ارائه شده در وبسایت وای موویز ymoviz.com دانلود و تماشای فیلم و سریال بدون سانسور
‫«حاکم»
‫این یعنی چی؟
‫این یعنی چی؟!
‫خوش‌وقتـم، جناب. ‫«آپولینار موسکوته» هستم...
‫و به‌عنوان حاکم شهر منصوب شدم.
‫این کاغذ واسه ما مهم نیست.
‫ما حاکم نمی‌خوایم...
‫چون اینجا چیزی واسه حکومت نداریم!
‫بهت هشدار می‌دم؛ من مسلحـم.
‫ترجیح می‌دم زنده‌ت رو حمل کنم...
‫تا این‌که تا آخر عمر مُرده‌ت رو به دوش بکشم.
‫«صد سال تنهایی»
‫قسمت چهارم: «درخت بلوط»
‫«اورسولا» موقع بازسازی خونه...
‫یه اتاق ویژه برای «ملکیادس» ساخت...
‫که توش ساعت‌ها به نوشتن ‫داستان‌های مرموزش مشغول بشه.
‫«آرکادیو»...
‫حتی با گذشت سال‌ها...
‫«آرکادیو» هنوزم جملات عجیب «ملکیادس» رو
‫یادش بود که از روی نوشته‌هاش می‌خوند.
‫نوشته‌هایی که براش معنا نداشتن...
‫ولی در واقع مرگ خودش رو پیش‌بینی می‌کردن.
‫«خیابان آرام»
‫تصویر زیبایی از «رِمدیوس» ‫توی ذهن «آئورلیانو» حک شد...
‫و باهاش کاری کرد که درجا خشکش بزنه.
‫انگار که پاهاش به زمین چسبیده بود.
‫برو کنار!
‫یه بار مؤدبانه جلو رفتیم، فایده نداشت.
‫شما که می‌دونی ما گوش‌به‌فرمان شمایـیم.
‫من و پسرم همیشه پشت‌تونـیم.
‫همه‌مون همین‌طوریـم.
‫می‌دونم.
‫تنها نیومده.
‫آره، چندتا سرباز مسلح باهاشـن.
‫زنش و دخترش هم هستن.
‫«موسکوته»!
‫بیا بیرون!
‫چیـه، «بوئندیا»؟
‫خوب گوش کن.
‫۳۰ سال پیش من و این آدما ‫شهر ماکوندو رو ساختیم.
‫ما براش جاده زدیم...
‫تک‌تک خونه‌هاش رو ساختیم...
‫همه‌ی این کارا رو بدون حاکم انجام دادیم.
‫واسه همین نیازی به تغییر اوضاع نداریم.
‫ولی اگه بخوای، می‌تونی با ما زندگی کنی.
‫ولی نه واسه این‌که با سربازات قشون‌کشی کردی...
‫بلکه از روی احترامی که ‫برای خانمت و دخترت قائلیـم.
‫ولی موندنت دوتا شرط داره.
‫هرکی خونه‌ش رو به دلخواه خودش رنگ می‌زنه
‫و سربازات هم باید برن پی کارشون.
‫اون‌وقت کی قانون وضع می‌کنه؟
‫خب ما دیگه.
‫باورت می‌شه اینجا اون‌قدر خوبـه
‫که اولین عضوش هنوز به مرگ طبیعی نمُرده؟
‫مرگ غیرطبیعی که پیش‌کش.
‫ما حتی قبرستون نداریم.
‫پس قول مردونه می‌دی؟
‫باهات صنمی ندارم که قول بدم.
‫چون هنوز دشمن همـیم.
‫«هتل هاکوب، تأسیس در سال ۱۸۸۰»
‫«آمپارو»، یه پیاز بردار.
‫چَشم، خانوم.
‫اون فاسد شده.
‫خانم «موسکوته»... ‫«اورسولا ایگواران بوئندیا» هستم.
‫شوهرامون از قبل با هم آشنا شدن.
‫شاید رابطه‌شون شروع بدی داشته...
‫ولی دلیل نمی‌شه ما هم همون‌طور رفتار کنیم.
‫خانم «اورسولا»، شنیدم شما ‫زیباترین خونه‌ی شهر رو دارین.
‫دَرِ خونه‌ی من همیشه به روی شما بازه.
‫هرموقع خواستید، تشریف بیارید.
‫مرسی.
‫خوش‌حال شدم دیدمتون.
‫به همچنین.
‫- قابلی نداره. ‫- نفرمایید.
‫- هدیه‌ی من به شماست، خانوم. ‫- ممنون.
‫اگه بفهمه دارم به دوربینش ‫وَر می‌رم، زنده‌م نمی‌ذاره.
‫پس بهش بگو ازاونجاکه ‫اصلاً ازش استفاده نمی‌کنه...
‫من دادمش به تو.
‫من به جاودانگی رسیدم.
‫«وَبا»
‫«شما باید در تلاش برای
‫هم‌رنگ‌شدن با جامعه‌ی فرهیختگان باشید ‫و حتی...»
‫- بفرمایید تو. ‫- با اجازه.
‫براتون هدیه آوردیم.
