگه: «می‌تونم کاری کنم با لئوپولدین ارتباط بگیری.»
‫اون تونست با لئوپولدین ارتباط بگیره،
‫اما ما هیچ‌وقت هیچی ازش نمی‌فهمیم.
‫چون هیچی نوشته نشده.
‫همه اینا جزو جلساتِ بزرگ بودن.
‫هیچ‌کس نمی‌دونه تو اون جلسه که ‫با دخترش داشت دقیقاً چی گذشت.
‫اولین جلسه این‌طوری شروع شد: «کی اونجاست؟»
‫میز جواب داد: «مولیر.»
‫برای مهمونِ اول اصلاً بد نیست!
‫تلویزیون نداشتن، ‫ولی به جاش مولیر یهو جلوشون ظاهر میشده!
‫هوگو می‌پرسه: «می‌خوای خودت حرف بزنی،
‫یا ما ازت سوال بپرسیم؟
‫اگه می‌خوای خودت حرف بزنی، یه ضربه بزن،
‫وگرنه دو تا ضربه.»
‫میز دو تا ضربه می‌زنه.
‫اینجا ویکتور هوگو دوباره رشته کلام رو دست میگیره:
‫«همون‌طور که خواستی، ‫منظوم و به شعر ازت سوال می‌پرسیم.
‫اوگوست واکری یه سوال برات نوشته.
‫لازمه سوال رو برات بخونیم
‫تا بهش جواب بدی؟»
‫میز مطلقاً هیچ تکونی نمی‌خوره.
‫چند دقیقه منتظر می‌مونیم.
‫میز کاملاً بی‌حرکت مونده.
‫اینجاش دیگه شاهکاره!
‫با خودمون میگیم یعنی سوالی که کردیم ‫ به قبای آقا برخورده؟
‫عجیب‌ترین جلسه‌شون رو براتون انتخاب کردم.
‫ویکتور هوگو می‌پرسه:
‫«کی اونجاست؟»
‫میز جواب میده: «لوپه.»
‫ دِ وگا؟ آره.
‫ پیشِ کی اومدی؟
‫ پیشِ تو.
‫ پیغامی برای من داری؟
‫ آره. بگو.
‫دوپ.
‫ ادامه بده. دید...
‫ ادامه بده.
‫ ب‌پ.
‫ داری میگی "ب‌پ"؟
‫ نه.
‫ داری میگی "دید"؟ ‫ نه.
‫ داری میگی "لحن"؟ ‫ نه.
‫ هیچ پیغامی برام نداری؟
‫ نه.
‫یکی از قشنگ‌ترین مکالمات!
‫آخریشم بگم چون خودم عاشقشم.
‫خب با روح‌ها همراهیم، آماده‌اید:
‫ آره.
‫حرف بزن!
‫نه!
‫ادامه بدید.
‫ادامه بدید...
‫ ب‌پ!
‫- داری میگی " ب‌پ " هستی؟ ‫- نه.
‫- داری میگی "دید"؟ ‫- نه.
‫- منظورت «لحن» بود؟ ‫- نه.
‫- می‌خوای چیزی رو به گوشم برسونی؟ ‫- نه.
‫- میشه اصلا بگی برای چی اینجا اومدی؟ ‫- نه.
‫ تو لوپه د وگا هستی؟ ‫نه.
‫اینم از شاهکارِ ویکتور هوگو!
‫ خب چی شد؟
‫ هیچ‌کس نیومد.
‫اصلاً دلم نمی‌خواد فردا برگردم.
‫«ژکس» خیلی خسته‌کننده‌ست. هیچی نداره. هیچ‌جا.
‫کل استانش بی‌خودِ بی‌خوده.
‫تهِ تهش فقط تمرینِ شنای منه.
‫ دوباره برمی‌گردی.
‫بیا.
‫- کادوئه؟ ‫- کار من نیست، زوکینی داد.
‫اومد گذاشتش اینجا، آخه دیروز زود رفتی بالا.
‫ دستش درد نکنه.
‫یه کتابه.
‫بینوایان.
‫خونه داشتیمش.
‫ولی این دیگه مال خودمه.
‫ تو هم توی همین کتابی، اپونین. ‫کنار کوزت.
‫کوزتِ بیچاره.
‫ اِ، یه چیزی هم برام نوشته!
‫«اپونین عزیز.
‫آره، همه‌چی خواست خداست، آره.
‫تا یه نقطه مشخصِ همیشه شگفت‌انگیزِ بی‌بازگشت.
‫ارادت، زوکینی.»
‫قشنگ نوشته، نه؟
‫این قسمت «بی‌بازگشت»شو خیلی دوست دارم.
‫خب...
‫شاید بخونمش.
‫گفتم شاید ها!
‫ نه، ساعت نه!
