ارائه شده در وبسایت وای موویز YMoviz.Com دانلود و تماشای فیلم و سریال بدون سانسور
‫♪ هر کاری دلت می‌خواد بکن، مندی ♪
‫♪ هر چی که خوشحالت می‌کنه، ‫عزیزم ♪
‫♪ اوه، آره ♪
‫♪ نمی‌خواستم اینو بگم ♪
‫♪ ما از دو تا دنیای متفاوت ‫اومدیم، عزیزم ♪
‫♪ اوه، آره، آره، آره ♪
‫♪ هم روزای بد داشتیم، ‫هم روزای خوب ♪
‫♪ با بدنت ور می‌رفتم، ‫صدای جیغت مثل آژیر بلند می‌شد ♪
‫♪ اوه، آره، آره، آره ♪
‫♪ قدیما تنها کسی بودی ‫که بهش تکیه می‌کردم ♪
‫♪ بهم بگو، ساعت چنده؟ ♪
‫♪ تو تنها کسی هستی ‫که میام سراغش، عزیزم ♪
‫♪ من کافئینت بودم، ‫نمی‌ذاشتم کل شب رو بخوابی ♪
‫♪ باهام مثل یه ورزشکار ‫رفتار می‌کنی ♪
‫♪ همش زنگ می‌زنی به گوشیم ♪
‫♪ نمی‌تونم ببازم، اینو بین خودمون نگه دار ♪
‫- اسم تو «آمارا» نیست؟ ‫- نه، «کوروت»ـم.
‫هوم... ‫قسم می‌خورم می‌شناسمت.
‫چی، «ریچموند» زندگی می‌کنی؟ ‫- نه، «اوکلند».
‫راستش همین دور و برا یه جا دارم.
‫آه. یعنی خیلی نزدیک؟
‫- همین سرِ کوچه. ‫- اومم.
‫سایز پات چنده؟
‫لعنتی، داری خیلی خشن و بی‌پرده می‌ری جلو.
‫عزیزم، سایز پام ۱۲ـه.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫آخه بدم می‌آد وقتی پسرا...
‫اوه، نه، نه، نه، نه. ‫گوش کن.
‫من؟
‫به خدا، سایزم ۱۲ـه.
‫دقیقاً می‌دونم ‫چی می‌خوای.
‫آره، خوبم می‌دونی.
‫اوم، ممکنه یه ذره ‫تنگ باشه، ولی...
‫فکر کنم جواب بده.
‫ایول، معلومه.
‫لعنتی، فکر کردم ‫اونا رو کندیم.
‫بهت گفتم هر چی بخوای ‫پیش من پیدا می‌شه.
‫خب، بیشترِ مال‌خرها ‫این مدل و سایز رو ندارن
‫چون زیاد فروش نمی‌ره،
‫ولی من دوست دارم تخصصی کار کنم.
‫سایز ۱۲ لعنتی.
‫حالا، همه‌ی اینا یک‌سومِ قیمتیه ‫که توی مغازه می‌خری.
‫می‌بینم که از کت و شلوار خوشت می‌آد. ‫یه «تام فورد» خفن دارم...
‫صبر کن، صبر کن. ‫پس تو یه مال‌خری.
‫همه‌ی این آشغال‌ها رو دزدیدی.
‫آره، خودشه.
‫تو احتمالاً ‫حتی اینجا زندگی هم نمی‌کنی،
‫چون اگه پلیس بریزه تو، ‫اونوقت...
‫پس امشب قصد نداری ‫با کسی حال کنی، نه؟
‫قصدم اینه که ‫یه سری کفش لعنتی بفروشم
‫و برگردم سر رقصیدنم ‫و ببینم دیگه کی
‫می‌خواد از این ‫معامله‌های توپی گیرش بیاد.
‫حالا، ممکنه امشب ‫با کسی بخوابم،
‫ولی با تو نه.
‫ببین، هیچ‌جا نمی‌تونی
‫همچین قیمتی رو ‫پیدا کنی، خب؟
‫پس باید ببینی
‫که می‌خوای خوش‌تیپ بمونی یا نه، ‫آقای «جی‌کیو» خوش‌تیپ.
‫سایز ۱۰ چیزی داری؟
‫♪ های، های، هی، هو ♪
‫♪ های، های، هی، های، هی، هو ♪
‫♪ هی، هو ♪
‫♪ های، های، هی، هو ♪
‫♪ هی، هی، های، هی، هی، هو ♪
‫♪ هی، هو ♪
‫♪ های، های، هی، هو ♪
‫♪ های، های، هی، های، هی، هو ♪
‫♪ هی، هو ♪
‫♪ های، های، هی، هو ♪
‫♪ هی، هی، های، هی، هی، هو ♪
‫♪ هی، هو ♪
‫♪ های، های، هی، هو ♪
‫♪ های، های، هی، های، هی، هو ♪
‫♪ هی، هو ♪
‫آره، آره، ریتا! ها ها!
‫دی‌جیِ وقتِ رانندگی‌تون هستم ‫با کلی خبر جدید
‫تا تو این سگ‌دو زدن‌های روزمره همراهتون باشم.
‫حالا ببینید، دفتر دادستانی ‫همین الان یه بیانیه‌ی مطبوعاتی داده...
‫هوی! اونجا نمی‌تونی پارک کنی.
‫گفته که بلند کردن جنس ‫از فروشگاه‌های بزرگ
‫و بوتیک‌های مدِ لوکس
‫قراره با جدیت بیشتری ‫توسط دفترشون پیگیری بشه.
‫هوی، دله‌دزدها، گوش کنید.
‫دارن میان سراغتون.
‫بهونه نیارید، ‫برید یه کارِ کوفتی پیدا کنید
‫و انقدر پولتون رو ‫خرجِ چرت و پرت نکنید.
‫توقع نداشته باشید همه‌چی ‫حاضر و آماده بیاد دستتون.
‫همه‌تون تنبلید. ‫- آره، یعنی ببین، پسرخاله‌ی منم دله‌دزده.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫به کار کردن حساسیت داره، می‌خواد ‫فقط یه جا بشینه و ادای...
‫انگار قراره همه چی ‫خودبه‌خود براشون جفت‌وجور شه.
‫منظورم اینه که...
‫ببین، اون بیرون یه سری دارودسته دارن ‫مثل «گروه مخملی»...
‫«سفیران اوت‌لت».
‫- حاضری؟ ‫- برو!
‫هوی! برگرد اینجا!
‫در رو باز کن! در رو باز کن!
‫فقط باید یه پولی به جیب بزنم ‫و از این لجن‌زار خلاص شم.
‫می‌تونی بلندش کنی؟ ‫دارم رانندگی می‌کنم.
‫لعنتی، منظورت چیه؟
‫منو از اینجا بیار بیرون. ‫هوی، منو از اینجا بیار بیرون!
‫هوی! هوی!
‫منو از اینجا بیار بیرون! ‫منو از اینجا بیار بیرون!
‫- کوروت.
‫کوروت؟
‫کوروت.
‫بازم داشتی توی خواب ‫حرف می‌زدی.
‫می‌تونم یه دوش بگیرم؟
‫توی کمد ‫حوله دارم.
‫به‌جز «هپی راستلرز» ‫چیز دیگه‌ای واسه خوردن داری؟
‫چون تمام شب منو ‫توی کلاب به کار گرفتی،
‫حسابی اشتهام باز شده.
‫♪ وقتی میام اینجا ‫بدجوری گشنم می‌شه ♪
‫یا شاید چون توی ‫«جکیز چیکن» زندگی می‌کنم.
‫و نمی‌تونم از شر ‫این بو خلاص بشم.
‫از بوش خوشم میاد.
‫دوسش دارم.
‫زرنگی که اینجا تلپ شدی.
‫و حالا از «ایست بِی»، ‫خرده‌فروش‌ها می‌گن دیگه بسه.
‫این یه برخورد جدی ‫علیه دزدی از مغازه‌هاست
‫و سرقت از فروشگاه‌های زنجیره‌ای بزرگ.
‫خرده‌فروش‌ها و دادستان ‫دارن از مردم کمک می‌خوان.
‫پلیس‌ها امروز اینجان...
‫واسه همین بود اون همه خواب بد می‌دیدم. ‫وقتی خواب بودم این روشن بود.
‫ببخشید.
‫چی شده؟ ‫- دختر، دارن ما رو توی تلویزیون نشون می‌دن.
‫می‌دونم، ‫ولی شبیه تو نیست.
‫تازه، این مال «والنات کریک»ـه.
‫چیه؟ تازگیا ‫خیلی بدقلق شدی.
‫هیچی.
‫اوه، بخاطر اینه که طرحت ‫برنده نشد؟
‫نه.
‫مال من عجیب‌تر از اون بود که برنده بشه.
‫باشه، خب، حتماً از دستم ‫بابت چیزی دلخوری.
‫نه، فقط بعضی وقتا ‫احساس تنهایی می‌کنم.
‫همیشه‌ی خدا؟
‫لعنتی، حتی وقتی پیشِ بقیه‌م هم ‫احساس تنهایی می‌کنم.
‫حتی از اینکه از پنجره بیرون رو نگاه کنم ‫وحشت داشتم.
‫اوه!
‫منظورم اینه که وقتی دارم طراحی می‌کنم،
‫حس می‌کنم ‫دنیا رو لمس می‌کنم.
‫نمی‌دونم. ‫تنهایی بدجوری رخنه می‌کنه.
‫نمی‌دونم... ‫فکر کنم فقط حس می‌کنم
‫که آدما منِ واقعی رو ‫نمی‌بینن.
‫کوروت، من می‌بینمت، خب؟
‫من قشنگ می‌بینمت، لعنتی.
‫تو یه آدمِ خفن و ‫همه‌فن‌حریفی که کارو درمیاره.
‫این فقط یه تصویره.
‫مهم نیست چی بگم. ‫می‌تونم کل روز رو از فکرهام برات بگم.
‫اما تصویری که مردم از آدم دارن ‫بعضی وقتا خیلی قوی‌تره.
‫حتی کلماتم هم نمی‌تونن ‫تصویر جدیدی بسازن.
‫ببین، نمی‌خوام ‫حرف اشتباهی بزنم.
‫امروز صبح با حالِ خوش ‫از خواب بیدار شدم.
‫خودت پرسیدی.
‫«سِید» توی این مسائلِ عمیق ‫بهتره.
‫با «سِید» حرف بزن.
‫تنهایی؟
‫کاش منم هر از گاهی ‫تنها می‌شدم.
‫بچه‌دار شو تا بفهمی.
‫فقط استرس دارم.
‫منظورم اینه که اونا همین الانشم می‌دونن ‫که من اینجا تلپ شدم.
‫وقتی بالاخره منو بندازن بیرون،
‫دوباره مجبور می‌شم برم توی ماشینم زندگی کنم. ‫نمی‌تونم برگردم زندان.
‫فقط حس می‌کنم دارم ‫تنهایی با کلی بدبختی سر و کله می‌زنم.
‫«تنها»؟
‫اون موقع که «برندی» خواست بریزه سرت، ‫تنها نبودی
‫و منم تا می‌خورد زدمش.
‫جفتمون داریم اینجا ‫خطر زندان رفتن رو به جون می‌خریم.
‫تا وقتی من جایی داشته باشم، ‫تو هیچ‌وقت بی‌سرپناه نمی‌مونی.
‫اوه، یه دونه خرابش.
‫به رنگت میاد.
‫ما به خاطر من اینجا نیستیم.
‫بکش عقب لعنتی!
‫«کریستی»، «کریستی»، ‫نظرت در مورد...
‫...دارودسته «ولوت» چیه؟
‫«کریستی اسمیت» ‫می‌دونه که ما وجود داریم.
‫سلیطه‌های سطح پایین شهری.
‫با تمام احترام ‫به سلیطه‌های شهری.
‫الان به ما گفت ‫«سلیطه‌های شهری»؟
‫این دیگه خیلی... ‫خیلی مال اوایل دهه ۲۰۰۰ـه.
‫آره، به درک. ‫کار داریم.
‫شانس آورده که «مترو دیزاینرز» ‫تخصص ماست.
‫ما باعث شدیم کاسبیش نخوابه.
‫اون دختر سفیده کجاست؟ ‫بقیه سر جاهاشون هستن؟
‫«استیوی» اینجاست.
‫«استیوی» آماده‌ست.
‫«مانی» و «لوس» هم آماده‌ان.
‫هی.
‫من تو رو می‌شناسم.
‫تو منو نمی‌شناسی.
‫تو کلاب دیدمت.
‫ولی رفتی.
‫ببین، داری گند می‌زنی به کارم،
‫ولی شماره‌مو بگیر.
‫۵۱۰-۱۶۳-۵۸۴۵
‫اول بهم پیام بده.
‫- هی مرد، برو گمشو! ‫- یالا بریم، بریم.
‫یه کاری بکن! ‫یا خدا، دارن دعوا می‌کنن!
‫وای خدا، اونا می‌خوان...
‫اوه نه!
‫یا خدا.
‫وای خدای من.
‫جلوشونو بگیر.
‫با اون رسم و رسوم آبنبات خوردنت ‫منو کشتی.
‫عاشق «هپی راستلرز»های قرمزم.
‫بهم آرامش می‌دن. ‫نمی‌خوای که استرس داشته باشم.
‫آره، ولی تفش می‌کنی بیرون.
‫بذارش به حساب خرافات.
‫کریستی اسمیتِ لعنتی.
‫خوبی؟
‫دارم میام، دارم میام. ‫لعنتی.
‫کمک کن دیگه، عوضی. ‫- زود باش، زود باش، زود باش.
‫- نه، به پام گیر کرده. ‫- کریستی اسمیتِ فلان‌فلان‌شده...
‫اون چرت و پرت‌ها چی بود ‫درباره‌ی هرزه‌های طبقه پایین؟
‫بین این همه آدم، ‫اون دیگه باید درک کنه، پسر.
‫ما هم مثل خودش کاسبیم.
‫اوه، بالاخره رسیدیم.
‫خیلی زیاده. ‫کیفم داره می‌افته.
‫درستش کن. درستش کن.
‫فقط باید یه پول قلمبه بزنم به جیب، پسر،
‫و یه جوری اوضاع رو ردیف کنم.
‫مثلاً ۸۰ تا هزاری ‫و ۲ سال تمرکز کنم
‫و طراحی کنم ‫و کارام رو بدم بیرون.
‫دارم یه راهی پیدا می‌کنم ‫که یه پولی به جیب بزنیم.
‫اما واسه اون قضیه تنهایی، ‫برو پیش دکتر جک.
‫در مورد اون موضوع حرف می‌زنه.
‫«دکتر جک»؟ دختر، من نمی‌خوام ‫با دارو مخم تعطیل بشه.
‫اون روان‌پزشک نیست، خنگول.
‫اوه، شنیدم دکتر جک کارش خوبه.
‫اون همون برنامه «دوستای صمیمی» رو اجرا می‌کنه ‫که من می‌رم.
‫دختر، با من بیا. ‫باید با هم بریم.
‫دوستای صمیمی؟
‫سوار ماشین شو.
‫تو همیشه ‫یه نقشه‌ای تو سرته.
‫دوستای صمیمی.
‫...صمیمی-- ‫اینجوریه که دنیا رو شکست می‌دیم
‫دنیایی که ما رو منزوی می‌کنه ‫و--و باعث می‌شه تنهایی زجر بکشیم.
‫اینجوریه که بر ترس غلبه می‌کنیم...
‫چطوری تنهایی رو شکست بدیم، ‫دور هم جمع بشیم.
‫اوه، داریم سیستم رو هک می‌کنیم.
‫فکر کنم بشه اسمش رو گذاشت ‫یه جور ترفندِ دکتر جک.
‫می‌دونیم که این سیستم ‫واسه ما ساخته نشده.
‫باید از اونا ‫باهوش‌تر باشیم.
‫چیزی که حق‌مونه رو می‌گیریم ‫و راه خودمون رو می‌ریم.
‫مگه نه؟
‫به خودمون کمک کنیم ‫تا به همدیگه کمک کنیم.
‫بیاین به شکل واقعی ‫با هم در ارتباط باشیم.
‫حالا، واسه عزیزای تازه‌واردی ‫که بینمون هستن،
‫فرض کنین یه هدیه‌ی ‫2000 دلاری می‌دین.
‫من بهش می‌گم «هدیه‌ی عشق».
‫این اصطلاحِ ‫رسمیش نیست.
‫شما هر چی دلتون می‌خواد صداش کنین.
‫اما اسم شما می‌ره...
‫اینجا.
‫حالا، دو نفر رو پیدا می‌کنین ‫که هواتون رو داشته باشن،
‫و اسم اونا ‫میره اون پایین،
‫و اسم تو می‌پره اینجا.
‫آخرش هم، ‫میاد تا این بالا.
‫خونه‌ی اول، عشقِ جمعی.
‫ایول.
‫اون‌وقت اون موقع ‫چقدر گیرت میاد؟
‫- ۱۲ هزار دلار. ‫- درسته «سِید».
‫۱۲ هزارتا رو نقد می‌کنی، ‫یه تحول مالی که همه‌مون لازم داریم.
‫می‌خوام براتون ‫یه داستان تعریف کنم.
‫قدیما خودم بودم و خودم...
‫یه موش فسقلی ‫که وصله‌ی این دنیا نبود،
‫فقط این‌ور اون‌ور سگ‌دو می‌زد ‫تا تیکه‌نونی پیدا کنه
‫که از دهن آدمای کله‌گنده‌تر ‫می‌افتاد.
‫ولی حالا دیگه تنها نیستم.