‫دست شما درد نکنه.
‫- دخترام درستش کردن. ‫- به‌به.
‫باید دستمال‌های دیگه‌شون رو ببینین. ‫خیلی خوشگلـن.
‫باریکلا. ‫مهمون داریم!
‫لطفاً برای مهمونامون شیرینی بیار.
‫کیـه؟
‫خانم «موسکوته» و دختراشون.
‫- اینجا پذیراییـه. ‫- زیباست.
‫براش زحمت زیادی هم کشیدیم.
‫مشخصـه.
‫- مدیریت همچین چیزی واقعاً سختـه. ‫- بله.
‫دخترام رو معرفی می‌کنم: ‫«آمارانتا» و «ربکا».
‫- خوش‌وقتـم. ‫- به همچنین.
‫خونه رو به خانم «لئونور» ‫و دختراشون نشون بدین.
‫- خوش اومدین. ‫- بفرمایید.
‫ممنون.
‫عع، پیانو!
‫بله، ولی تنظیم نیست.
‫نمیاین؟
‫واقعاً خونه‌ی زیبایی دارین.
‫نظر لطف‌تونـه.
‫اینجا مخصوص گُل‌های بگونیاست.
‫اتاق دخترا اون‌طرفـه.
‫و اونجا هم آشپزخونه‌ست.
‫بفرمایید.
‫ممنونـم.
‫انبار غذامون اونجاست.
‫چه خوشگلـه.
‫شما ساختینش؟
‫- و اینجا هم... ‫- خوشتون اومد؟
‫و اونم لابراتوار «خوزه آرکادیو»ئـه.
‫بفرمایید.
‫مال شما.
‫«رمدیوس»، بیا بیرون.
‫مرسی.
‫اون روز عصر، توفیقی نصیب «آئورلیانو» شد...
‫و بالاخره تونست اون دختر رو ببینه.
‫بعداز اون، این خونه از بوی عشق پُر شد.
‫«ربکا»ی عزیزم، همیشه تو فکرمـی.
‫همه‌ش خوابت رو می‌بینم.
‫«رمدیوس» یعنی حس خوب آرامش...
‫«رمدیوس» یعنی بوی گُل رز...
‫«پیترو»ی عزیزم، زمان داره ‫برام جور دیگه‌ای می‌گذره.
‫بی‌صبرانه منتظرم تا به ماکوندو برگردم.
‫«رمدیوس» یعنی خود عشق.
‫«رمدیوس» تا ابد مال منـه.
‫«رمدیوس»... یعنی خود عشق.
‫از آخرین نامه‌ت چند روز گذشته.
‫یعنی می‌تونم بازم ببینمت؟
‫«آمپارو»!
‫پست‌چی هنوز نیومده.
‫دنیا می‌چرخه دور سرم!
‫بگو بینم، «آئورلیانو»...
‫کدوم زنی تونسته تو رو این‌طوری کنه؟
‫چطوری؟
‫حیرون و درمونده.
‫«آئورلیانو»! ساعت تقریباً یازدهـه!
‫«آئورلیانو» اون شب با خاطراتش خداحافظی کرد...
‫انگار که حافظه‌ش رو از دست داده بود.
‫ولی سپیده‌دم توی اتاق یه غریبه...
‫همه‌چی به ذهنش برگشت.
‫نمی‌دونست چطور به اون اتاق رسیده بود...
‫ولی می‌دونست چرا اونجاست.
‫این راز از کودکی همراهش بود...
‫و توی قلب نفوذناپذیرش حک شده بود.
‫حالا کی هست؟
‫باید حرف بزنی تا خالی شی.
‫داری خودخوری می‌کنی و منو حسابی کنجکاو کردی.
‫«رمدیوس موسکوته»
‫قبل‌از هرچی، باید بابای خودت رو راضی کنی.
‫تازه بعدش، بابای اون.
‫ورای تمسخر اون زن...
‫حس هم‌دلی‌ای بود که «آئورلیانو» درکش کرد.
‫در اون سپیده‌م، «آئورلیانو» ‫نه‌تنها مردونگی خودش رو رها کرد...
‫بلکه از عذابی که ماه‌ها ‫در قلبش تحمل کرده بود...
‫برای همیشه خلاص شد.
‫چی شده؟
‫خواهرت باز داره خاک می‌خوره.
‫«عشقم...»
‫«دوستت دارم.»
‫منم دوستت دارم.
‫اینا دیگه چی‌ان؟
‫این نامه‌ها چطوری اینجا رسیدن؟
‫آب آوردم.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫ازطرف ایتالیاییه‌ست.
‫«ربکای عزیزم...
‫دیگه اومدن و رفتنم هم مشخص نیست...
‫و حتی نمی‌دونم این خوابـه یا واقعیت.»
‫«هر تصمیمی که می‌گیرم، ‫در تضاد با تصمیم قبلیم می‌شه.»
‫حالا عزم خودم رو جزم کردم...
‫و می‌خوام به ماکوندو برم ‫تا تو رو خواستگاری کنم.»
‫«توی نامه‌ی بعدی بهت می‌گم کِی می‌رسم.»