‫ چی؟
‫ساعت نه.
‫نه، ساعت نباشه! اوه چرا، خودشه.
‫ساعته. بٍعضی وقتا...
‫واقعاً لازمه.
‫ داری با خودت حرف می‌زنی عشقم.
‫حواست باشه، داری پیر می‌شی!
‫ نه، این‌طوری نگو عزیزم.
‫ نه بابا، خوبیا! شوخی می‌کنم.
‫تازه داری اوج میگیری.
‫- داری رو به راه می‌شی. ‫- جدّاً؟
‫ساعت چنده؟
‫ ۵۵ دقیقه دیگه.
‫باید چمدونمو ببندم.
‫ این دیوونه‌بازی دیگه چی بود؟ ‫هر دوتاتون دیوونه شدید؟
‫ایده کی بود؟ تو یا اون؟
‫ هردومون.
‫پیامک پشتِ پیامک...
‫ الان دیگه پیام‌بازی می‌کنی؟
‫ یه کم.
‫ولی با هم صحبت کردیم، می‌دونی.
‫یهو، در واقع ایده اون بود.
‫مطمئنی نمیای؟
‫خیالم راحت‌تر می‌شد عزیزم.
‫می‌دونی که، اون مشکلی نداره.
‫می‌تونی نظرت رو عوض کنی، جواهرم.
‫ جواهرم؟
‫ همین‌طوری از دهنم در رفت.
‫ خوشم اومد.
‫نه. برنامه دارم. میرم پیشِ ژاک اینا.
‫اگه من بیام، فکر می‌کنه ترسیدی.
‫ ترس از چی؟
‫ خب... ‫اینکه باهاش تنها بشی.
‫ترس از اینکه حوصله‌ت سر بره. ‫چه می‌دونم والا.
‫واقعاً نمی‌ترسی، در واقع، ‫که باهاش تنها بشی؟
‫ کوبایا شیمیوا. ‫ کوبایا شیمیوا.
‫ کوبایا!
‫ اکتاو می‌شناختی.
‫دوست‌پسرمه، ناراحت نمیشی اگه اونم بیاد؟
‫ اون گروه‌رو می‌شناسه؟
‫اکتاو بلیت داره؟
‫ از خودش بپرس بابا. همون‌جا وایساده.
‫ آره. من مجانی سفر می‌کنم. ‫بابام راه‌آهنیه.
‫ وگرنه یکم شبیه زیارت می‌شد.
‫یکمی عجیب‌غریب.
‫ خوش اومدی اکتاو.
‫- بریم. ‫- آره بزنید بریم.
‫بفرمایید اکتاو.
‫کارِ موسیقی براتون جذابه؟
‫ آره، خیلی دوست دارم. ‫برام جذابه.
‫البته شغلِ اصلیم نیست.
‫ازش درآمدی ندارم.
‫ فقط یه علاقه‌ست.
‫ آره. آره. ولی دوست دارم بشه شغلِ اصلیم.
‫ شغلِ واقعی و نون‌ِآب‌دارتون چیه پس؟
‫ توی یه رستوران گارسونم. ‫ که اینطور.
‫- این خودشه؟ ‫- آره.
‫این یکی خیلی معروفه. نگاه کن.
‫بیا، بیا اینجا رو ببین.
‫این لئوپولدینه. ‫مهم‌ترین اتفاق زندگی هوگو.
‫همین دختری که تو ۱۹ سالگی ‫توی حادثه قایق‌رانی غرق شد.
‫توی این شعر فوق‌العاده‌ای ‫که بعدها نوشت،
‫میگه: «آه! لحظات اول انگار دیوونه شده بودم. افسوس!
‫و سه روز تمام تلخ گریستم.»
‫آخرش هم میگه: «برام مثل یه خواب بود.
‫می‌گفتم امکان نداره منو تنها گذاشته باشه.
‫انگار صدای خنده‌هاش رو از اتاق بغلی می‌شنیدم.
‫غیرممکن بود که مرده باشه.
‫فکر می‌کردم الان از این در میاد تو.
‫"اوه، چند بار که به خودم گفتم ساکت باش و بهش فکر نکن."
‫ببین، این صدای دستش روی کلیده.
‫صبر کن، داره میاد. بذار گوش بدم،
‫چون حتماً یه جایی توی همین خونٍه‌ست.»
‫ روی همین میز زوار در رفته ‫ افسانه قرن‌ها رو نوشته؟
‫ چیزی که تو بهش میگی میز زوار در رفته،
‫همین‌جا بوده که شاهکارهاش رو نوشته.
‫ایستاده می‌نوشت، رو به دریا.
‫- اینجا؟ ‫- دقیقاً همین‌جا.
‫همین‌جاست، همون جایی که...