‫و حالا این منم که تیکه‌نونا ‫از دهنم می‌ریزه.
‫و این همون چیزیه که ‫واسه تک‌تکتون می‌خوام...
‫عشقِ جمعی...
‫هک کردنِ سیستم.
‫قبلاً همون‌جا، ‫نزدیک «فوت‌هیل» زندگی می‌کردم،
‫اما الان توی آپارتمان‌های ‫برج «دکادین» زندگی می‌کنم.
‫همونایی که بد ساختنشون؟
‫و همه‌ش هم از صدقه‌سرِ ‫«دوستانِ صمیمی»ـه.
‫می‌خوای انجامش بدی؟ می‌تونم اسمت رو بنویسم؟ ‫بیا با هم انجامش بدیم.
‫- دکتر جک؟ ‫- بله؟
‫- یه مدتی هست دارم این کار رو می‌کنم... ‫- واسه دو هزار تا، باید در موردش فکر کنم.
‫اگه تهِ لیست باشی و ‫هیچ‌کی دو هزار تا نداشته باشه چی؟
‫مثلاً ۳۲ تا ‫خونه‌ی پایینی وجود داره.
‫می‌گن این یه جور کلاهبرداریه.
‫انگار یکی نیاز به ‫باورِ بیشتری داره.
‫این یه طرز فکر منفیه، ولی ‫تو واسه ارتباط گرفتن اومدی اینجا.
‫بزن بریم. ‫هنوز کلی کار داریم.
‫- مامانم دیگه حتی باهام حرفم نمی‌زنه. ‫- مامانت یه عوضیه.
‫هر وقت آماده بودی که عشق بورزی ‫و عشق بگیری، بهم خبر بده.
‫بهت گفتم فقط چون فیروزه‌ایه ‫روی اون صندلی نشین.
‫رشد پشتِ رشد. رشد پشتِ رشد.
‫با هم. ‫همگی: رشد پشتِ رشد.
‫رشد پشتِ رشد. رشد پشتِ رشد.
‫آره، نه خیر.
‫«سِید» تو راهه.
‫«استیوی» کجاست؟ ‫- رفته بیرون.
‫مجبور شد مامانش رو ببره بیمارستان. ‫- لعنتی.
‫گندش بزنن، پس مجبوریم ‫یه روز دیگه این کار رو انجام بدیم.
‫نه، لازم نیست.
‫نه دختر سفیدپوستی در کاره، ‫نه جنس درجه‌یکی.
‫می‌دونی که وقتی اونا دارن ما رو می‌پاین، ‫اون همه‌ی کارها رو انجام می‌ده.
‫- می‌تونم نزدیکمون کنم. ‫- منظورت از «نزدیک» چیه؟
‫نمی‌تونم قیافه‌مون رو مثل دخترای سفیدپوست کنم، ‫ولی یه ترفندی بلدم.
‫فقط باید نفسم رو حبس کنم.
‫از تمرین دور افتادم.
‫به من توجه نکنید.
‫من اون ته، نزدیکِ ‫اکسسوری‌های گرون‌قیمت می‌مونم.
‫حال‌تون خوبه، خانم؟
‫همه‌شون خیلی زشتن.
‫دختر، اون تو دارن باهاش ‫مثل یه دختر سیاه‌پوست معمولی رفتار می‌کنن.
‫چیزی... چیزی شده؟
‫این فروشگاه‌ها برای پوستِ روشن ‫ارزشی قائل نیستن.
‫اوه.
‫خانم.
‫اوه، اوه، نه، اینجا... اینجا نه.
‫اون ته... اون ته یه دستشویی هست. خواهش می‌کنم.
‫وقتی مردم از این حرف می‌زنن که ‫واسه کار پول بیشتری می‌خوان،
‫بدجوری... بدجوری میره رو مخم.
‫وقتی حقوق آدم کمتر باشه، ‫دغدغه‌ش هم کمتره.
‫به دکتر «جک» گفتی که ‫واسه پالتوها پول نقد لازم داریم؟
‫آره گفتم. گفت فقط پول رو ‫بیاریم به آپارتمانش.
‫یه جورایی دلم می‌خواست ببینم ‫برج‌های «دکادین» چه شکلی‌ان.
‫همم. هی... فقط اسمت رو ‫اینجا تو این کادر بنویس...
‫تو همیشه این لعنتی رو ‫می‌کنی تو چشم من. نه بابا.
‫من هیچ‌وقت همچین کاری نمی‌کنم.
‫من بخاطر تو اینجام.
‫«کریستی اسمیت» هم ‫اونجا یه واحد داره.
‫- برج‌های دکادین؟ ‫- آره.
‫- نه، اشتباه می‌کنی. ‫- نه، درسته.
‫اوه، حتماً ندیدی...
‫تبلیغات مستندِ کالکشنِ ‫پاییز و زمستونش رو.
‫قرار نبود اینو ببینی.
‫- آره. ‫- منظورم اینه که ازش متنفرم،
‫ولی خب، می‌دونی، این‌جور چیزا خیلی آموزنده‌ان.
‫دقیقاً. ببین.
‫منظورم اینه که این لعنتی خیلی ساده‌ست.
‫یه شکل برمی‌داری. ‫یه خط می‌کشی.
‫و بعد وقتی بهش نگاه می‌کنی، ‫باعث می‌شه یه حسی بهت دست بده.
‫و این فقط مسیرهای عصبیِ مغز رو باز می‌کنه،
‫که بهت اجازه می‌ده
‫احتمالاتِ عینی رو تشخیص بدی.
‫بهت که گفته بودم.
‫اون یکی از اون چرخ‌های «سینگر» داره، ‫نه از اون آشغالای «جوکی».
‫اگه من یکی از اونا داشتم،
‫می‌تونستم یه ترکیبِ چرم و جینِ مشتی بزنم.
‫معنای واقعیِ هنر.
‫می‌دونی یعنی چی.
‫می‌دونم این فصل هم دوباره افت کردیم.
‫مایک، من یه عقب‌مونده‌ی لعنتی نیستم.
‫چیزی رو که همه‌مون خوندیم، منم خوندم.
‫منظورم اینه که، تمام خبرگزاری‌های آمریکا
‫دارن می‌گن این بوسترها هستن که دارن حاشیه‌ی سودمون رو میارن پایین.
‫- اوه، اون داره دروغ می‌گه. ‫- اما تیمِ خودم...
‫اون کوفتی خیلی گرون تموم می‌شه.
‫واسه همینه که هیچ‌کس ازش خرید نمی‌کنه.
‫نمایش پاییزه‌م کاری می‌کنه که بیان کونم رو ببوسن...
‫پیش از نمایش پاییزه‌اش،
‫که خیلیا می‌گن ممکنه بهترین نمایشش تا به امروز باشه
‫و درست وسطِ یه دورانِ بحرانی
‫برای کسب و کارش،
‫نگاهی می‌ندازیم به زندگیِ «کریستی اسمیت».
‫فرزند یه جراح پلاستیک مشهور
‫و یه اخترفیزیکدان نامی،
‫اون یه اعجوبه بود، ‫یه نابغه‌ی خردسال.
‫تو ۱۴ سالگی، «کریستی» نظریه‌ی
‫اعداد ضد-بی‌نهایت رو ارائه داد.
‫ریاضی‌دانی که شیفته‌ی ‫زیست‌شناسی و هنر بود،
‫با وسواس خاصی، طرح‌های بی‌شماری
‫از بدن انسان می‌کشید.
‫خیلی زود وارد دنیای بزرگسالی شد،
‫و غرق در زندگی شبانه شد.
‫به عنوان یه نابغه‌ی خردسال،
‫کسی بهش خرده نمی‌گرفت که
‫گهگاهی یه پیک ویسکی بزنه.
‫«دیتریش لوفان» طراح ارشد
‫خانه‌ی مد «شنل» بود.
‫«دیتریش» و «کریستی» مدام ‫با هم دیده می‌شدن.
‫شب‌ها ویسکی...
‫و صبح‌ها هم قهوه «هوی شیپ».
‫بعدش هم کلکسیون پاییزی «دیتریش» اومد بیرون،
‫که تقریباً همه‌ش از روپوش‌های ‫آزمایشگاهیِ سفیدِ یک‌دست تشکیل شده بود.
‫همه‌ش رو من طراحی کردم.
‫همه... همه این رو می‌دونستن.
‫می‌دونی، ‫همون موقع بود که دیگه دست از تلاش برداشتم
‫که بخوام واقعیت رو با علم ‫تغییر بدم
‫و از «ام‌آی‌تی» انصراف دادم.
‫و فهمیدم که واقعیت ‫تغییرناپذیره،
‫اما می‌تونیم نگاه‌مون ‫به واقعیت رو عوض کنیم.
‫مد در واقع ‫فقط خلق هنره
‫از خودِ لعنتیِ زندگی.
‫نمایش حسابی ترکوند.
‫دیتریش بیرون بود.
‫شنل، کریستی رو استخدام کرد، ‫یه نابغه‌ی ۱۵ ساله‌ی «ام‌آی‌تی»،
‫تا مدیریت برندشون رو به دست بگیره.
‫خب، دکتر جک پیام داد. ‫باید بریم.
‫چون آره، بیمه درمانی دارم، ‫ولی حالا باید از همون بیمه استفاده کنم
‫تا یه روان‌درمانگر پیدا کنم که با این استرس کنار بیام، ‫و این اصلاً مزیت حساب نمیشه.
‫من فقط یه آدم ساده‌ام، ‫و فقط می‌خوام کار کنم.
‫می‌دونی اون واسه کیه؟
‫فکر می‌کنی مال کریستی اسمیته.
‫آره.
‫«هوی شیپ کافی» هر روز صبح ‫براش یه باریستا می‌فرسته.
‫اینجا همه خرپولن.
‫- ممکنه مال هر کسی باشه. ‫- نه، می‌دونم مال خودشه.
‫باید ببینمش.
‫شاید بتونم بفهمم نمایش پاییزه ‫قراره چطوری باشه.
‫وقتی کارتون تموم شد، منتظرم باشین.
‫نه، دارم... دارم صداتو می‌شنوم.
‫فکر نکنم ‫داری حرفمو می‌شنوی.
‫یکی دمِ دره. ‫صبر کن...
‫اوه، سلام.
‫اوم، من... من فقط پشتِ تلفنم،
‫ولی آره، بیا... بیا تو.
‫خب ببین، ‫می‌دونم چی گفتیم.
‫می‌دونم تاریخ‌ها چطوری بود.
‫و هر اتفاقی که داره می‌افته ‫کاملاً ردیفه.
‫همه‌چیز قراره... ‫آره.
‫حالت خوبه؟
‫انگار کفِ کفشات ‫یه جورایی لیزه.
‫آره، از عضلاتِ شکمت استفاده کن.
‫آره، پاتو محکم بذار و شاید...
‫می‌دونی چیه؟ ‫فقط... یه لحظه صبر کن.
‫اوم، می‌دونی چیه؟
‫امروز می‌خوام خودم، ‫اِم، تنهایی انجامش بدم.
‫دارم... دارم یه تماس خصوصی می‌گیرم.
‫به «دان» بگو دوسش دارم.
‫آره.
‫خیلی‌خب، ببین، ما گفتیم که ‫دهم آماده‌شون می‌کنیم.
‫ولی نمی‌تونم تو این کار عجله کنم.
‫این یه عملیاتِ چرت‌وپرتِ ‫«وال‌مارت» نیست.
‫هیچ طراح دیگه‌ای نمی‌تونه
‫چیزی حتی شبیه به این ‫خلق کنه.
‫واسه هر کدوم از این کت‌وشلوارها ۱۰۰ هزار تا می‌گیرم، درسته؟
‫و... و اینم فقط به خاطر اینه ‫که سفارش عمده‌ست.
‫پس عجله نمی‌کنم.
‫بیست‌وپنجم یه کامیون جنس اینجاست.
‫بیست و شیشم نه...
‫یه کم دیر می‌شه ‫ولی لعنتی، معرکه از آب درمی‌آد.
‫مسیحِ مصلوب ‫با کیرِ آویزونش.
‫به خدایِ لا‌کردار قسم می‌خورم.
‫الو؟
‫سلام، کریستی.
‫من مدیر منطقه‌ایِ ‫«هوی شیپ» هستم.
‫اِ، یه لحظه.
‫اِ...
‫دان بهم گفت، اِ، ‫که باریستای ما رو دک کردی رفت،
‫فقط می‌خواستم مطمئن بشم ‫که همه چیز روبه‌راهه.
‫در هم نیمه‌باز مونده بود.
‫اِ، خب... واسه همین اینجام و...
‫راستی، من یکی از طرفدارایِ دوآتیشه‌ت هم هستم.
‫اسمت چیه؟
‫کوروِ...
‫سیرا-سی.
‫کـ-کوروِژراسی؟
‫آره، کوروِژراسی.
‫کوروِژراسی. درسته. ‫تو مدیری؟
‫اوهوم.
‫خـ-خب اولین قانون
‫مدیریت چیه؟
‫- اوم، اولین قانون اینه که همیشه وقت‌شناس باشی... ‫- نه.
‫و خوش‌بو باشی ‫و... و به ظاهرت برسی.
‫نه، اولین قانون ‫مدیریت
‫اینه که هیچ‌وقت نذاری بفهمن ‫داری اون مدیریت لعنتیت رو می‌کنی.
‫و اگه بیای وسط و هی چک کنی ‫ببینی چی خرابه،
‫اون‌وقت اون محصول مال توئه، ‫نه اونا.
‫- من واقعاً... ‫- منظورم اینه که، می‌فهمم.
‫هیچ‌کی نمی‌خواد ‫اون رئیس لعنتی باشه.
‫بین اون عوضی‌های شکننده ‫اون بیرون، طرفدار نداره.
‫اما اگه یه چشم‌اندازی داری،
‫باید آدم‌ها رو وادار کنی ‫اون کارهایی رو بکنن
‫که تو ازشون می‌خوای.
‫باید یه لشکر آدم رو
‫قانع می‌کردم که این فکر رو باور کنن
‫که می‌تونیم دیدگاه بشریت رو ‫تغییر بدیم
‫با رنگ و پارچه، ‫و اینکه این بشه دیدگاه خودشون.
‫منظورم اینه که، مردم امیدها ‫و نیازهایی دارن،
‫اما رئیس...
‫هر دو: بینشی ‫نسبت به امیدها...
‫و رویاها و نیازها،
‫که بهش اجازه میده چیزی رو که ‫ازشون می‌خواد به دست بیاره.
‫فصل چهارم، ‫«نوبتِ کریستی».
‫من... من دو بار خوندمش.
‫واو. خوبه.
‫و اون یه...
‫لباس فوق‌العاده‌ایه ‫واسه یه مدیر.
‫خودم دوختمش. ‫ممنون.
‫واو. ‫رنگش هم... جسورانه‌ست.
‫راستش من طراحم.
‫من... من عاشق فیروزه‌ای‌ام. ‫خیلی عجیبه.
‫همیشه باید یه تیکه ‫فیروزه‌ای همراهم باشه.
‫نمیدونم، فقط باعث میشه به آینده ‫امیدوار بشم و بهش باور داشته باشم.
‫شاید به خاطر اینه که وقتی ‫خیلی کوچیک بودم، من...
‫♪ یالا، ‫بازگشت «مک» ♪
‫نه.
‫میدونی، این فیروزه‌ای نیست.
‫آکوامارینه.
‫الان وقت قصه گفتن نیست.
‫کلی کار دارم که باید انجام بدم، ‫پس، اوم، فقط به «دان» بگو
‫چیزی نشده،
‫جز اینکه شاید زیادی ‫خودشو سفت گرفته.
‫موقع رفتن ‫فقط در رو ببند.
‫و، اوه، حواست باشه ‫که حتماً چفت بشه.
‫باید یه چیزی بگیم.
‫چی؟
‫باید یه چیزی بگیم!
‫- «یه چیزی بگیم»؟ ‫- آره!
‫می‌خوای به «گریسن» ‫چیزی بگی؟
‫تو توی این‌جور مزخرفات ‫تجربه داری.
‫نه، دفعه‌ی پیش ‫من گفتم.
‫باید با هم بریم.
‫مگه می‌خوان چیکار کنن؟ ‫بقیه که همه ول کردن رفتن.
‫اونا نمی‌تونن اخراجمون کنن.
‫با این شلوغیِ دمِ مدرسه، ‫دهنشون سرویس می‌شه.
‫«گریسون»، توی چک‌ها ‫اشتباهی پیش اومده؟
‫صداتو نمی‌شنوم.
‫می‌شه لطفاً صدای آهنگ رو ‫کم کنی؟
‫قبلاً هم بهت گفتم، ‫این سیاستِ فروشگاهه.
‫موسیقی با این دسی‌بل...
‫باعث می‌شه مشتری‌ها ‫توی لحظه بمونن.
‫و ما رو هم دیوونه می‌کنه.
‫فقط واسه یه دقیقه ‫صدای آهنگ رو کم کن.
‫توی چک‌ها اشتباهی شده؟
‫تا جایی که من می‌دونم، نه.
‫۴۳ دلاره.
‫واسه من زده ۳۸ دلار.
‫اوه.
‫خب، ماموریتِ ‫«مترو دیزاینرز»
‫اینه که به مشتری‌هامون ‫یه تجربه‌ی تمام‌عیار هدیه بدیم.
‫بازم هست؟
‫صدات رو نمی‌شنوم.
‫متوجه نمی‌شیم.
‫وقتی کسی واردِ ‫«مترو دیزاینرز» می‌شه،
‫برای اینکه بتونه ‫اون تجربه‌ی کامل رو داشته باشه،
‫باید کاملاً ‫توی لحظه باشه.
‫متوجه شدی؟
‫نه، نشدم.
‫افکار و خاطراتِ ما
‫اغلب فقط ثبت‌هایی ‫از نور هستن.
‫هر کدوم از شعبه‌های «مترو دیزاینرز»
‫پر از چیزهاییه ‫که به آدما
‫این فرصت رو می‌ده...
‫تا نوری که دلشون می‌خواد رو ‫بازتاب بدن.
‫داری می‌گی که ‫ما اینجا لباس داریم.
‫درسته.
‫و وقتی که ‫یه مشتریِ «مترو دیزاینر»
‫واقعاً اینجا پیش ما ‫و تو لحظه حضور داره،
‫اون‌ها واحدهای معناداری رو رد و بدل می‌کنن
‫که نشون‌دهنده‌ی انرژیِ ‫صرف‌شده تو یه بخش
‫و انتقالش به یه بخش دیگه‌ست.
‫داری می‌گی مشتری‌ها ‫پول خرج می‌کنن.
‫دقیقاً.
‫و برای اینکه تو لحظه‌ی ‫چنین تبادلی باشیم،
‫همه چیز به همزمانیِ ‫بین نور و خاطره بستگی داره.
‫شما، به عنوان نماینده‌های ما،
‫برای اون همزمانی ‫آماده و مجهز شدین.
‫داری می‌گی پولِ لباسِ کارمون رو ‫با ما حساب کردی.
‫- آره. ‫- همه‌ش چرت و پرته، گریسون.
‫ما اینجا داریم جون می‌کنیم...
‫حس می‌کنم داری ‫صدام رو خفه می‌کنی.
‫لحنِ تحقیرآمیزت باعث شد
‫توضیحاتِ حساب‌شده‌م ‫نیمه‌کاره بمونه.
‫لطفاً تابلو رو بخونید.
‫هر ماه، هر کدوم از شعبه‌های ‫«مترو دیزاینرز»
‫یه تمِ تک‌رنگِ ‫متفاوت دارن.
‫اگه یه رنگِ دیگه می‌خوای،
‫باید بری ‫یه شعبه‌ی دیگه.
‫باهاش کنار بیا.
‫فکر می‌کنم تو برای ما ‫عالی باشی.
‫واقعاً؟
‫سوالی از من داری؟
‫اِم، من زیاد از اینجا خرید می‌کنم.
‫شماها معمولاً این موقع‌ها فقط یه نفر رو ‫برای کار اینجا دارین؟
‫داریم نیروهای جدید ‫استخدام می‌کنیم،
‫می‌خوایم «مترو دیزاینرز» رو ‫وارد مرحله‌ی بعدی کنیم.
‫بهم بگو، بزرگترین چالشت
‫توی همچین شغلی چی می‌تونه باشه؟
‫احتمالاً اینکه حس می‌کنم ‫باید همه‌چیز رو داشته باشم...
‫رنگ‌ها، طرح‌ها، زیبایی.
‫فقط دلم می‌خواد همه‌شون رو ببرم خونه، قورتشون بدم ‫و از چشمام بزنه بیرون.
‫فقط حس می‌کنم که، ‫بدینش به من.
‫به هر حال، مال منه.
‫چه جواب خوبی دادی.
‫یه سوال...
‫کت‌وشلوارهای ۱۰۰ هزار دلاری رو ‫کجا نگه می‌دارین؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- «کریستی اسمیت».
‫اون کت‌وشلوارهای ۱۰۰ هزار دلاری داره.
‫اون تو بوتیک‌های باکلاس و گرون‌قیمت جنس نمی‌ذاره.
‫هوم. ‫این، اِم، واسه منم تازگی داره.
‫ببخشید.
‫دقیقاً عین همون بود؟
‫دقیقاً همون کوفتی بود.
‫داری سر به سرم می‌ذاری؟
‫طرح رو از یه مسابقه کش رفته؟
‫خیلی احمقانه‌ست.
‫- مدرک و سند داری. ‫- طرحم رو نفرستاده بودم.
‫هر دو: چی؟ ‫- نه.
‫ف-فکر کردم زیادی عجیبه.
‫- آماده نبود. ‫- زیادی عجیب، کوروت؟
‫گند زدی رفت.
‫شاید اون... شاید تو اینستاگرام یا یه همچین کوفتی دیدتش.
‫بهت گفتم این‌طوری می‌شه. ‫اگه مال تو رو کش رفته، یعنی دزدیدتش دیگه.
‫باید بابت اون کار حالشو بگیری.
‫عزیزم، ما «استیسی آدامز» رو داریم.
‫خیلی عجیب بود که یکی از طرح‌هام رو اونجا دیدم.
‫و... و بعدش بهم پیشنهاد کار دادن.
‫صبر کن.
‫کار رو گرفتی؟ ‫- یادم رفت بهت بگم.
‫در واقع ازم خواست که چند نفر رو معرفی کنم.
‫لعنتی، همه‌مون می‌تونیم اونجا کار پیدا کنیم.
‫- باشه. ‫- چی؟
‫- بیا به حراجی‌مون. ‫- باشه.
‫قراره خوش بگذره.
‫اینجوری می‌تونیم یه پولی به جیب بزنیم
‫و حال «کریستی» رو بگیریم چون بهمون گفت سطح پایین
‫و وسایل رفیقم رو دزدید.
‫حراجی موقت.
‫و واسه اینکه فکر می‌کنی ‫موهاش حرف نداره.
‫این‌طور نیست، فقط یه جورایی باحاله. ‫- با مدارک جعلی کار پیدا می‌کنیم.
‫و تک‌تک لباس‌ها رو ‫می‌دزدیم.
‫از مغازه «کریستی» ‫اونم تو یه چشم به هم زدن.
‫شاید از اون کت‌وشلوارهای ‫100 هزار دلاری داشته باشن.
‫دختر، مشتری‌های ما ‫وسعشون به اینا نمی‌رسه.
‫همیشه یادت می‌ره ‫که باید بفروشیمشون.
‫باز شروع کردی ‫با این «همیشه» گفتنت.
‫رفیقم «مایک» ‫هر چیزی رو می‌تونه آب کنه.
‫معرکه‌ست.
‫کل مغازه رو جارو می‌کنیم.
‫اوه، لعنتی.
‫فعلاً، می‌بینمت.
‫دو تا 20 دلار، ‫ویژه بازگشت به مدرسه.
‫امسال واسه لباس ‫بدجوری لنگ می‌موندیم.
‫اگه شماها نبودین...
‫دیدی؟
‫واقعاً تو این کار ‫خیلی خفنیم.
‫اسمشو گذاشتم «سه‌تا ف»: ‫«فشن، فراتر، فیلانتروپی».
‫می‌دونم «فیلانتروپی» رو ‫چطوری می‌نویسن.
‫ولی خب بحثِ برندینگه دیگه.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫جوابشو بده.
‫یه جورایی ازش می‌ترسم.
‫هر دفعه که بهش نگاه می‌کنم، ‫اصلاً محوش می‌شم.
‫خوشم میاد.
‫بهتره اون گوشی رو جواب بدی
‫و دهنت رو پر کنی ‫از اون...
‫اراده و پشتکار.
‫می‌دونم سرت شلوغه.
‫داشتم رد می‌شدم که دیدمت.
‫منم تو کارِ مدم.
‫کاری می‌کنم مردم ‫لباس‌ها رو بخوان.
‫مُدلم...
‫بیشتر واسه «راس» و «تی.جی مکس».
‫هیس.
‫نه.
‫مزاحمت نمی‌شم.
‫دیگه شماره‌م رو داری.
‫از دستکش‌هات خوشم میاد.
‫این یه مزاحمته.
‫یه تغییر مسیرِ لعنتیه.
‫همه‌ی طراح‌های «مترو» ‫و خونواده‌ی فروشگاه «های اِند»،
‫باید بیان به نمایشِ پاییزه. ‫اجباریه.
‫اونا سفیرهای مدِ ‫لعنتیِ من هستن.
‫سرنخی از «دارودسته مخمل».
‫چرا انقدر آمار این دخترا رو ‫می‌گیری؟
‫آخه مگه چقدر می‌تونن ‫دردسر درست کنن؟
‫این سلیطه‌های کثیف ‫جنسای منو بلند می‌کنن
‫و توی صندوق‌عقب ماشینا، حیاط‌خلوتا،
‫یا حتی توی توالت‌های لعنتی می‌فروشن.
‫اگه می‌خواستم کارم ‫این‌جوری نمایش داده بشه،
‫خـ-خـ-خودم می‌رفتم یه ‫نمایشگاه هنری راه می‌انداختم.
‫پس تو کار کلاه‌گیس ‫خیلی خفنن.
‫و برای هر عملیات هم ‫عوضش می‌کنن.
‫ردیابی کلاه‌گیس‌های گرون‌قیمت راحت‌تره، ‫واسه همین...
‫می‌گیریمشون.
‫وایسا. نگهش دار. ‫بـ... فقط بزن عقب.
‫لعنتی! ‫یه لحظه بزن عقب.
‫خب، همون‌جا. ‫نگه دار، نگه دار، نگه دار.
‫تینا، کسی به اسم «کوروازیه‌راسی» می‌شناسی؟
‫اِم، نه.
‫- مدیرت کیه؟ ‫- مدیر ندارم.
‫من مستقیماً به «دان» گزارش می‌دم. ‫شما وی‌آی‌پی هستین.
‫می‌خوام حسابی حال این هرزه‌ها رو بگیرم.
‫به «مترو دیزاینرز» خوش اومدین.
‫هر ماه، هر کدوم از شعبه‌های «مترو دیزاینرز»
‫یه تمِ تک‌رنگِ متفاوت دارن.
‫اگه یه رنگ دیگه می‌خوای،
‫باید بری یه شعبه‌ی دیگه.
‫باهاش کنار بیا.
‫می‌خوام یه جنسی رو پس بدم.
‫اینو واسه کلاب خریدم ولی دیدم اصلاً مناسب نیست.
‫حـ... حـ... حتی نپوشیدمش.
‫این فکر که مردم باید با بارِ سنگینِ مسکنِ رایگان دست و پنجه نرم کنن، روحم رو به درد میاره.
‫منم همین حس رو ‫درباره کنترل اجاره‌بها دارم.
‫چطور می‌خوای بهم بگی ‫که نمی‌تونم پول بیشتری بدم
‫اگه دلم بخواد اجاره بیشتری بدم؟
‫خیلی ساده‌ست.
‫قسمت جلوش رو بذار رو به زمین.
‫قشنگ صاف و صوفش کن.
‫هر طرف رو بیار این‌ور ‫تا همو بغل کنن.
‫آستین‌ها رو بده رو به پایین.
‫پایینش رو تا نصفه بیار بالا.
‫یه بار دیگه بالا، و تامام.
‫داری زیادی از این کار لذت می‌بری. ‫مثلاً قراره کار باشه.
‫فهمیدم برا چه کاری ساخته شدم.
‫هر کی که هی داره قبض‌ها و رسیدهای
‫توی صندوق رو تا می‌کنه، لطفاً بس کنه.
‫اوه.
‫اینو بدجور ‫می‌ترکونم.
‫اوه دختر، «کریستی اسمیت» ‫می‌دونه کفِ خیابون چی می‌خوان.
‫هوم، بامزه‌ست.
‫خیلی وقته داریم اینجا کار می‌کنیم.
‫قرار نیست اینجا کت‌وشلوارهای ‫۱۰۰ هزار دلاری داشته باشن،
‫حتی توی اون مغازه باکلاسش هم ندارن.
‫شاید اونا فقط...
‫شاید یه ذره داشت پیازداغشو زیاد می‌کرد. ‫- نه، من می‌گم همین امروز انجامش بدیم.
‫دیگه نمی‌تونم کار کردن اینجا رو تحمل کنم.
‫«ماریا» هم داره دیوونه می‌شه.
‫«کوروت» و «سیدی»، ‫وقتِ ناهاره.
‫ببین، بیا فقط چند روز صبر کنیم،
‫تا همه چی رو ردیف کنیم.
‫می‌تونیم موقع ناهار در موردش حرف بزنیم. ‫- تایم استراحت خیلی کوتاهه.
‫به زور وقت می‌کنیم چیزی بخوریم.
‫و استراحت ناهارتون... ‫شروع شد.
‫- می‌تونیم انجامش بدیم. ‫- همین الان.
‫اه. لعنتی.
‫اوه، خدای من.
‫باید وقتی انجامش بدیم که ‫موجودی انبار تو بیشترین حالتشه،
‫تا بیشترین ضرر رو بزنیم.
‫پنجشنبه.
‫فروشگاه رو خالی می‌کنیم،
‫هر چی لازم داریم رو ‫توی یه چشم به هم زدن برمی‌داریم.
‫موضوع فقط پول نیست.
‫باید کاری کنیم «کریستی اسمیت» ‫این ضربه رو با تمام وجودش حس کنه، پسر.
‫دفعه‌ی بعد که بخواد راجع به ما ‫سلیطه‌های سطح پایینِ شهری حرف بزنه،
‫اشکش درمی‌آد.
‫- آره. ‫- باشه؟ وقتی داره حرف می‌زنه...
‫- هی. ‫- اوه، لعنتی!
‫چه مرگته رفیق؟
‫فقط می‌خواستم ببینم ‫این بالا بودن چه حسی داره.
‫انگار نفس‌تون بند اومده.
‫حتماً تازه از استراحت برگشتین.
‫آره، ناهارمون کلاً ۳۰ ثانیه‌ست.
‫آره، اونوقت «گریسون» یه ساعت وقت داره.
‫- این باید غیرقانونی باشه. ‫- شاید.
‫ولی کی می‌خواد مجبورش کنه قانون رو رعایت کنه، هوم؟
‫هیچ‌کس. دقیقاً.
‫داریم دور هم جمع می‌شیم تا زمان استراحت رو بیشتر کنیم
‫و یه سوم به حقوق‌مون اضافه کنیم.
‫باید مجبورشون کنیم. ‫باید پاش وایسیم.
‫«ما» کیه؟
‫اوه، یه سری از کارگرهای دیگه و خودمون...
‫داریم با هم متحد می‌شیم... ‫- ببین، ما... نمی‌تونیم جزوشون باشیم، چون...
‫به هر حال، به زودی بیخیال این کار می‌شیم.
‫- اوهوم. ‫- چی؟
‫اوهوم.
‫باید حواست باشه ‫اینطوری نپری جلوی مردم.
‫خیلی خب، این نقشه رو ‫مو به مو اجرا می‌کنیم.
‫«گریسون» هر روز ساعت ۱۲ ‫میره ناهار.
‫به محض اینکه بره بیرون، وقتمون شروع میشه. ‫- ناهار خوش بگذره.
‫شانس آوردیم که ‫شرکت «مترو دیزاینرز»
‫جنس‌هاشون رو با ‫کامیون‌های بی‌نام و نشون می‌فرستن.
‫- از «تیلور» اجاره می‌کنیم؟ ‫- آره، یه روز قبلش.
‫- اون لگن‌ها خراب میشن. ‫- دادم چکشون کردن.
‫واسه همینه وقتی «مانی» ‫و «لوس» برسن،
‫همه چی مثل ‫بقیه‌ی محموله‌ها به نظر میاد.
‫«منشن» و «ویولتا» چی؟
‫اونا اصلاً عین خیالشون نیست.
‫اگه نگران اینی که به دردسر بیفتن،
‫می‌تونیم فقط تو انبار زندانی‌شون کنیم.
‫ولی نوار ویدئوها رو برمی‌داریم، مگه نه؟
‫کلاه‌گیس سرمونه. زاویه دوربین هم اونقدری نیست که تو دادگاه بتونن چیزی رو ثابت کنن.
‫- الان میام خدمتتون. یه تعویض شیفت سریع داریم. ‫- ببین، اونا نمی‌دونن اسم من «کاساندرا»ست.
‫از کارت شناسایی جعلی استفاده کردیم. نمی‌دونن کجا زندگی می‌کنیم، هیچی از این مزخرفات رو نمی‌دونن.
‫حتی اگه نتونن ثابتش کنن،
‫باز هم می‌فهمن کار ما بوده.
‫بذار واضح بگم... برام مهم نیست بفهمن کار ما بوده.
‫برام مهمه که «کریستی اسمیت» بدش میاد اونا بفهمن کار ماست.
‫تو ۴۰ دقیقه یا کمتر دخل اونجا رو میاریم و...
‫یه لقمه‌ی چرب و نرمیه که می‌تونیم یه مدتی باهاش استراحت کنیم.
‫آره راستی، «وِت»، یه چیزی هست که باید بهت بگم.
‫چی؟
‫اون یارو که انگشتر تو انگشت کوچیکش بود...
‫دختر، باید اینو بشنوی.
‫خب.
‫اون با رفیقم «ویتنی» ریخته رو هم.
‫- همون «ویتنی» که لپ‌تاپ داشت؟ ‫- آره، خودشه.
‫دختر، اصلاً این چیزا برام مهم نیست.
‫نه، نه، نه، فقط گوش کن.
‫اونو توی کافه دیده، خب؟
‫حالا، جدا از اینکه قیافه‌ش بدجوری سکسیه،
‫داشته کتاب می‌خونده، نه با کیندل، یه کتابِ واقعی.
‫اوه، چه جالب. ‫چی بود؟
‫نمی‌دونم،
‫ولی یه چیزی بود که «ویتنی» مثلاً ۵ بار سعی کرده بود بخونتش
‫ولی هر دفعه فقط تا ۲۰ صفحه‌ی اولش دووم آورده بود.