‫خانه اوت‌ویل گواهی نادری ‫از تعهد این شاعره
‫که علاوه بر نگارش ‫شاهکارهای بخش دوم زندگی‌اش در اینجا...
‫ اینجا اتاق سیگاره.
‫یه بوفه به سبک رمبو، ‫یا حتی فراتر از رمبو.
‫و اینجا، بیا ببین...
‫این باغ رو نگاه کن.
‫چه منظره‌ای...
‫ نگاه کن.
‫قیافه‌ش یکم بی‌تفاوت و بی‌حوصله‌ست، ‫ولی ذاتش خوبه، قسم می‌خورم.
‫به نظرت خوش‌تیپه یا زشت؟
‫ خاصه. خیلی خاصه. تو چی؟
‫ بستگی به روزش داره.
‫برای اون اصلاً راحت نخواهد بود.
‫نگاه کن، اینجا یه چیز فوق‌العاده هست.
‫این گالری بلوطه.
‫همه‌چیش از چوب بلوطه.
‫روی این تخت،
‫آرزو داشت روی همین تخت بمیره.
‫ولی خب، خیلی کم روش خوابید.
‫خیلی جذبش نکرد.
‫ نگاه کن.
‫آماده‌ای؟
‫* سلام، من آدل هوگو هستم.
‫همسر ویکتور هوگو.
‫بعضی‌ها ادعا می‌کنن من روباتم.
‫من که باور نمیکنم.
‫من اینجام تا درباره ویکتور هوگو بهتون کمک کنم
‫و همین‌طور این خانه که من بانوی اون هستم.
‫چطوره اول با هم آشنا بشیم؟
‫هر سوالی درباره‌ی من دارید بپرسید.
‫دکمه رو فشار بدید تا با زندگی من ‫و خانواده‌ام آشنا بشید.
‫چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫ یالا، یه سوال بپرس.
‫ بپرسم کجا میزها رو می‌چرخوند؟
‫ اینجا احضار روح نمی‌کرد. ‫توی جزیره قبلی یعنی جِرزی بود.
‫اینجا دیگه بذار کنار.
‫یالا، یه سوال دیگه بپرس.
‫ نمی‌دونم چی بپرسم.
‫ ازش بپرس کجا شعر بوعز خفته ‫و افسانه قرن‌ها رو نوشت؟
‫ ویکتور هوگو توی کدوم اتاق ‫بوعز خفته و افسانه قرن‌ها رو نوشت؟
‫ شما می‌تونید در هر ساعتی غذا میل کنید.
‫ سوررئاله اصلاً!
‫- خیلی ربطی نداشت... ‫- یه سوال دیگه بپرس.
‫بابام بار اول مامانمو کجا بوسید؟
‫سوار قایق شدیم.
‫برای اینکه خونه ویکتور هوگو رو از دور ببینه.
‫و همون‌جا بوسیدمش.
‫ باشه.
‫پس چرا رفتی؟
‫فقط یه هوس زودگذر بود؟ ‫
‫آخه مامانم خیلی فوق‌العاده بود، نه؟
‫مگه فوق‌العاده نبود؟
‫ چرا، چرا. یه رابطه ساده و سرسری نبود.
‫برعکس، خیلی مهم بود.
‫ولی من ترسیدم. همین.
‫چنان استرسی گرفتم که هیچ‌وقت تجربه نکرده بودم.
‫دقیقاً چون می‌دونستم خیلی مهم و جدیه.
‫یه استرس... دیوانه‌وار.
‫استرسِ یه آدمِ ناتوان.
‫ استرس؟
‫می‌شنوید؟ استرس گرفته بوده.
‫ ببخشید. شما...
‫صبح بخیر.
‫ سلام آقا.
‫- فرانسوی حرف می‌زنید؟ ‫- بله البته.
‫ دنبال دخترم می‌گردم. ‫یه دختر نسبتاً قدکوتاه.
‫با نامزدش. که قدبلنده.
‫ بله، رفتن.
‫ چه ساعتی؟
‫ امروز صبح زود بود. حدود ساعت ۷:۳۰.
‫کیف‌هاشونو پیش من گذاشتن.
‫ اگه کیف‌هاشونو گذاشتن، ‫یعنی هنوز توی جزیره‌ان.
‫- قطعاً. ‫- عالیه.
‫ درباره یه چیزی باهام صحبت کردن.
‫می‌خواستن برن...
‫موج‌سواری. یا قایق‌رانی.
‫ قایق‌رانی؟ آخه چه قایقی؟
‫ شاید کایاک؟
‫کایاک دریایی.
‫یا تخته بادبانی.
‫ آخه کدوم تخته بادبانی؟
‫ میشه از مدرسه قایق‌رانی کرایه‌شون کرد.
‫نگران نباشید، خطرناک نیست.