‫آره، سعی کرد با همون اطلاعاتِ کمی که از کتاب داشت با یارو سرِ صحبت رو باز کنه.
‫و بعدش هم که دیگه چیزی تو چنته نداشت،
‫پس اونم زد به سیم آخر ‫و گفت...
‫جفتشون: حس می‌کنم گفتنش دیوونگیه، ‫اما...
‫تمام چیزایی که بهمون گفتن ‫می‌تونیم بهشون تکیه کنیم
‫این روزا خیلی موقتی به نظر می‌رسن.
‫مثلاً، همین شکلی که دنیا هست
‫یا حداقل جوری که ‫ما دنیا رو می‌بینیم
‫ممکنه توی یه لحظه عوض بشه...
‫مثل وقتی که «آدم عزیز»،
‫از همون اولِ ‫کتابی که داری می‌خونی...
‫جفتشون: موقع نماز خوندن دماغش رو ‫می‌کوبه به زمین سرد
‫و ایمانش رو از دست میده.
‫اون تغییر می‌تونه ‫قشنگ باشه، یا وحشتناک...
‫زندگی‌بخش... ‫جفتشون: یا پایان‌دهنده به زندگی.
‫اون لحظه می‌تونه لحظه‌ی ‫قبل از یه تغییر بزرگ باشه،
‫یا ممکنه خودش همون ‫تغییر بزرگ باشه.
‫و می‌خوام ببینم ‫این کدوم لحظه‌ست.
‫حرفم اینه که،
‫می‌خوام باهات توی یه اتاق تنها باشم... ‫- هر دو: هر چه زودتر.
‫لعنتی.
‫برو سر اصل مطلب.
‫اوهوم.
‫خب...
‫منتظر چی هستیم؟
‫و آن آلتِ تو
‫بسی نیکو بود.
‫این همون بخشیه که ‫می‌خواستم بهت بگم.
‫تو رو خدا، تو رو خدا، تو رو خدا، ‫بگو که اهلِ «کون‌خوری» هم هست.
‫نمی‌دونم، ولی منظورم ‫این نیست.
‫♪ تا آخرِ زمان ♪
‫♪ هواتو دارم ♪
‫♪ تو قلب و ذهن منی ♪
‫آره عزیزم، آره!
‫روحشو از تنش کشید بیرون.
‫- فکر کنم باید بلاکش کنم. ‫- آره.
‫حیف شد. ‫خیلی جیگر بود.
‫ببین، حداقل پنجشنبه رو داریم ‫که منتظرش باشیم
‫و خالی کردن ‫«مترو دیزاینرز».
‫سلامتی.
‫مامانی.
‫بذارش زمین.
‫به چی زل زدی؟
‫هیچی.
‫رئیس تجربه داره،
‫واسه همین بهش اعتماد دارم.
‫هی، مَنشن، مَنشن، گوش کن.
‫خب، بقیه فروشگاه‌ها دارن ‫یه ساعت دست از کار می‌کشن.
‫ما هم بهشون ملحق می‌شیم.
‫پس «کوروت»، «سِید» و «ماریا» چی؟
‫آره، هنوز بهشون نگفتم، ولی پایه‌ان. ‫انجامش می‌دن.
‫اوم، «منشن»، «وایولتا»، ‫«کوروت»، «ماریا»، «سِیدی»،
‫یه جلسه فوری ‫تو اتاق پرو.
‫ولی فروشگاه بازه.
‫کلاً یه نفر اینجاست،
‫اینم کلاً یه ثانیه طول می‌کشه.
‫به عنوان یه گروه، ‫تیپ و قیافه‌تون فاجعه‌ست.
‫همه‌مون لباسای ‫«مترو دیزاینر» تنمونه
‫که خودت مجبورمون کردی بخریم.
‫تو و «منشن» اوکی هستین،
‫ولی «کوروت»، «ماریا» ‫و «سِیدی»،
‫لباسای پارسال رو پوشیدین.
‫این اصلاً رو مد نیست.
‫چه فرقی می‌کنه؟ ‫قبلاً هم اینو داشتیم.
‫مجبور نبودیم واسه کار کردن اینجا ‫لباسای جدید بخریم.
‫مگه از قبل کل کلکسیون لباسای ‫«مترو دیزاینرز» رو داشتی؟
‫- آره. ‫- ما خوره‌ی این کاریم.
‫ما عاشق «کریستی» هستیم.
‫«کریستی اسمیت» با اون لباسا ‫اصلاً ازت خوشش نمیاد.
‫باید بتونید به مهمونامون
‫توی یه دنیای جدید و ‫گلچین‌شده از مد خوش‌آمد بگید.
‫اگه خودتون تو اون دنیا نباشید، ‫اونا هم جذبش نمی‌شن.
‫واسه همین واسه همه‌تون ‫لباسای جدید انتخاب کردم.
‫«کوروت»، «ماریا»، «استیسی»، ‫همین الان با ۳۰ درصد تخفیف بپوشیدشون.
‫و وقتی رفتیم به نمایش مد ‫پاییزه‌ی «کریستی اسمیت»،
‫برند رو به بهترین شکل ‫نمایندگی می‌کنید.
‫پسر، این همون اراجیفیه که ‫داشتیم بابتش جلسه می‌ذاشتیم.
‫- این چه کوفتیه؟ یا ابوالفضل! ‫- اوه، لعنتی.
‫- قضیه چیه؟ ‫- این یارو...
‫این چه گندیه دیگه؟ ‫لعنت!
‫همه‌چیز رو بردن.
‫همه‌ش پریده.
‫لعنتی! ‫- گندش بزنن.
‫- اوه، شت. ‫- یکی زودتر از ما دست‌به‌کار شده.
‫چطوری انقدر سریع ‫این غلط رو کردن؟
‫همه‌چیز رو بردن.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫لعنتی! لعنتی!
‫خوبم. خوبم.
‫- برو فیلم دوربین‌ها رو بیار. ‫- باشه.
‫کریستی قراره ‫حسابی از دستم شاکی بشه.
‫اون حتی نمی‌دونه ‫تو کی هستی.
‫دیگه حتی اینجا ‫اون‌قدرها هم زرد نیست.
‫- پس کارِ دارودسته‌ی «ولوت»ـه. ‫- از کجا می‌دونی؟
‫خب، اونا یکی...
‫از اون آبنبات‌های قرمز و تهوع‌آورِ ‫«هپی راستلر» رو...
‫توی سطل آشغال پیدا کردن،
‫چون همیشه یکی‌ش رو ‫توی صحنه‌ی جرم جا می‌ذارن.
‫- ولی پلیس گفت... ‫- من چیزی که می‌دونم رو می‌دونم.
‫این واقعاً اون‌قدرها هم ‫بهمون ضربه نمی‌زنه.
‫می‌دونی چیه؟ ‫جدی می‌گم، اصلاً شوخی ندارم.
‫این سلیطه‌های درب‌وداغون، ‫هیچ استایلی ندارن،
‫نه نبوغی، نه خلاقیتی.
‫همه‌ش رو از من اسکی می‌رن.
‫و می‌دونی ‫بخشِ دیوانه‌وارش چیه؟
‫اینکه اصلاً ‫بحثِ من نیست.
‫من بدن‌هایی رو می‌پوشونم که ‫تبدیل به چشم‌اندازِ انسانی می‌شن،
‫که بخشی از درک ما ‫از هستی رو شکل میدن.
‫اون کوفتی رو خاموش کن.
‫- حداقل فکر می‌کنه کار ما بوده. ‫- بعضی وقتا فقط با خودم میگم،
‫بیخیالش، می‌فهمی چی میگم؟
‫مثلاً، بذار فقط ‫بیخیال همه‌چی بشم.
‫تو توی «مرغ‌سوخاری جکی» ‫تلپ شدی.
‫تو چیزی نداری که بخوای بیخیالش بشی.
‫همیشه واقع‌بین.
‫از این اخلاقت بدم میاد. ‫- «همیشه»؟
‫می‌خوام بدونم
‫کی گند زد به ‫پولمون، چون...
‫همه‌اش رو ریختم روی این درایو
‫و از کامپیوتر ‫«مترو دیزاینرز» پاکش کردم.
‫«گریسون» رو دور زدم.
‫نمی‌دونم. لابد روشن نبوده.
‫اوه، لعنتی.
‫این عفریته یه کیف جادویی داره.
‫باید پیداش کنیم.
‫پسر، عاشق تیپتیم. ‫خیلی خفن شدی.
‫من عاشق هر...
‫شوخیِ انجمنیه. ‫کارای خیریه هم انجام می‌دیم.
‫آخ! دهنت سرویس! ‫ریدم تو هیکل پلیس!
‫یکی این گوشتا رو بخره! ‫دارید منو بازداشت می‌کنید؟
‫- ما پلیس نیستیم. ‫- ما جنس‌بلندکنیم.
‫مثل خودت.
‫«جنس‌بلندکن»؟ ‫جنس‌بلندکن دیگه چیه؟
‫کسی که از مغازه لباس بلند می‌کنه ‫و با قیمت پایین می‌فروشه.
‫یه جورایی مثل خدمت به جامعه‌ست.
‫سه تا ف، ‫فشن، فراتر، فداکاری.
‫- من جنس‌بلندکن نیستم. ‫- باشه.
‫خب، می‌تونی فقط بهمون بگی این ساک رو از کجا آوردی؟
‫اگه قراره با هم رقابت کنیم، حداقل باید شرایط رو برای هر دو طرف برابر کنیم.
‫این ساک رو همه‌جا می‌شه پیدا کرد. مال خودت. فقط چیزی که توشه رو برام بذار بمونه.
‫- صبر کن. مگه ساک جادویی نیست؟ ‫- توش چیه؟
‫متوجه نمی‌شید.
‫نه! لعنتی! باشه. باشه، توضیح می‌دم.
‫ولی بعدش دیگه دست از سرم برمی‌دارید، باشه؟
‫این درِ توالته؟
‫نه. توی این کشور آدم می‌ترسه بره دستشویی.
‫از وقتی اومدی اینجا نرفتی دستشویی؟
‫پس کجا جیش می‌کردی؟ ‫- این یه دستگاه تله‌پورت (دورنوردی)ـه.
‫فکر کنم. ‫- فکر می‌کنی؟
‫من امروز صبح با این تله‌پورت اومدم اینجا.
‫شاید مُردم یا تو کما هستم.
‫شایدم اینا همه‌ش واقعیه.
‫اگه این واقعی باشه، ‫یعنی این یه دستگاه تله‌پورته.
‫امروز صبح ‫از توش رد شدی؟
‫آره، از «چینگ‌دائو».
‫کل خونواده‌م توی ‫کارخونه‌ی «فوکسین» کار می‌کنن.
‫ما واسه «مترو دیزاینرز» ‫«لباس» می‌دوزیم.
‫این پسرعموم «لی پان»ـه.
‫اینم منم.
‫اسمم «جیانهو»ـه.
‫سال‌ها اونجا کار کردیم. ‫یه قرون هم بهمون نمی‌دن.
‫واسه همین بیشتر کار می‌کنیم ‫تا پول بیشتری گیرمون بیاد.
‫وقتی پدر و مادرمون تا دیروقت کار می‌کردن،
‫من و «لی پان» ‫بازی می‌کردیم،
‫ول می‌گشتیم و کارای احمقانه می‌کردیم.
‫تا اینکه یه روز، فهمیدیم ‫چطوری بریم توی فضای
‫بین دیوارها.
‫فهمیدیم که می‌تونیم ‫به بقیه ساختمون‌ها بریم
‫از توی کانال‌های تهویه.
‫صاحبای کارخونه‌مون رو دیدیم
‫که با یه گروه از مهندسا بودن.
‫واسه همین ماه‌ها، هر روز ‫برمی‌گشتیم اونجا.
‫فهمیدیم که صاحبای کارخونه ‫نقشه‌های یه دستگاه تله‌پورت رو
‫از دولت چین دزدیدن.
‫می‌خوان ازش استفاده کنن ‫تا دیگه پول حمل و نقل ندن،
‫ولی می‌خوان اولین کسایی باشن که ‫برای اهداف خودشون ازش استفاده می‌کنن.
‫باید قبل از اینکه دولت بویی ببره، ‫تستش کنن.
‫من و «لی پان» طوری برگشتیم سر کار ‫که انگار هیچی نمی‌دونیم.
‫وقتی خالم و بقیه کارگرا
‫بخاطر سندبلاست کردنِ جین مریض شدن،
‫یه طومار جمع کردیم که هزاران کارگر امضاش کردن و می‌پرسیدن:
‫«می‌شه به جای سندبلاست کردن جین، ‫یه کار دیگه انجام بدیم؟»
‫چون مریض‌مون می‌کنه؟
‫حقوق بیشتری هم می‌خوایم
‫تا بتونیم از پس هزینه‌ها بربیایم و ‫این‌قدر ساعت‌های طولانی کار نکنیم.
‫صاحب‌کار گفت فقط ‫«مترو دیزاینرز» می‌تونه تصمیم بگیره.
‫پس باید درخواستمون رو بفرسته
‫تا اون بالا پیشِ ‫«کریستی اسمیت».
‫اونم گفت...
‫فقط باید به ‫آدم‌هات تو کارخونه بگی،
‫واسه من خیلی پرزحمت‌تره ‫که بذارم اونا لباس‌ها رو بدوزن
‫تا اینکه خودم ‫ردیفشون کنم.
‫و هر وقت ‫جربزه‌اش رو پیدا کردی
‫و شروع کردی به استفاده از ‫اون دستگاه ارسال از راه دور،
‫هزینه‌هام رو بیار پایین...
‫ما به کارمون ادامه دادیم
‫حتی وقتی خاله و بقیه ‫سیلیکوزیس و سرطان ریه گرفتن.
‫وقتی خالم مُرد،
‫مامانم و بقیه سعی می‌کنن ‫همه کارگرا رو وادار به اعتصاب کنن،
‫تا کارخونه و «مترو دیزاینرز» رو مجبور کنن
‫خواسته‌هامون رو برآورده کنن.
‫کارگرا می‌خوان شرایط عوض شه،
‫ولی خب می‌ترسن.
‫اگه جواب نده چی؟
‫اون‌وقت کارشون رو از دست می‌دن.
‫من و «لی پن»
‫می‌خوایم همون‌قدری که «کریستی اسمیت» به ما صدمه زد، ‫بهش صدمه بزنیم.
‫می‌دونیم مهندسا چه روزایی ‫سر کار نمیان.
‫اینم می‌دونیم چطور دوربین‌ها
‫و کل ساختمون رو از کار بندازیم ‫تا کاری که لازمه رو انجام بدیم.
‫جوری جلوه می‌دیم که انگار ‫یکی از در وارد شده.
‫و بعدش تله‌پورترها رو قایم می‌کنیم.
‫توی کانال‌های هوا ‫و همون‌جا ولشون کن.
‫ترجیح می‌دادم الان توی جکوزی ‫جدیدم باشم، اما...
‫ممکنه یه چیزی رو گم کرده باشیم ‫یا شایدم نکرده باشیم.
‫نمی‌گم از همون اول ‫داشتیمش.
‫اما اگه داشتیمش ‫و دزدیده شده باشه...
‫ممکنه دزده موقع کار، به‌خاطر عذاب وجدان ‫حواسش پرت بشه،
‫و اتفاقی خودش رو ‫توی دستگاه له و لورده کنه.
‫فقط دارم سعی می‌کنم ‫جلوی یه فاجعه رو بگیرم.
‫واسه همینه که باید ‫با هم همکاری کنیم، مگه نه؟
‫ماه‌ها تمام کارگرها رو ‫بازجویی کردن.
‫خونه‌ی کارگرها رو دنبال ‫دستگاه‌های تله‌پورت گشتن.
‫معلومه که اینا ‫ردیاب ندارن.
‫چند هفته‌ای تله‌پورت‌ها رو ‫تست کردیم.
‫و بعدش آماده بودیم ‫که نقشه رو شروع کنیم.
‫نمی‌دونم اگه از توی ‫تله‌پورت رد بشم...
‫اگه هنوز همون جیان‌هوی سابق باشم.
‫یا شاید جیان‌هو مُرده،
‫و من یه آدمِ تازه‌ام.
‫ولی فکر کنم شاید
‫دنیا به یه جیان‌هوی جدید نیاز داره.
‫هدفمون اینه که تمام فروشگاه‌های ‫«مترو دیزاینرز» رو خالی کنیم
‫و «لباس‌ها» رو ‫برگردونیم به چین.
‫کریستی اسمیت بابت این کار ‫درد می‌کشه.
‫و اون‌وقت مجبور می‌شه ‫به کارگرا چیزی رو بده که
‫ما ازش می‌خوایم.
‫تقریباً مطمئنم،
‫بعد از رد شدن ‫از دستگاه تله‌پورت،
‫که هنوز همون ‫جیان‌هوی سابقم.
‫ولی در عین حال، جیان‌هوی جدید هم هستم.
‫عجب سلیطه‌ی کله‌شقی هستی.
‫دهنت سرویس، ‫خیلی کله‌خوری!
‫نه بابا، این تعریفه.
‫یعنی مثلاً خیلی شجاعی. ‫- آره.
‫آهان، باشه.
‫می‌خوای بری سراغ همه‌ی ‫طراح‌های مترو توی آمریکا؟
‫آره.
‫تعدادشون خیلی زیاده.
‫- خب، تا جایی که بتونم میرم سراغشون. ‫- رو هوا می‌زننت
‫قبل از اینکه بتونی بری سراغ همه‌ی اونایی که توی «بِی» هستن. ‫- یه فکری دارم.
‫چرا از توی تله‌پورتر نمی‌پریم
‫و اینم با خودمون نمی‌بریم؟
‫کارگرای کارخونه‌ت این کارو انجام میدن، ‫مشکل حل میشه.
‫خودت که می‌دونی. ‫اینو ببین.
‫تو از «کریستی اسمیت» متنفری. ‫ما هم از «کریستی اسمیت» متنفریم.
‫ولی عاشق ‫نبوغ خلاقانه‌ش هستیم.
‫الان وقت این ‫ظرافت‌کاری‌ها نیست.
‫ببین «جیان‌هو»، ‫«کریستی اسمیت» از ما متنفره.
‫اون بدجوری به ما پیله کرده.
‫همین الانشم داره تو رسانه‌ها پشت سرمون چرت‌وپرت می‌گه. ‫- واقعاً؟
‫واقعاً. پس نقشه اینه. ‫با هم، دخلِ...
‫تک‌تکِ شعبه‌های «مترو دیزاینر» ‫توی منطقه «بِی اِریا» رو خالی می‌کنیم
‫و هر کدوممون به دلایل مختلف ‫به چیزی که می‌خوایم می‌رسیم...
‫الف، دستمون به اون ‫لباس‌های خفن می‌رسه،
‫و ب، ‫حرصِ «کریستی اسمیت» رو درمیاریم.
‫و ج، مجبورش می‌کنیم کوتاه بیاد
‫و به خواسته‌های ‫کارگرهای کارخونه «فوکسین» تن بده.
‫خب...
‫این بیشتر خواسته خودته، ‫نه یه خواسته مشترک.
‫مثلاً الف و ب ‫چیزیه که همه‌مون می‌خوایم.
‫ولی اگه الف و ب ‫باعث بشه ج هم اتفاق بیفته، خب...
‫ببین، واسه اینکه حواسشون رو پرت کنی ‫به یه تیم نیاز داری.
‫وگرنه قبل از اینکه کارت تموم شه، ‫پیدات می‌کنن.
‫80 درصد واسه «چینگ‌دائو».
‫20 درصد هم واسه خودت.
‫70 درصد تو، 30 درصد ما.
‫باشه.
‫صبر کن. اگه تله‌پورتر ‫برش گردونه به چین،
‫پس سهم ما چی می‌شه؟
‫من دو تا دارم.
‫یه مقداری رو می‌فرستیم «چینگ‌دائو»، ‫یه مقداری هم «اوکلند».
‫- اوه. ‫- خب، اینو نگاه کنید.
‫ما زیاد میایم اینجا.
‫همکارامون اینجا رو برامون قرق کردن.
‫کلاه‌گیس‌ها باید ‫طبیعی به نظر بیان.
‫اونا میفتن دنبالمون. ‫باید سریع بجنبیم.
‫«صبر کن، دارم...ـم رو می‌پوشم.»
‫«وای خدای من!»
‫«اوه، نه!»
‫«رفیقم! یکی بهش کمک کنه!»
‫«یا خدا!»
‫«حالا باید چیکار کنیم؟»
‫«اوه لعنتی، داره می‌لرزه!»
‫«لعنت! لعنت! لعنت!»
‫«کارِ دارودسته‌ی «ولوت»ـه، می‌دونم!»
‫«- ولی «کریستی»... ‫- باید آزمایش دی‌ان‌ای بگیریم»
‫«از اون آبنبات‌های موشکیِ قرمزِ حال‌به‌هم‌زن...»
‫«یه بیانیه صادر شده.»
‫«یه نفر توی «فوکسینِ» «چینگ‌دائو» مسئولیتش رو به عهده گرفته.»
‫«ما کمیته‌ی مجازات‌گر هستیم»
‫«که از طرف کارگرهای «فوکسین» اقدام می‌کنیم.»
‫کریستی اسمیت، ما لباس‌هات رو ‫گروگان گرفتیم.
‫وقتی خواسته‌هامون رو برآورده کنی، ‫این بساط جمع می‌شه،
‫و لباس‌هات رو بهت ‫پس می‌دیم.
‫وگرنه، دهنت سرویسه.
‫خواسته‌هامون اینان:
‫اول، سندبلاست توی کارخونه رو ‫متوقف کن،
‫که واسه سلامتی‌مون ‫خطرناکه.
‫دوم، حقوق کارگرها رو ‫۳۰ درصد ببر بالا.
‫سوم، شیفت‌های کوتاه‌تر...
‫- منظورم اینه که... ‫- جیمی...
‫اصلاً نمی‌خوام هیچ حرف منطقیِ کوفتی‌ای
‫الان از دهنت بشنوم.
‫لعنتی!
‫این سلیطه‌ها ‫با هم همدست شدن.
‫گوشیت رو دربیار. ‫بیا بریم لایو.
‫ردیفه؟
‫خیله‌خب، ‫گوش کنین لاشی‌ها،
‫می‌دونین چه گندکاری‌های افتضاحی ‫داره اتفاق می‌افته
‫توی اوت‌لت «مترو دیزاینرز»؟
‫خب، بعضی‌ها ‫حالیشون نیست
‫که من فقط وسیله‌ای واسه ‫پوشوندن لنگ و پاچه‌تون نمی‌فروشم.
‫من دارم با این کوفتی‌ها ‫اعتبار می‌سازم.
‫پس واسه اینکه کاملاً روشن بشه،
‫نمایش پاییزه‌م ‫هنوز سر جاشه.
‫من بلدم چطوری لایی بکشم.
‫پس گوش کنین.
‫همین الان دستور می‌دم ‫سرعت کار رو ۳۰ درصد ببرین بالا
‫توی کارخونه‌ی «چینگ‌دائو».
‫هر کسی که به اون سهمیه نرسه ‫اخراج می‌شه.
‫باید بیشتر مایه بذاریم.
‫آخه... آخه این تنها راهیه که بشه...
‫کاری کرد که حسش کنه.
‫گریسون همین الان پیام داد.
‫«همه‌تون به خاطر ترک پست‌هاتون اخراجید.
‫دیگه سفیر نیستید و به همین خاطر
‫از نمایش پاییزه‌ی کریستی اسمیت حذف شدید.»
‫صبر کن، اون گوشی مخفیه است؟
‫ماریا، اون کوفتی رو بنداز دور.
‫باشه، سِید.
‫هی.
‫هیس، هی.
‫هی، نمی‌دونم چطوری این کارو می‌کنی، ‫ولی می‌دونستم یه نقشی توش داری.
‫واقعاً دمت گرم.
‫باید با هم هماهنگ باشیم.
‫گوش کن، دیگه این‌طوری یهو ‫نپر وسط حرفمون.
‫حله؟
‫وقت نداریم.
‫داری تعقیبمون می‌کنی؟ ‫- من کونتون رو نجات دادم.
‫به رابط‌هام سپردم تمام ‫ویدیوهای امنیتی رو پاک کنن
‫از تمام فروشگاه‌هایی که بهشون دستبرد زدین، ‫پس قابلی نداشت.
‫ببین، حدس زدم اینجا ‫جای بعدی باشه که بهش می‌زنین.
‫و اگه من فهمیدمش، ‫خب...
‫زنگ بزن به ۹۱۱.
‫آره، دارم همین غلط رو می‌کنم!
‫کمکمون کن! ‫چرا انقدر لفتش می‌دی؟
‫- بخوابونش روی پهلو. ‫- قضیه جدیه!
‫روی پهلوئه!
‫خانم، ازتون می‌خوام ‫آرامشتون رو حفظ کنین.
‫نمی‌تونم آروم باشم!
‫اگه دوست خودت هم تشنج می‌کرد ‫آروم می‌موندی؟
‫- نه، می‌فهمم. ‫- باشه! فقط عجله کن و زنگ بزن!
‫این چه کوفتیه؟
‫این دیگه چه صیغه‌ایه؟
‫چی؟
‫چه بلایی سرِ ‫لباسش آورد؟
‫دیدیم که مردم از این ‫به عنوان تله‌پورت استفاده می‌کنن.
‫همین بود.
‫خیلی می‌ترسیدم که ‫بقیه‌ی دکمه‌ها رو بزنم.
‫باید امتحانش کنیم.
‫آماده.
‫اوه، لعنتی.
‫چی؟ این که معرکه‌ست!
‫حسِ عجیبی داشت؟
‫باشه.
‫صبر کن! نه!
‫خیلی خفنه!
‫باشه.
‫الان دیگه می‌تونی بهم شلیک کنی.
‫این حتماً یه جور دستگاه مد ‫خودکار و رندومه.
‫این واسه «اوت کوتور» ‫فاجعه‌ست.
‫دختر، یه کاری کن خوش‌تیپ به نظر بیام.
‫چرا نوک سینه‌هاش انقدر بزرگه؟
‫کیه؟
‫اِم، پیتزا.
‫یه لحظه صبر کن! دارم یه ریدن حسابی می‌کنم ‫که نصفش اومده بیرون!
‫نمی‌دونم.
‫چی؟
‫یو، یو.
‫فکر کردی دارم شوخی می‌کنم؟ ‫کثافت، دهنت رو سرویس می‌کنم!
‫نه، نه، نه، نه، ببین، ببین، می‌دونم ‫شوخی در کار نیست، چون می‌دونم اون چیه.
‫اون‌طور که من شنیدم، نداری. ‫- اون دستگاه تله‌پورت‌ه.
‫نه، ولی تله‌پورت کردن یکی از کارهاییه که انجام می‌ده.
‫نه، این یه زرق‌وبرق‌انداز اتمیه.
‫نه، چیزی که این‌جا داری یه شتاب‌دهنده وضعیتیه.
‫- هان؟ ‫- وضعیت هان؟
‫دستگاه اون لباس‌ها رو به یه سطح دیگه برد.
‫اوه، همه پنجره‌ها رو باز گذاشتی.
‫یه نفر ممکنه دید بزنه.
‫اون لامصب همون‌جا...
‫تضاد هر چیزی رو که به سمتش بگیری، تشدید می‌کنه.
‫واسه همینه که ممه‌ها این‌قدر بزرگ شدن.
‫زمان و مکان رو دستکاری می‌کنه،
‫و بر اساس اصول ماتریالیسم دیالکتیک کار می‌کنه.
‫- تو از کجا این رو می‌دونی؟ ‫- هی، ما نباید این‌جا باشیم.
‫این‌جا امن نیست. همه این پاتوق رو می‌شناسن.
‫باید از اینجا بزنیم بیرون. ‫بیا با من.
‫- کجا بریم؟ ‫- این کیه؟
‫هوم.
‫ویکی‌لیکس ‫اطلاعات رو لو داد
‫از طرف سفیر آمریکا ‫در چین
‫که داشتن این رو ‫توسعه می‌دادن.
‫بر اساس این ایده کار می‌کنه ‫که هر اتفاقی می‌افته
‫نتیجه‌ی یک تضاده.
‫تز در مقابل ‫آنتی‌تز،
‫که منجر به سنتز می‌شه.
‫این همون ماتریالیسم ‫دیالکتیکه.
‫پس می‌تونی تنظیمش کنی
‫روی اون سطح از تضادی که ‫می‌خوای تشدیدش کنی
‫روی سوژه‌ای که ‫هدف گرفتی.
‫ببین، الان روی ‫سطح ظاهری تنظیمش کردی.
‫واسه همینه که ‫فقط روی لباس‌ها اثر می‌ذاره.
‫ولی می‌تونی تنظیمش کنی ‫روی تضادهای عمیق‌تر
‫با این دکمه‌ها.
‫همون‌طور که گفتم، وسواس پیدا کرده بودم. ‫حواست به صندلی باشه.
‫- یه لگد ریزی می‌زنه. ‫- آره، فهمیدم.
‫- اوه، لعنتی! ‫- عوضش کن! چیکار کردی؟
‫اوه، خدای من!
‫اونا ماروین و پتی هستن. ‫پدر و مادر ماریا هستن.
‫آره! آره!
‫گذاشتمش روی ‫حالت ساختارشکنی.
‫لعنتی!
‫دیدنش عجیبه.
‫چی؟
‫حدس می‌زنم همیشه ‫جواب نمی‌ده.
‫آره.
‫آره، ببین، ‫توی حالت واسازی،
‫سوژه رو تبدیل می‌کنه
‫به نیروهای اصلی متضادی ‫که اونو به وجود آوردن...
‫یعنی تز و آنتی‌تز.
‫اون سنتزِ ‫پدر و مادرشه.
‫حتماً گذاشتمش ‫روی تضاد عمیق.
‫ایول، اینا همون ‫لباس‌های «مترو دیزاینر» هستن؟
‫آره.
‫اوه.
‫الان فهمیدم.
‫معلومه دیگه.
‫- شاید بتونیم... ‫- هی، زخمم غیب شده.
‫چی؟
‫وقتی دکمه رو زد، ‫زخمم غیب شد.
‫اوه، لعنتی. لابد به خاطر ‫لباس‌هایی بوده که روشون کار کردی.
‫لعنتی.
‫ببین، دستگاه تجزیه‌ش کرد
‫به همون نیروهایی که خلقش کردن.
‫پس ماده و زمان اونجا
‫فقط برگشتن عقب به تو ‫و هر کسی که روش کار کرده.
‫چقدر روی اون قطعه‌ها کار کردی؟
‫اوم، ۲۰ دقیقه.
‫هی، پس زخمت همین الان اتفاق افتاد، نه؟
‫پس هر وقت که زمانت رو بهت برگردوند،
‫بدنت به همون وضعیت فیزیکی‌ای برگشت ‫که قبلاً بود.
‫اوکی، پس این یه ماشین زمانه.
‫خب، این از مفاهیم زمان و مکان استفاده می‌کنه
‫تا نتیجه‌ی یه تضادِ شدید رو محاسبه کنه، درسته؟
‫واسه همین بعضی وقتا شبیه یه جسمه.
‫بعضی وقتا هم شبیه ‫یه تضاد و درگیریِ بیشتر.
‫از اون اندازه‌گیری‌های دقیقِ
‫چیزی که ما بهش می‌گیم زمان، استفاده نمی‌کنه.
‫تز...
‫آنتی‌تز...
‫سنتز.
‫مدل موهای مالت تاریخ رو به جلو می‌برن.
‫بیا این وسیله رو ببریم بیرون ‫یه کم باهاش صفا کنیم.
‫اون کلاه‌گیس‌ها رو بردار.
‫الان میام اونجا. ‫بله، حتماً.
‫بله قربان. آره.
‫آره، همین الان جدول‌ها رو ‫دوباره درست کردم،
‫و بلافاصله بعدش ‫قهوه‌ها رو میارم.
‫این دستگاه ‫سه تا حالت داره...
‫این شتاب‌دهنده‌ی ‫موقعیتیه.
‫اوه. حالا دیگه واقعاً رئیسش ‫بدجوری به پر و پاش می‌پیچه.
‫اینم از حالتِ ‫واچینی.
‫- نمی‌تونم! ‫- اوه، لعنتی.
‫اوه، لعنتی، ‫باید عوضش کنی.
‫عمراً!
‫هیچ‌کس از اینا نداره، ‫تازه به لباسمم میاد.
‫- باشه سلیطه. ‫- بهتره جواب بده.
‫ممنون.
‫هی، باید بریم آماده شیم
‫چون فردا ‫روز بزرگیه.
‫یو، هی، هی، هی. ‫اینو ببین.
‫فکر کنم یه چیزِ ‫خفن این‌جا داریم.
‫«ما»؟
‫پس داریم یه اعتصابِ سراسری ‫توی منطقه خلیج راه می‌ندازیم
‫علیه «مترو دیزاینرز».
‫می‌خوایم اون عوضی‌ها رو ‫بذاریم لای منگنه.
‫و اگه اون رو با خالی کردن اونا ‫توسط شماها هماهنگ کنیم...
‫با اون تو حالت تله‌پورت، ‫اون لعنتی می‌شکنه.
‫همین الانشم دو تا هدف داریم ‫که باید هماهنگشون کنیم.
‫نمی‌تونیم با یه هدف سوم، ‫قضیه رو از اینم پیچیده‌تر کنیم.
‫باشه، ولی اینم ‫مثل همون دستگاهه.
‫ما دو روی ‫یه تضاد مشابه هستیم.
‫- نه، ممنون، ولی ما باید بریم. ‫- اشتباه برداشت نکن. ما هم به مردم کمک می‌کنیم.
‫مدِ ارزون... ‫- ماریا، بس کن!
‫بشردوستیِ پیشرو در مد.
‫- فقط می‌خوام کمک کنم، می‌دونی؟ ‫- باهات حرف می‌زنیم.
‫همگی: لعنتی!
‫لعنتی!
‫می‌تونم یه ذره از اون... ‫- مرغی در کار نیست.
‫ما این همه لباس داریم...
‫خیلی بیشتر از اونی که تا حالا داشتیم.
‫یه کاری که می‌تونیم بکنیم ‫اینه که شروع کنیم این کثافت رو بفروشیم.
‫همیشه فکر می‌کنی ‫جواب همه‌ی لعنتی‌ها رو داری، نه؟
‫ببخشید؟
‫ببین، مغزم کار نمی‌کنه.
‫می‌خوام یه «هپی راستلر» قرمز بگیرم.
‫چی گفتم؟
‫شما عوضی‌ها می‌تونستید بهم بگید ‫وقتی همه‌ی کوفتی‌های منو خوردید.
‫دارم می‌رم مغازه.
‫شرمنده، همه‌ی «هپی راستلر»ها ‫تموم شده، رفیق.
‫- بقیه‌شون کجان؟ ‫- «هپی راستلر» تموم کردیم.
‫آره، پخش‌کننده اومد
‫و همه‌ی «هپی راستلر»ها رو پس گرفت.