‫پاراگلایدر که نیست!
‫ «سلام، این پیغام‌گیر لیزبت راکوله. می‌تونید پیام بگذارید.»
‫کوچولو...
‫- دوست پسرش... ‫- آره.
‫امروز صبح، ولی دیگه باید برگشته باشن.
‫- چه ساعتی؟ ‫- امروز صبح.
‫ و کجا؟
‫ تخته بادبانی کرایه کردن.
‫از غریق‌نجات‌ها بپرسید.
‫ همه‌چی درست میشه آقا.
‫ از این طرف.
‫بیایید بالا.
‫ خیلی ممنونم.
‫سلام آقا.
‫سلام.
‫- الان راه می‌افتیم؟ ‫- باشه.
‫ آقا، ما می‌بریمتون اونجا، ‫چون می‌دونیم همه‌چی خوب پیش میره.
‫تخته‌ها روی آب شناور می‌مونن، ‫مخصوصاً این مدلش.
‫می‌دونید، تخته‌ها روی آب شناور می‌مونن.
‫می‌تونن روشون بمونن، روش دراز بکشن.
‫- آه، بله. پس مشکلی نیست؟ ‫- آره.
‫می‌تونن شنا کنن، درسته؟
‫ نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم اصلاً می‌تونن یا نه.
‫ همه‌چی روبه‌راهه.
‫ای بابا.
‫نگاه کنید.
‫یه تخته‌ی خالی اونجاست.
‫مستقیماً بریم جلو، باشه؟ ‫ممنون.
‫یالا، کجایید پس؟
‫دیدمشون!
‫دقیقاً اونجا.
‫دارن تکون میخورن.
‫تکون میخورن.
‫ کجا؟ ‫ همون‌جا.
‫درست جلوتونه.
‫کار درستی کردید اومدید سراغ ما.
‫حس ششم خیلی خوبی دارید.
‫شغلتون چیه؟
‫ بازیگرم... بازیگر.
‫ چه جور بازیگری؟
‫- شعر می‌خونم. ‫- شعر؟
‫ما خونه ویکتور هوگو رو توی این جزیره داریم.
‫بله.
‫- دوستش داری؟ ‫- دوسش دارم. هر دوتاشون رو دوست دارم.
‫دوستتون دارم!
‫ ما هم دوستت داریم.
‫ بیاید اینجا، نزدیک در بمونید.
‫اون از اون طرف میره میارتشون. ‫همه‌چی درست می‌شه.
‫شعری از هوگو بلدید؟
‫برامون یکیشو می‌خونید؟
‫حداقل اینو به ما بدهکارید.
‫ دخترم از بچگی عادت کرده بود
‫که هر روز صبح یه سری به اتاقم بزنه.
‫مثل پرتوی امیدی منتظرش می‌موندم.
‫می‌اومد داخل
‫و می‌گفت...
‫سلام بابا کوچولویِ خودم...
‫قلممو برمی‌داشت، کتابامو باز می‌کرد،
‫روی تختم می‌نشست، کاغذامو به هم می‌ریخت و می‌خندید.
‫بعد یهو مثل یه پرنده که پر می‌کشه می‌رفت.
‫اونوقت من با خیالی آسوده‌تر، ‫کار نیمه‌کاره‌مو از سر می‌گرفتم.
‫و همون‌طور که می‌نوشتم، لابه‌لای دست‌نوشته‌هام،
‫چشمم به نقاشی‌های عجیب‌وغریبی می‌افتاد که کشیده بود،
‫و کلی صفحه سفید که تو دستاش مچاله شده بودن،
‫که نمی‌دونم چطوری
‫قشنگ‌ترین شعرام از همونا درمی‌اومد.
‫خدا رو دوست داشت، گل‌ها، ستاره‌ها، چمنزارای سبز رو...
‫و پیش از اینکه یه زن باشه، یه فرشته بود.
‫نگاهش پاکیِ روحش رو بازتاب می‌داد.
‫همیشه و تو هر کاری با من مشورت می‌کرد.
‫چه شب‌های زمستونیِ درخشان و دلنشینی
‫که به بحث درباره زبان و تاریخ و دستور زبان گذشت،
‫با چهار تا بچه‌م روی زانوهام،
‫مادرشون، همین نزدیکیا،
‫و چند تا دوست که دورِ شومینه گپ میزدن.
‫من به این زندگی می‌گفتم: خرسند به اندک.
‫فیلمی از: ‫پاسکال بونیتزر
‫سناریو، اقتباس و دیالوگ: ‫سوفی فیلیِر
‫[ فابریس لوکینی ]
‫با همراهی دوستانه: ‫کیارا ماستوریانی
جهت اطلاع از جدیدترین فیلم و سریال ها :وای موویز را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید @YMoviz