‫چی؟
‫آره، امروز صبح رفتن ‫سراغ همه‌ی مغازه‌ها.
‫دستور داشتن هر تیکه‌ای که می‌تونن پیدا کنن رو ‫پس بگیرن.
‫یه خانمی که تو کارِ مده، ‫کلِ شرکتِ پخش رو خریده
‫و مجبورشون کرده این کار رو بکنن.
‫تمومش کن! مغزت ‫آسیب می‌بینه ها.
‫ببین، من فقط دارم سعی می‌کنم وظیفه‌م رو انجام بدم
‫و این «هپی راستلرز»های قرمز رو ‫از روی زمین محو کنم.
‫کلی زنِ جوونِ شهریِ فقیر و بی‌سواد هست
‫که وضعِ سلامتی‌شون ‫واقعاً افتضاحه.
‫منظورم اینه که اونم سرِ ‫یه همچین حماقت‌های بیخودی.
‫واسه همین، ببین، من فقط دارم سعی می‌کنم ‫دِینم رو ادا کنم.
‫اوه، همه می‌خواستن ‫خونه‌ی «ناپا»ی من رو ببینن؟
‫خب، بفرمایید اینم از این، کثافت‌ها.
‫اینم از مخفیگاهِ آکوامارینِ من.
‫باید دور و برم پر از ‫رنگِ آکوامارین باشه
‫تا احساسِ امنیت کنم.
‫آکوامارین... بهم برای آینده ‫امید می‌ده.
‫مثلاً، این رنگِ...
‫تافیه، رنگِ گل‌های کوکبه، رنگِ...
‫این فیروزه‌ایه، کثافت.
‫در مورد ضرر داشتنِ آبنبات راست می‌گه. ‫شاید...
‫همیشه داری همین مزخرفات رو می‌گی!
‫الان وقتِ این ریزه‌کاری‌ها نیست، «سِید»!
‫یه بار دیگه سرم داد بزن.
‫ببین.
‫بهترین کاری که می‌تونیم بکنیم
‫اینه که روی فروختنِ این لباس‌ها ‫تمرکز کنیم.
‫نه، پس تکلیفِ کارگرهای ‫کارخونه‌ی «فوکسین» چی می‌شه؟
‫قول دادی که بهم کمک می‌کنی.
‫نمی‌تونیم برگردیم پیشِ ‫«مترو دیزاینرز».
‫باید این آشغال‌ها رو بفروشیم.
‫دیگه پول هم دردی رو دوا نمی‌کنه.
‫ما هنوزم قراره هر کاری که براش نقشه کشیده بودیم رو انجام بدیم.
‫«کریستی اسمیت» می‌خواد باهامون دربیفته.
‫ما هم باید بریم سراغش.
‫یه نقشه دارم.
‫نقشه ندارم.
‫فقط می‌دونم که باید بریم تو. ‫- وایسا ببینم. نقشه نداری؟
‫خب، می‌دونم که قراره...
‫این دو تا دستگاه رو بذاریم روی حالت تخریب،
‫بریم تو و جلوی چشم خودش، تمام لباساش رو داغون کنیم.
‫بیا کاری کنیم که اشکش دربیاد.
‫فقط باید بفهمیم چطوری بریم تو. ‫شاید بتونیم به «گریسون» زنگ بزنیم و معذرت‌خواهی کنیم یا...
‫اوه، پسر، اونجا رو نگاه.
‫داره برای «کریستی» مدلینگ می‌کنه. ‫عجب پیشرفتی کرده.
‫اون می‌تونه کمکمون کنه. قبل از اینکه بره تو، باید باهاش حرف بزنی.
‫فقط نذار سرشو بذاره لایِ...
‫باشه، حله.
‫هی.
‫گوش کن، من نمی‌دونم
‫شماها اینجا دارین چیکار می‌کنین.
‫بیرون کلی آدم هستن که... ‫- بیا بریم.
‫همم.
‫کوروت، کوروت، کوروت.
‫هی، هی، هی.
‫گوش کن، من...
‫حس می‌کنم که تنهایی، خب؟
‫مـ... منم تنهام.
‫باید بری توی یه برنامه و سُوایپ کنی.
‫نه، منظورم اون نیست.
‫دارم درباره دنیایی حرف می‌زنم ‫که توش اتفاقات داره می‌افته،
‫و تو هم جزئی ازش نیستی.
‫هر چقدر هم که تلاش کنی،
‫هیچ‌وقت نمی‌تونی لمسش کنی.
‫تو فقط یه توپ پین‌بالی ‫که اون بیرون واسه خودت بالا پایین می‌پری.
‫در رو باز کن، وِت!
‫من خوبم!
‫من این رو توی وجودت می‌بینم.
‫- وِت؟ ‫- سِید، من فقط دارم حرف می‌زنم!
‫نمی‌خوام ‫جسارت کنم.
‫اما یه جواب دارم.
‫بهت نشون می‌دم.
‫این یارو، دکتر جک...
‫اون می‌گه تمام چیزی که نیاز داریم
‫یه پایه و اساس مادیه ‫واسه رابطه‌مون.
‫پس من بهت پول می‌دم و وقتی چشمه خشک شد، ‫اون‌وقت منم به فنا می‌رم؟
‫- منظورم این نیست. ‫- وقت این مزخرفات رو ندارم.
‫ببین، من فقط... فقط می‌خوام باهات حرف بزنم. ‫خیلی دلم می‌خواد باهات وقت بگذرونم.
‫اما اول باید در مورد یه چیزی ‫باهاش روراست باشم.
‫دارم سعی می‌کنم ‫آدم خوبی باشم.
‫بـ-برای این کار، به صداقت ‫و ارتباط مستقیم نیاز داریم،
‫خب، بذا بگم.
‫من یه اهریمنم.
‫من روح آدم‌ها رو می‌مکم... ‫مردها، زن‌ها.
‫از اون پایین می‌مکم‌شون.
‫نمی‌دونم کی اومدم اینجا،
‫چطوری اومدم اینجا، ‫چرا اومدم اینجا.
‫فقط همین رو می‌دونم که ‫هزاران ساله اینجام.
‫کل زندگیم ‫فقط یه تصویر تیکه‌تیکه‌ی محوه.
‫انگار دارم زندگیِ یکی دیگه رو می‌کنم.
‫منظورم اینه که، قدیمی‌ترین خاطره‌ای ‫که خیلی واضح یادمه...
‫یکی‌شون حدود دو سال پیش ‫اتفاق افتاد
‫وقتی تو فروشگاه «تارگت» بودم.
‫نمی‌دونم اصلاً چرا ‫رفته بودم «تارگت».
‫اصلاً چه غلطی می‌کردم ‫توی اون «تارگت» لعنتی؟
‫حتی یادم نمیاد آخرین باری که ‫رفتم «تارگت» کی بود.
‫از اون روز به بعد، من...
‫وجود خودم رو زیر سوال بردم.
‫و، اوه، راستی ‫بیماری مقاربتی هم ندارم، پس...
‫- پس تو مثل خون‌آشامی؟ ‫- چی؟
‫نه، من مثل خون‌آشام نیستم.
‫آره دیگه، تو روحِ ‫مردم رو می‌مکی.
‫باشه، حتماً،
‫تو هم مثل هیتلری ‫چون جفتتون لباس می‌پوشید.
‫من دیگه باید برم.
‫لعنتی.
‫به پخش جهانی ما ‫خوش اومدین
‫از نمایش پاییزه‌ی «کریستی اسمیت».
‫خانواده‌ی طراحان «مترو» ‫از سراسر دنیا تماشاگرای ما هستن،
‫در حالی که مدیرای فروشگاه‌ها ‫از کل دنیا
‫دارن از محل خودشون برنامه رو می‌بینن ‫و اعلام حضور می‌کنن.
‫حتی دارن ‫توی شیـ...
‫بسیار خب، بسیار خب، بسیار خب. ‫همگی بیاید برای «کریستی» بترکونیم.
‫همگی برای نمایش پاییزه‌ی ‫«کریستی اسمیت» آماده‌اید؟
‫می‌دونم همه‌تون اینجایید.
‫بیاید امشب رو حسابی بترکونیم.
‫یه دمت گرم هم بگیم به مدیرای اجرایی.
‫پسر، جنگیدن ‫برای چیزی که حق‌مونه
‫اوضاع رو بدتر نمی‌کنه.
‫اوه، لعنتی.
‫واقعاً خودشه.
‫کریستی اسمیتِ لعنتی.
‫بیا اون اخماتو وا کن.
‫می‌دونی چیه...
‫این قیافه گرفتنت واسه چیه؟
‫هیچی. ‫فقط یه جورایی خسته‌ام.
‫یه روزی میاد که برند خودت رو داری،
‫و اون‌وقت می‌تونی پشت سرم شر و ور بگی که چقدر ازت کار کشیدم.
‫ولی امروز مدرک لعنتی‌ایه که نشون می‌ده کاری که می‌کنیم ارزشش رو داره.
‫ما داریم هنر لعنتی‌ای خلق می‌کنیم که به دست مردم می‌رسه.
‫این یعنی دموکراسی.
‫در مورد دموکراتیک بودنش مطمئن نیستم.
‫اگه بخوایم، می‌تونیم کاری کنیم که تک‌تکِ اون عوضی‌های کله‌خراب
‫توی ایالت میشیگان، سرخابی بپوشن.
‫- باحال می‌شه. ‫- و از اون بالا به این قضایا نگاه کنیم
‫و اون لکه‌ی سرخابی رو روی زمین ببینیم.
‫بوم!
‫بشریت بومِ نقاشیِ ماست.
‫حالا واسه این هیجان‌زده شو، ‫عوضی، باشه؟
‫فکر نکنم مردم ‫بخوان خودشون اثر هنری باشن.
‫اونا می‌خوان هنرمند باشن.
‫پس وقت رو تلف نمی‌کنم.
‫اینجام تا بهتون نشون بدم ‫نماینده‌ی چی هستین.
‫این مد نیست.
‫بیاین همین الان شروع کنیم.
‫این معماریِ منظره‌ست.
‫نه، باید با حداکثر قدرتِ ‫«دهن‌کجی» پیش بریم.
‫بیاین بترکونیم.
‫خیله‌خب، ‫یادتون باشه بذارینش روی حالت کم‌عمق.
‫اوکی، باید لباس‌ها رو واسازی کنیم، ‫نه آدم‌ها رو.
‫اون لعنتی رو دوباره چک کن!
‫دارم ممه و دودول می‌بینم!
‫همه‌تون عالی به نظر می...
‫اوه، گندش بزنن! حراست!
‫وای خدای من!
‫چه گهی داره اینجا می‌گذره؟
‫بهمون گفتن با اون اسمش چیه ‫از این طرف بریم.
‫لطفاً منتظر بمونید تا نیروهای امنیتی ‫ته و توی
‫این آشوب و بلوا رو دربیارن.
‫«جیانهو» داره انجامش میده! ‫«جیانهو» داره انجامش میده!
‫«ماریا»، «سِید»، ‫آرایشِ حمله به قفسه‌ها.
‫شاید بهتر باشه بذاریمش ‫روی تله‌پورتِر
‫و همه‌ی این آشغال‌ها رو ببریم.
‫این پوله. ‫- نه.
‫لعنت به «کریستی اسمیت».
‫باید قشنگ این گندکاری رو حس کنه.
‫لعنتی.
‫گندش بزنن!
‫مچم رو گرفتی...
‫خیله‌خب، باشه.
‫اگه میگی شروع شده، پس شروع شده.
‫می‌زنیم به سیم آخر.
‫همین الان...
‫به افتخار کارگرای «فوکسین».
‫به خاطر خیریه‌ی ‫«فشن فوروارد».
‫برای سلیطه‌های پایین‌شهری. ‫برای پس گرفتن فیروزه‌ای.
‫بترکونید، ‫عوضی‌ها!
‫پنج، چهار، سه،
‫دو، یک.
‫♪ خب، حسابی حالم ردیفه ♪
‫♪ و فکر کنم الان وقتشه که ‫دیوونه‌بازی دربیارم، عزیزم ♪
‫♪ چون همه‌مون با هم کوک شدیم ♪
‫♪ بعدش اتاق گریم ‫تار و مه آلود شد عزیزم ♪
‫اینا دار و دسته «ولوت» هستن. ‫هیچ غلطی نمی‌تونن بکنن.
‫بیا ردیفش کنیم.
‫♪ بذار برم روی جایگاه ♪
‫♪ و بذار ‫بترکونم ♪
‫♪ آره، بترکون... ♪
‫- شاید از اون طرف. ‫- نه، از این پایین.
‫♪ می‌خوام بترکونم ♪
‫♪ دیگه ترکوندم ♪
‫چرا این بار سعی نمی‌کنی ‫فقط بازش کنی؟
‫دیدی؟
‫یه پول قلمبه پای اینا دادیم، «داگ».
‫اون باید دست از تحویل دادن ‫همون شخصیت همیشگی برداره.
‫واسه هر کت‌وشلوار صد هزار تا دادیم، که در برابر ‫کیفیت و استایلش پول خورده پسر.
‫هر دو: کت‌وشلوارهای ۱۰۰ هزار دلاری! ‫- نه بابا.
‫- عجب غنیمتیه، لعنتی. ‫- داری چی می‌گی؟
‫کوروت شنیده که کریستی داشته درباره‌ی یه سری کت‌وشلوار ۱۰۰ هزار دلاری حرف می‌زده.
‫می‌دزدیمشون و بارمون رو می‌بندیم.
‫قراره نابودشون کنیم و روزگار کریستی اسمیت رو سیاه کنیم.
‫بهت گفتم سِید، این قضیه فراتر از پوله.
‫- دیوونه شدی؟ ‫- بحث انتقامه.
‫گفتی فقط بحث پول نیست. ما می‌تونیم...
‫- باید بیای وسط گود. ‫- هی، چه مرگته؟
‫- عقب وایستید، عوضی‌ها! ‫- این دیوونگیه.
‫هر چی دیگه هست رو داغون کن، ولی ۱۰۰ هزار تا واسه هر دست کت‌وشلوار... این آینده‌ی بچمه.
‫این کت‌وشلوارها تو بازار سیاه قیمتی ندارن.
‫خفه‌شو لعنتی!
‫رفیقم مایک هر چیزی رو می‌تونه آب کنه!
‫باشه.
‫وایسا، اون «عضوِ محترمِ جامعه» نیست؟
‫اونم که «جوونِ بنگی‌ـه».
‫و تو، ‫«مادرِ سیاه‌پوستِ گریون».
‫عجیبه. ‫شماها اینجا چیکار می‌کنین؟
‫دکتر جک؟
‫دکتر جک، منم، سِید.
‫مـ... من نمی‌دونم تو کی هستی.
‫- چی؟ ‫- چرا داری عجیب‌غریب رفتار می‌کنی؟
‫فقط سه تا «پیشکشِ عشق» مونده
‫تا به «عشقِ جامعه» برسم
‫و حسابی پولدار شم.
‫الان وقتِ این کارا نیست.
‫این دخترا ‫فقط یه مشت دزدن.
‫وایسا، تو می‌دونی و دکتر جک نمی‌دونه؟ ‫خیلی عجیبه.
‫- پسر، بیخیال، بیا فقط اون لباسای لعنتی رو برداریم. ‫- آره، ایول. بذار این دفعه من امتحانش کنم.
‫- خب... ‫- رو حالت تله‌پورت تنظیم شده.
‫- خب، اون لباس‌های کوفتی کجان؟ ‫- ما هیچی بهت نمی‌گیم.
‫قبل از اینکه به گند بکشمتون. ‫- من نمی‌خوام به گند کشیده بشم.
‫تنمونه، عوضی!
‫صد هزار تا واسه اینا؟
‫کریستی اسمیت ‫خیلی داغون شده.
‫باید بیشتر باشه. ‫بگو بقیه کجان...
‫بسه دیگه. ما هیچی ‫به شما عوضی‌ها نمی‌گیم.
‫لعنت بهش. تو و اون... ‫- تو کامیونن.
‫- اوه! ای لعنت بهش! ‫- سِید، کلیدها رو بردار.
‫- چرا این کار رو کردی؟ ‫- همه‌تون، اون لباس‌های لعنتی‌تون رو دربیارید.
‫اون لباس‌های کوفتی‌تون رو ‫دربیارید.
‫همین الان لخت شید!
‫همه‌تون، بجنبید!
‫هی!
‫درش بیار. ‫- همه‌شو دربیار.
‫- گند زدم. ‫- اون رو تا کن.
‫- خیلی خب، گوش کن. ‫- هی!
‫آروم باش. ‫گوش کن، من می‌خوام... بذار...
‫نذار این ظاهر ‫گولت بزنه.
‫همه‌تون قراره تو این بازی ‫به فنا برین.
‫درش بیار!
‫هیچ خبری نیست.
‫- اون‌طوری نگام نکن. ‫- داد نزن!
‫هی!
‫تو، همه‌شو، همه‌شو دربیار.
‫- زود باش! ‫- همه‌شو دربیار!
‫باشه، باشه.
‫- داری الان فیگور می‌گیری؟ ‫- هر چی می‌گه انجام بده. زود باش.
‫هی، هی، هی، هی، هی.
‫چه گهی داره اینجا می‌گذره؟
‫داریم لباس‌ها رو ‫بهتون می‌دیم، باشه؟
‫ای بابا.
‫فقط بگیرشون.
‫پسر، ریدم تو اون پوست.
‫پسر، اون پوست داشت ‫به خارش می‌افتاد.
‫- دکتر جک واقعی کجاست؟ ‫- همچین چیزی وجود نداره.
‫ما همه‌مون شیفتی کار می‌کنیم. ‫- من هیچ‌وقت به پوستم نیاز نداشتم.
‫جلوی پیشرفتم رو می‌گرفت.
‫پس نمی‌دونستی اینا...
‫بهم نگاه کن! بهم نگاه کن! ‫حقیقتِ من اینه.
‫تو دیگه کدوم گهی هستی؟
‫ما اتاق فکرِ ‫«فورج دموکراسی» هستیم.
‫نمی‌تونی اینا رو آب کنی.
‫رفیقِ من هر چیزی رو می‌تونه آب کنه.
‫آخه یه اتاق فکر چه ربطی به پوست نداشتن داره، لعنتی؟
‫- ما پوستمون رو با جراحی کندیم... ‫- این همونیه که واقعاً زیر اون پوست هستیم.
‫اه. باشه، ما پوستمون رو با جراحی کندیم
‫تا توی اون لباس‌های پوستی که «کریستی» واسه اجرای پروژه ساخته جا بشیم.
‫«کریستی» اینا رو ساخته؟
‫معلومه که «کریستی» این لباس‌های لعنتی رو ساخته.
‫مگه مارکشو نمی‌بینید؟ کار «کریستی»ـه، پسر.
‫اون یه نابغه لعنتیه.
‫ما متخصصی رو استخدام کردیم که توی تغییر دیدگاه بقیه استاده.
‫اون با ترکیب قدرتمندِ...
‫دنیای مد و پیشینه علمی اومد جلو...
‫تا استایل رو به یه جای خیلی خیلی عمیق‌تر ببره.
‫بس کن این اراجیف رو!
‫لعنت به «کریستی اسمیت». ‫- آره.
‫اون لباس‌های پوستی رو اونجا کپه کنید.
‫آره.
‫اصلاً چه جور پروژه‌ای ‫می‌تونه به این معنی باشه که...
‫اوه، خیلی از اتاق‌های فکر از ‫تبلیغ‌چی‌ها و ربات‌ها استفاده می‌کنن
‫تا تقاضای عمومی رو برای ‫سیاست‌هاشون شبیه‌سازی کنن.
‫اما ما از آواتارهای دنیای واقعی استفاده می‌کنیم ‫تا خودِ فرهنگ رو تغییر بدیم.
‫برای پلیسِ بیشتر تقاضا ایجاد می‌کنیم.
‫کاری می‌کنیم مردم شکوهِ ‫مسکن با نرخ بازار رو ببینن.
‫نشون می‌دیم که سازمان‌دهی کارگری ‫به ضررِ خودِ کارگراست.
‫هی پسر، برو یه گوشه بتمرگ.
‫لعنتی.
‫ولی اصلاً چرا بدل دارن؟
‫شخصیت‌ها محبوب می‌شن،
‫یا... یا... یا خیلی از ماها ‫نقش یه شخصیت رو بازی می‌کنیم.
‫من نقش همون دکتر جکی رو بازی می‌کنم ‫که تو می‌شناسی.
‫من نقش‌های زیادی بازی می‌کنم.
‫یه روز مجبور بودم رئیس باشم
‫ائتلاف «خلاص شدن از شر بی‌خانمان‌ها»،
‫رئیس ‫«همسایگان علیه موسیقی بلند»،
‫و «کندیس اوونز»، که راستش ‫واقعاً بهم چسبید.
‫اینا خیلی سنگینن. نمی‌تونم...
‫این... این جواب نمی‌ده... ‫سنگینه.
‫- فکر کنم باید دونه دونه ببریمشون. ‫- اون‌قدر وقت نداریم.
‫- خودم این وامونده رو تیکه تیکه می‌کنم. ‫- خواهش می‌کنم «وت»، بیا یکم پول دربیاریم.
‫- چی؟ تو همیشه... ‫- نه، نه، هی می‌گی من همیشه...
‫نه، هی می‌گی من همیشه این کارو می‌کنم. ‫همش فلان کارو می‌کنم.
‫من همیشه یه غلط ثابت نمی‌کنم. ‫من مدام دارم تغییر می‌کنم.
‫من مدام دارم گزینه‌هامون رو ‫بررسی می‌کنم،
‫خودم رو با شرایط وفق می‌دم و ‫نقشه‌های جدید می‌کشم.
‫تو منو قضاوت می‌کنی و طوری رفتار می‌کنی ‫انگار یه مانع دیگه‌ سر راهتم.
‫معلومه که احساس تنهایی می‌کنی،
‫وقتی به زور می‌تونی ‫بهترین دوستت رو ببینی
‫به عنوان یه موجودِ زنده ‫و در حال تغییر.
‫کاری که من همیشه می‌کنم اینه که ‫هوای لعنتیت رو داشته باشم!
‫به این مسخره‌بازی ادامه بدی، یه روز ‫ممکنه اونم عوض بشه.
‫اوه-اوه، نه.
‫داری شوخی می‌کنی دیگه.
‫لعنتی، می‌خوای از «کریستی اسمیت» ‫انتقام بگیری؟
‫عوضی، اون یه میلیاردره. ‫می‌خوای چیکار کنی؟ رو مخش بری؟
‫این قراره باعث بشه ‫احساس نزدیکی کنی؟
‫نه. ‫این آشغال‌ها رو می‌فروشیم.
‫نمی‌تونی اینا رو بفروشی!
‫هر دو: ‫خفه شو دیگه لعنتی!
‫بعداً دربارش حرف می‌زنیم. ‫باید بریم.
‫اگه قراره برِش داریم...
‫بیا همه‌ش رو برداریم.
‫این آشغال‌ها رو بار بزنید. ‫بجنبید.
‫داریم با سرعت می‌زنیم به چاک. ‫- ردیفه.
‫یالا.
‫نباید بذاریم اون لباس‌های لعنتی رو ‫ببرن!
‫ماه‌ها طول می‌کشه تا جدیدش رو بسازیم.
‫باید بگیریمشون.
‫و اون دستگاه‌ها رو پس بگیریم. اونا ‫بیشتر از چیزی که «کریستی» می‌دونه کارایی دارن.
‫برو به مغازه.
‫این احمق‌ها رو می‌پیچونیم،
‫بعدش لباس‌ها رو برات ‫تلپورت می‌کنیم.
‫می‌دونی اگه ما رو بکشی، ‫«کریستی اسمیت» برنده می‌شه، نه؟
‫من این کار رو می‌کنم.
‫حالا دیگه می‌دونن «جیانهو» بوده ‫که دزدیدتش.
‫اینم می‌فهمن که کار تو بوده.
‫می‌دونم، واسه همینم دارم می‌رم.
‫دیگه برنمی‌گردم.
‫ولی می‌خواستم همه‌تون ‫ببینید چه کار کردیم.
‫دستگاه رو کجا نگه داشتی؟
‫نگران نباش. با خودم می‌برمش.
‫همراهته؟ ‫ای احمقِ بیشعور.
‫برو!
‫احمقِ کله‌فرفری
‫لعنتی.
‫بیا دستگاه رو روی ‫حالتِ تله‌پورت بذاریم
‫و فقط بزنیم به چاک.
‫دستگاه و نون‌دونی‌مون رو ‫از دست بدیم؟
‫نه بابا. دخلشون رو بیار.
‫چیکار کردی؟
‫روی شتاب‌دهنده‌ی موقعیتی ‫گیر کرده.
‫این یه جور ‫تانکِ پلیسِ آینده‌ست؟
‫اوه، لعنتی.
‫مرگ بر فراری‌ها.
‫از ماشین بیاین بیرون، ‫ای احمق‌های عوضیِ شل‌ومول.
‫ما این لباس‌ها و این پول‌ها رو ‫از دست نمی‌دیم.
‫باید بهم اعتماد کنی، ‫کاساندرا.
‫اینجا من رو کاساندرا ‫صدا نزن.
‫ببین چطوری می‌پیچونمشون.
‫فاتحت خونده‌ست!
‫حرکت کن!
‫مدیریت مرکز خرید ‫از تمام مشتریان می‌خواد
‫که از پله‌برقی‌ها استفاده نکنن
‫و یه سری به حراجیِ ‫طبقه دوم بزنن.
‫اوناهاش، ‫اون واشانِ نگهبانه.
‫واشان، هنوزم یه بزدلِ عوضی هستی!
‫اگه دارین از این هیاهو ‫فرار می‌کنین،
‫«زومیز» کفش‌های رانینگ رو ‫با ۲۵ درصد تخفیف گذاشته.
‫یه بار دیگه می‌گم، استفاده از پله‌برقی‌ها ‫ممنوعه،
‫ولی نیازی بهشون ندارین...
‫چون تخفیف‌های معرکه‌ی «گلوریاز سیکرت»
‫شما رو به یه ‫سطح بالاتر می‌بره.
‫این کوفتی‌ها خیلی گرونن.
‫باید دوباره ‫بهم اعتماد کنی.
‫باید این لباس‌ها رو ‫پس بگیریم.
‫دارم از سرما سگ‌لرز می‌زنم.
‫اوناهاش، همون‌جان.
‫دستگاه رو بدین به ما!
‫بدینش به ما تا فقط ‫یه ذره کتکتون بزنیم!
‫بهت گفتم که می‌پیچونمشون.
‫اوه!
‫الان می‌تونم برم ‫رو حالت تخریب.
‫اون وامونده رو بده من.
‫یا خدا. بوم!
‫رفته رو حالت تله‌پورت.
‫داره تیکه تیکه‌اش می‌کنه. ‫- باید اون لعنتی رو برداریم.
‫باید وایسیم. ‫- نمی‌تونیم وایسیم.
‫یا الان وایمیستیم و اون وامونده رو برمی‌داریم، یا وقتی که کامیون و لباس‌ها تیکه تیکه شدن.
‫- پولی که قراره زندگیمون رو عوض کنه این توئه. ‫- بالاخره انجامش می‌دیم یا چی؟
‫فکر کردم اینو می‌خوای! ‫حالا چت شده؟
‫فکر کنم بتونم برم اون بالا و برگردم عقب و دستگاه رو بردارم.
‫چی؟
‫- فکر کنم دستم به دکمه‌ها برسه. ‫- مطمئنی؟ لعنتی.
‫لباس منو بگیر!
‫وینس! من روبروتم!
‫بهش بگو وایسه، وگرنه کله‌ی جفتتون رو می‌ترکونیم.
‫این گلوله‌ها درد دارن.
‫هی، «وِت»! وایسا!
‫همه: گندش بزنن!
‫لعنتی! ریدم توش، ریدم توش، ریدم توش!
‫فاک، فاک، فاک!
‫لعنتی، بدجوری گیر افتادم!
‫فقط چندتا ‫لباس پوستی باقی مونده.
‫از اینجا بزنین به چاک. ‫برین نقدشون کنین.
‫من از اون طرف می‌رم تا ‫حواسشون رو پرت کنم.
‫مطمئنی؟
‫نگران نباش. ‫یه راه فرار دارم.
‫حق با تو بود. ‫- اوهوم.
‫همیشه همین‌طوره.
‫هی، عوضی‌ها!
‫هی!
‫لباس‌های پوستیتون ‫همین‌جاست!
‫اون تله-شیپر ‫میره به چین.
‫پس اون لباس‌های پوستی ‫تو چین‌ان، نه؟
‫ببین، اگه خفه شیم ‫تندتر می‌دویم!
‫خفه خون بگیر.
‫آره، من کاملاً طبیعی‌ام، ‫پس روتون رو اون‌ور کنید، منحرف‌های روانی!
‫برو کنار!
‫وایسا. من رفیق «جیانهو»ام. ‫- نگهبان‌ها دارن میان.
‫- «جیانهو» جاش امنه؟ ‫- آره.
‫تو فیلم «فوکسین» دیدمت.
‫هی!
‫«لی پان»، بیزحمت اینو برام نگه دار. ‫فقط اومدم اینجا که تیر نخورم،
‫ولی دیگه باید بزنم به چاک.
‫اون--اوناهاش!
‫«لی پان»!
‫بذار قایمت کنم.
‫از اون طرف!
‫لی پن کجاست؟
‫لی پن و اون دختر سیاه‌پوسته کجان؟
‫دست از سرشون بردارین!
‫همگی: دست از سرشون بردارین!
‫دست از سرشون بردارین!
‫از مغزت استفاده کن، ‫نه از دست و پات، باشه؟
‫اوه، لعن...
‫همگی، لطفاً بیاین کمک!
‫فقط... فقط طاقت بیار.
‫ممنونم.
‫واقعاً از همه‌تون ممنونم.
‫از همه‌تون ممنونم.
‫بذارش روی حالت تجزیه.
‫دستگاه رو... ‫بگیرش سمت نگهبان‌ها
‫و بذارش رو حالت تخریب.
‫من حاضرم!
‫ولش کن!
‫مرتیکه‌ی عوضیِ جنایتکارِ فلان‌فلان‌شده‌ی...
‫- بگیریدش! ‫- اوه، پس داریم سعی می‌کنیم این کار رو بکنیم؟
‫چون تا وقتی اون‌طوری سرم داد نزدی، اصلاً روحمم خبر نداشت.
‫آره، خیلی کلیشه‌ای بود، داگ.
‫باعث می‌شه انگار نوچه‌هاتیم. ‫- ما واسه تو کار نمی‌کنیم مرتیکه.
‫ما رو بدون هیچ سرنخی کشوندی اینجا.
‫باید به کریستی زنگ بزنی و پول کوفتیمون رو پس بگیری.
‫لعنتی!
‫به نظر می‌رسه یه سری آشوب‌طلب یه گروه کوچیک رو
‫برای اعتراض به افزایش حقوق و ناهار دور هم جمع کردن.
‫خوشبختانه اکثر جمعیت باهاشون همراهی نمی‌کنن.
‫می‌دونم اکثرتون ترسیدید،
‫ولی با اعتصاب می‌تونیم ‫به چیزی که می‌خوایم برسیم.
‫کارگرا: ‫«کریستی اسمیت» خیلی مزخرفه!
‫ببین، فکر نکنم فداکاری‌هایی که کردم رو درک کنی
‫که... که برای خلق این‌جور زیبایی‌ای لازمه
‫همون زیبایی‌ای که برای همه‌تون به ارمغان آوردم.
‫من پشت‌صحنه‌مون رو پر کردم
‫با خروارها ‫اثر هنری پوشیدنی
‫و مطمئن شدم که نمی‌تونن جلومون رو بگیرن.
‫فکر نکنم بدونید چه سختی‌هایی می‌کشم
‫تا همه‌ی این‌ها اتفاق بیفته.
‫کوروت.
‫چه غلطی دارید می‌کنید؟ ‫قرار بود دم مغازه همدیگه رو ببینیم.
‫اون دوباره بهمون کمک کرد.
‫من به رئیسم و حرفه‌م خیانت کردم
‫تا باهات ارتباط برقرار کنم.
‫از همه‌چی گذشتم تا بفهمی ‫چقدر برام مهمی.
‫- اون ساختمونی که ما رو اونجا پیاده کردی... ‫- لعنتی.
‫اون انبار «کریستی» بود.
‫«جیانهو» یکی از انبارهای ‫خرت‌وپرتای «کریستی» رو داغون کرد.
‫آره، واسه همین پیدامون کردن ‫و شروع کردن به تیراندازی به--
‫پوم، پوم... نه.
‫بنگ، بنگ، بنگ!
‫بعدش افتادن دنبالمون ‫و این‌طوری شد که سر از اینجا درآوردیم.
‫فکر نمی‌کردم فقط با دیدن «جیانهو» ‫این‌قدر هیجان‌زده بشم
‫که داره انتقامِ بلایی که «کریستی» سرِ ‫«چینگ‌دائو» آورده رو ازش می‌گیره،
‫ولی...
‫کارگرا: پولِ بیشتر! ‫«کریستی اسمیت» گند زده!
‫لعنت بهت «کریستی»!
‫این باعث می‌شه احساس نزدیکی کنی؟
‫ما همه‌مون یه طرفِ ‫یه تضادِ مشترکیم.
‫باید به این درگیری ‫سرعت بدیم.
‫«جیان‌هو»، زود باش ‫دستگاهت رو بده به من.
‫یه نقشه‌ای دارم.
‫بس کنید و بذارید بره! ‫بس کنید و بذارید بره!
‫بس کنید و بذارید بره! بس کنید و بذارید بره! ‫- خاله! اینو بگیر. زود باش!
‫«لی پان»، دقیقاً می‌دونم ‫باید چیکار کنیم.
‫برو اونجا و دستگاه رو نگه دار. ‫بهم اعتماد کن.
‫خاله، با من بیا.
‫بلندتر!
‫کارگرا: ‫«کریستی اسمیت» خیلی آشغاله!
‫ناهارِ طولانی‌تر، پولِ بیشتر!
‫داری می‌ذاریش ‫روی حالتِ تله‌پورت؟
‫اگه یه وقت-- ‫- مالِ من روی حالتِ تله‌پورتِ.
‫«کوروت» روی حالتِ ‫شتاب‌دهنده‌ی موقعیتیه.
‫«لی پن» هم ‫رو حالت تله‌پورت رفته!
‫«لی پن» استریمش رو ‫برای من تله‌پورت می‌کنه.
‫هر دوتاشون رو همزمان ‫با هم دارن؟
‫هر دوتاشون یه وضعیت دارن. ‫ما بهش شتاب می‌دیم.
‫اوه!
‫دستگاه‌ها رو متوقف کنین!
‫هووو!
‫آره!
‫کارگرا: ما اعتصاب می‌کنیم! ‫ما می‌جنگیم...
‫اعتصاب! حقوق بالاتر!
‫درسته! دهنشون سرویس.
‫اعتصاب! حقوق بیشتر!
‫اعتصاب! اعتصاب! حقوق بیشتر! حقوق بالاتر! ‫اعتصاب! حقوق بیشتر!
‫اعتصاب! حقوق بالاتر!
‫آره!
‫اینو بهتون می‌گم،
‫شما سلیطه‌ها خیلی خلاقین.
‫ولی این چیزی رو ‫عوض نمی‌کنه.
‫می‌خواین منو ‫به لجن بکشین
‫و نسبت به خودتون ‫احساس خوبی داشته باشین؟
‫باشه.
‫ولی من یه نوآورم،
‫دارم یه هنرِ لعنتی خلق می‌کنم
‫و دارم برای شما سلیطه‌ها ‫راه باز می‌کنم.
‫و شما مفت‌خورها فقط می‌گیرین. ‫- مثل خودت؟
‫نه، هر چیزی که من بردارم رو، ‫مالِ خودم می‌کنم.
‫ما هم همین‌طور.
‫نه.
‫من... من همون کسی‌ام که تو ‫و دوستات آرزو دارین باشین.
‫من بخشی از وجودتم.
‫پس تو با من نمی‌جنگی.
‫فقط داری با خودت می‌جنگی.
‫این یعنی ‫میشه برنده شد.
‫بهشون نگاه کن.
‫دارن یه طرحِ جدید ‫می‌زنن.
‫دارن دور هم جمع میشن
‫تا پارچه و رنگ‌ها رو ‫انتخاب کنن.
‫اون... هنر همینه.
‫ای بابا.
‫ولی چرا داری گند می‌زنی تو کارم؟
‫کریستی.
‫منظورم اینه که دارم... ‫دارم کمک می‌کنم یه دیدِ جدید پیدا بشه.
‫آره!
‫خداحافظ، کریستی.
‫انگار داریم دنیا رو ‫لمس می‌کنیم.
‫اعتصابی که از خرده‌فروشی‌های ‫«مترو دیزاینرز» شروع شد
‫و کارگرهای کارخونه
‫به بقیه‌ی صنایع ‫در سطح بین‌المللی هم سرایت کرده،
‫طوری که چندین صنعت ‫تعطیل شدن
‫و توی بعضی جاها، ‫ساختار اقتصادی از نو چیده شده
‫و منابع دوباره ‫توزیع شدن.
‫این موضوع رهبرها رو مجبور کرده
‫که با تغییرات گسترده‌ی ‫سیاستی موافقت کنن.
‫در بحبوحه‌ی ‫این اعتصاب‌های ادامه‌دار،
‫«کریستی اسمیت» مجبور شده ‫تسلیم بشه
‫و دو تا از خواسته‌های ‫اعتصاب‌کننده‌ها رو بپذیره؛
‫حقوق بیشتر و پایان دادن ‫به سندبلاست کردن جین.
‫«اسمیت» به طرز عجیبی ‫تقصیر این وضعیت رو
‫گردن حامیان «گروه مخمل» می‌ندازه.
‫و یه نفر ‫به اسم کوروازیراسی.
‫رهبرا این اعتصابات رو محکوم کردن ‫و گفتن بخشی از...
‫یه نقشه‌ی بزرگتر ‫با اهداف افراطی‌یه.
‫سازمان‌دهنده‌ها هم قول دادن ‫که به اعتصاب ادامه بدن
‫تا وقتی که همه‌ی خواسته‌هاشون برآورده بشه.
‫خیلی هیجان‌زده‌ایم که ‫تو موقعیتی هستیم
‫که کارگرای ‫بقیه‌ی صنایع هم
‫دارن بهمون ملحق می‌شن ‫تا به چیزی که لازم داریم برسیم
‫و کل صنعت رو بخوابونیم،
‫تا از قدرت جمعی‌مون استفاده کنیم
‫تا دنیایی که می‌خوایم رو ‫به دست بیاریم و بسازیم.
‫لازم نیست منزوی باشیم
‫و تنهایی با ‫مشکلات‌مون بجنگیم.
‫می‌تونیم کنار هم باشیم.
‫یکی از اعضای جامعه گیر افتاده
‫توی عملیاتِ غیرقانونیِ ‫«درخت کریسمس».
‫یه مردِ کریهِ بدونِ پوست
‫که ادعا می‌کنه همون عضوِ ‫محترم و نمونه‌ی جامعه‌ست
‫ادعا می‌کنه یه سری بوستر پوستشو کَندن ‫و لباسِ پوستیش رو به این مردی که بازداشته فروختن.
‫واسه هر کدوممون پنج هزار تا کاسبی شد.
‫اون از انحطاطِ اخلاقی
‫که توی مناطق شهری بیداد می‌کنه، گله می‌کنه.
‫- جیانهو! ‫- هی.
‫سلام! سلام!
‫وای! چقدر خوشگل شدی!
‫توی وطن ‫خیلی زیبا شدی.
‫بهترین خبرِ کلِ عمرم رو ‫برات دارم.
‫مامانم الان دیگه ‫۱۰۰ درصد از سرطان پاک شده!
‫- صبر کن، چی؟ ‫- چی؟
‫چون ما کلی از اون ‫«لباس‌مباس‌ها» رو تیکه تیکه کردیم.
‫که زمانی که صرف کار کردن ‫روی اونا شد به بدنش برگشت،
‫به قبل از دوران سرطان.
‫- چی؟ ‫- مسخره‌بازی درنیار
‫- فوق‌العاده‌ست. ‫- خیلی قشنگه.
‫- کارت حرف نداشت. ‫- مامان!
‫- مامان سلام کن! ‫- سلام!
‫- سلام مامان! ‫- نی‌هائو!
‫هر کاری که کردی ‫واقعاً معرکه بود.
‫حس می‌کنم ما ‫دو تا روح تنهاییم
‫که تقدیرشون این بوده که به هم برسن.
‫و ببین، می‌دونم که می‌دونی
‫که من یه شیطونم.
‫ولی می‌تونیم هر کار دیگه‌ای بکنیم.
‫لازم نیست برات ‫ساک بزنم.
‫و... و یه چیز دیگه هم هست.
‫«چیه؟»
‫«اگه یه نفر ‫عاشقم بشه...»
‫«واقعاً، واقعاً...»
‫«اون‌وقت تبدیل به ‫یه آدم معمولی می‌شم.»
‫«دیگه از مکیدن روح ‫از لای پا خبری نیست؟»
‫«دیگه از مکیدن روح ‫از لای پا خبری نیست.»
‫«وسوسه‌کننده‌ست.»
‫«اما من دیگه اون‌جوری نیستم.»
‫«و نمی‌تونم با کسی باشم»
‫«که نخواد برام ‫بخوره.»
‫«♪ کاساندرا ♪»
‫«♪ من در برابر محرک‌های ساده ‫مصونم ♪»
‫«♪ کاساندرا، تو بودی ♪»
‫♪ یه چیز دیگه ♪
‫♪ کاساندرا، تو دیدی ♪
‫♪ کاساندرا، تو اشک ریختی ♪
‫♪ کاساندرا، تو بودی ♪
‫♪ یه چیز قدیمی‌تر ♪
‫♪ از گدازه‌ها ♪
‫♪ که با نظم... ♪
‫♪ کاساندرا ♪
‫♪ سرنوشت امروز برامون ‫چی رقم زده؟ ♪
‫♪ کاساندرا ♪
‫♪ راه برگشتی ‫به دیروز نیست ♪
‫♪ کاساندرا، می‌دونستم ♪
‫♪ که خوشبختی ♪
‫♪ یه زبون بیگانه بود ♪
‫♪ واسه هردومون ♪
‫♪ کاساندرا، من دیدم ♪
‫♪ توی گردباد ‫و اون‌موقع که می‌وزید ♪
‫♪ کاساندرا ♪
‫♪ من در برابر محرک‌های ساده ‫مصونم ♪
‫♪ کاساندرا ♪
‫♪ سرنوشت امروز برامون ‫چی رقم زده؟ ♪
‫♪ کاساندرا ♪
‫♪ راه برگشتی ‫به دیروز نیست ♪
‫♪ من توی یه سطح دیگه سیر می‌کنم ♪
‫♪ که به‌ندرت با این یکی ‫تلاقی پیدا می‌کنه ♪
‫♪ فراتر از تمام دردهای دنیوی ‫باقی می‌مونم ♪
‫♪ در حالی که دارم با یه شات‌گان ‫طناب‌بازی می‌کنم ♪
‫♪ دیوارها رو تبدیل کن ‫به راه‌های خروج ♪
‫♪ فقط اگه به پایین نگاه کنی ‫سقوط می‌کنی ♪
‫♪ دو بعدیه، دختر ♪
‫♪ دو بعدیه، پسر ♪
‫♪ دو بعدیه، دختر ♪
‫♪ دو بعدیه ♪
‫♪ تو هیچ‌وقت رویاهام ‫یا دماغم رو نمی‌شکنی ♪
‫♪ من از جوهر و رنگ ‫و شلنگ لاستیکی ساخته شدم ♪
‫♪ بعضیا می‌تونن این دیوونگیِ ‫سایه‌دارم رو هضم کنن ♪
‫♪ اما من کوه‌ها رو خرد می‌کنم ‫تا سرگرمت کنم ♪
‫♪ یه دخترِ دو بعدی ♪
‫♪ یه پسرِ دو بعدی ♪
‫♪ یه دخترِ دو بعدی ♪
‫♪ یه دو بعدی ♪
‫♪ اگه از جوری که داستانم ‫کشیده شده خوشم نیاد ♪
‫♪ یکم تربانتین برمی‌دارم و ‫پاکش می‌کنم ♪
‫♪ کله‌م رو می‌پیچونم و باز می‌کنم ‫و یه جدیدش رو می‌ذارم ♪
‫♪ اگه روبرو شدن باهاش ‫خیلی سخته ♪
‫♪ دیوارها رو بکن ‫راهی واسه فرار ♪
‫♪ فقط اگه پایین رو نگاه کنی ‫سقوط می‌کنی ♪
‫♪ این دو بُعدیه، دختر ♪
‫♪ این دو بُعدیه، پسر ♪
‫♪ این دو بُعدیه، دختر ♪
‫♪ این دو بُعدیه ♪
‫♪ گاهی می‌ترسم که ‫محو و نابود بشم ♪
‫♪ اگه نگاه‌ها از روم ‫برداشته بشه ♪
‫♪ ولی با یه پرتو کاتدی ‫دوباره روشن می‌شم ♪
‫♪ هرچند ممکنه ‫یکم تغییر کرده باشم ♪
‫♪ یه دخترِ دو بُعدی ♪
‫♪ یه پسرِ دو بُعدی ♪
‫♪ یه دخترِ دو بُعدی ♪
‫♪ یه دو بُعدی ♪
‫یه بار دیگه.
‫♪ بهم بگو، رجی، ‫چطوری هجی‌ش می‌کنی؟ ♪
‫♪ وقتی عاشقی ♪
‫♪ با یه چیزِ اون‌قدر مُرده ‫که بوش رو حس می‌کنی؟ ♪
‫♪ مثل دو تا قلب که توی شربت افرا موندن ♪
‫♪ و پسری که عاشقشی ‫اون‌ورِ دنیا تو اروپا داره جون می‌ده ♪
‫♪ یا آسیا یا یه همچین جایی ♪
‫♪ یادت رفت بپرسی ♪
‫♪ هفت سالِ طولانی و وحشتناک گذشته ♪
‫♪ از آخرین باری که بهش گفتی دوستش داری ♪
‫♪ خیلی شیک و مجلسی واسه پایانِ خوشِ قصه‌ت نقشه کشیده بودی ♪
‫♪ هیچ‌کسِ دیگه‌ای توش نبود، اما با خنده می‌گفتی ♪
‫♪ من نویسنده می‌شم ♪
‫♪ تو هم گیتار می‌زنی ♪
‫♪ جفتمون هم رو داریم، ‫مثل دو تا ستاره‌ی تابستونی ♪
‫♪ ولی وقتی اومدم نیویورک ‫تنها بودم ♪
‫♪ و اون جایی ‫که تو رویاهات بود ♪
‫♪ دیگه اونجا نیست ♪
‫♪ و انگار تنها کاری ‫که از دست کلماتم برمیاد ♪
‫♪ کشیدنِ این پرتره‌های ‫ناامیدانه از توئه ♪
‫♪ پس زندگیت رو همون‌طوری گذروندی ♪
‫♪ که فکر می‌کردی ‫حقته ♪
‫♪ و تمام شب‌هات رو ‫با حسِ طردشدگی سر کردی ♪
‫♪ به دوست‌دخترت بگو ‫که اون ♪
‫♪ بیشتر از اون چیزی که هست ‫برات ارزش داره ♪
‫♪ آخرین کلید برای باز کردنِ ‫اتاق پسرا، هیچ‌وقت وجود نداشت ♪
‫♪ ولی تو دیدیش ‫قسم می‌خوری که دیدیش ♪
‫♪ اون همون‌جا، نبشِ خیابون بود ♪
‫♪ روبروی خونه‌ای که حالا ‫مثل یه عزادار کز کرده ♪
‫♪ خالی از هر چیزی که ‫زمانی عاشقش بود ♪
‫♪ وقتی پیش‌نویس‌های پاره‌پاره‌ی نامه‌ها ‫از اون بالا مثل بارون می‌ریزن ♪
‫♪ یادمه ‫وقتی بهم گفتی ♪
‫♪ از اون پایان خوشِ ‫همیشگی‌ت ♪
‫♪ هیچ‌کس دیگه‌ای توش نبود، اما ‫تو با خنده اینو گفتی ♪
‫♪ من نویسنده می‌شدم و ‫تو گیتارت رو می‌زدی ♪
‫♪ جفتمون همدیگه رو داشتیم ‫مثل دو تا ستاره‌ی تابستونی ♪
‫♪ اما وقتی رفتم نیویورک ‫تنهای تنها بودم ♪
‫♪ و اون جایی که ‫توی رویاهات بود ♪
‫♪ دیگه وجود نداره ♪
‫♪ و انگار تنها کاری که ‫از دستِ نوشته‌هام برمی‌اومد ♪
‫♪ کشیدنِ این همه پرتره‌ی ‫ناامیدانه از تو بود ♪
‫♪ و آیا تو تنها می‌مونی؟ ♪
‫♪ دوباره می‌بینیش ♪
‫♪ شاید تنها بودن بهتر از ‫فقط یه دوستِ معمولی بودن باشه ♪
‫♪ اوه، غیرممکنه، هیچ‌چیزی ‫به سردیِ این درد نیست ♪
‫♪ از روحی که اون‌قدر بزرگه ‫که تو یه کالبد جا نمی‌شه ♪
‫♪ امید داشتن ‫عجب کار طاقت‌فرساییه ♪
‫♪ با یه قایق پارویی کوچیک ‫دنبال «آرگو» افتادن ♪
‫♪ خیلی حرفا هست که ‫دلت می‌خواد بتونی بگی ♪
‫♪ قبل از این‌که «کاریبدیس» ‫تورو با خودش ببره ♪
‫♪ هنوزم همون پایانی رو داریم ‫که بهم درباره‌ش گفتی؟ ♪
‫♪ قبل از این‌که بزرگ بشیم ‫و پر از شک و تردید بشیم؟ ♪
‫♪ آخه اون شب تو ماشینت ‫داشتم جلوی اشکامو می‌گرفتم ♪
‫♪ حالا هر چی که دارم رو می‌دم ♪
‫♪ فقط واسه این‌که صدای گیتارت رو بشنوم ♪
‫♪ می‌مردم که تورو ♪
‫♪ پیش خودم تو نیویورک داشته باشم ♪
‫♪ آخه این ستاره‌های شمال ایالت ♪
‫♪ دیگه برام کافی نیستن ♪
‫♪ انگار تمام رودخونه‌ها، درختا و خیابونا ♪
‫♪ انعکاس تصویر توئه ‫که بهم برمی‌گرده ♪
‫♪ خب، دلت می‌خواد ‫چه داستانی ازت بگن؟ ♪
‫♪ حاضری ماسکت رو برداری، ‫با اینکه خیلی بهت می‌اومد؟ ♪
‫♪ حاضری توی این شهرِ ‫دل‌شکسته بشی ♪
‫♪ یه قهرمان تراژیک ♪
‫♪ با من که دستیارتم ♪
‫♪ یه «پیرو»یِ دلباخته؟ ♪
‫این کثافت می‌برتت ‫به پله‌ی بعدیِ
‫این مارپیچِ لعنتی.
‫خب، بعضیا فکر می‌کنن ‫زمان دایره‌واره.
‫اما حتی وقتی فکر می‌کنی قبلاً ‫چیزی رو تجربه کردی
‫و حس می‌کنی تکراریه،
‫آگاهی از اینکه ‫قبلاً اونجا بودی
‫و تفاوت‌هایی که از ‫تجربه‌ی قبلی میاد...
‫باعث می‌شه هر چرخش
‫شبیه، ولی فرق داره.
‫می‌بردت به یه سطحِ ‫متفاوت...
‫به یه پله‌ی دیگه ‫از این مارپیچ.
‫دستگاه پله‌ها رو رد می‌کنه،
‫با استفاده از نیروهایی که ‫اونو توی مارپیچ به بالا هل می‌دن،
‫که همون کشمکش و درگیریه،
‫یا به عبارتی...
‫تناقض.
‫تز...
‫آنتی‌تز...
‫سنتز.
جهت اطلاع از جدیدترین فیلم و سریال ها :وای موویز را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید @YMoviz