‫«آمارانتا» هم توی تنهایی‌ش ‫در عذاب عشق گیر افتاده بود.
‫«آمارانتا»، باز کن.
‫هر بار خودش رو توی توالت حبس می‌کرد...
‫تا بالاخره از این درد خلاص بشه.
‫چیزی شده؟
‫«آمارانتا»، دَر رو باز کن.
‫پس به «آمارانتا» هم نامه می‌داده؟
‫نه.
‫«آمارانتا» براش نامه می‌نوشته...
‫ولی هیچ‌وقت نفرستاده.
‫ای کاش هیچ‌وقت اون پیانو رو نخریده بودم.
‫یکی دیگه.
‫اونم یکی.
‫این‌همه شده؟
‫بالای ده‌تاست.
‫خودش اینجاست.
‫«موسکوته»!
‫«بوئندیا»
‫با هم یه قول‌وقراری داشتیم.
‫و منم رعایت کردم.
‫گفتیم هیشکی مجبور نیست خونه‌ش رو آبی کنه.
‫درستـه، عزیز.
‫همین رو گفتی.
‫«هرکی خونه‌ش رو به دلخواه خودش رنگ می‌زنه»
‫دارن همین کارو می‌کنن.
‫یعنی این کار تو نبوده؟
‫کارخونه رنگ رو تولید می‌کنه...
‫و منم تحویل مشتری می‌دم.
‫هیشکی رو مجبور نمی‌کنم.
‫روز خوش، عزیزان.
‫شانس هم نداریم.
‫چی شده؟
‫این «موسکوته»...
‫داره مسخره‌مون می‌کنه.
‫خدا مرگم. چی شده؟
‫چی شده؟ بگو دیگه.
‫عاشق شدم، ننه.
‫تو هم عاشق «کرسپی» شدی؟
‫معلومه که نه.
‫«رمدیوس موسکوته»
‫پس عاشق دختر دشمنم شدی، پسر.
‫عشق مثل مریضی می‌مونه.
‫بیا ببینم.
‫بیا.
‫اونم تو رو دوست داره، پسرم؟
‫نمی‌دونم والا.
‫هنوز هیچی بهش نگفتم.
‫پس بیخیال شو، پسر. ‫یه هوس زودگذره.
‫هوس نیست.
‫واقعاً عاشقش شدم و می‌خوام باهاش ازدواج کنم.
‫دخترای خونواده‌ی «موسکوته» ‫خیلی نجیبـن، شوهرجان.
‫مشکل تو پدر اون دختره، نه خودش.
‫عمراً نمی‌ذارم «آپولینار موسکوته» ‫بیاد توی این خونواده.
‫این‌که الان یه خونواده‌ایم...
‫به‌خاطر اینـه که شما و مادرجان ‫تو روی والدین‌تون وایسادین.
‫چطور جرئت می‌کنی...
‫خرافات پدربزرگ و مادربزرگت رو...
‫با موجود نحسی مثل ‫«آپولینار موسکوته» مقایسه کنی؟!
‫می‌خوام برم خواستگاریش...
‫چه راضی باشین، چه نباشین، پدرجان.
‫«خوزه آرکادیو بوئندیا»...
‫تو همین‌الانش هم یه پسر از دست دادی.
‫می‌خوای اون یکی هم از دست بدی؟
‫اگه «آئورلیانو» با دختر «موسکوته» ازدواج کنه...
‫پس «ربکا» رو هم می‌دیم به «پیترو کرسپی».
‫بعداز شنیدن خبر نامزدی...
‫حال «ربکا» دگرگون شد...
‫و برای نامزدش نامه‌ی خوش‌حالی نوشت...
‫و قبلش به والدینش نشون داد تا راضی باشن.
‫«آمارانتا» در ظاهر با این قضیه مشکلی نداشت.
‫خب، «آئورلیانو» می‌خوای ‫با کدوم دخترم ازدواج کنی؟
‫خـ خـ خب، «رمدیوس».
‫منظورت «آمپارو»ئـه؟
‫نه، قربان.
‫«رمدیوس»
‫«دولورس»، برو بگو خواهرت بیاد.
‫چیزی شده؟
‫من شیش‌تا دختر دارم که به سن ازدواج رسیدن...
‫اون‌وقت پسر شما اونی رو می‌خواد ‫که هنوز داره با عروسک‌هاش بازی می‌کنه.
‫چی شده؟
‫از اینجا برید.
‫همه‌تون.
‫فوراً.
‫بسپرش به من.
‫می‌شه با هم تنهایی حرف بزنیم، خانم «بوئندیا»؟
‫باور کنین ما نمی‌دونستیم.
‫- ما از خدامونـه که با شما وصلت کنیم. ‫- درستـه.
‫- ولی «رمدیوس» هنوز بچه‌ست. ‫- کاملاً متوجهـم!
‫باور کنین اگه ما می‌دونستیم کدوم دخترتونـه...
‫اصلاً مزاحم نمی‌شدیم.
‫ما موافق ازدواج «آئورلیانو» و «رمدیوس» هستیم...
‫ولی صبر می‌کنیم تا به بلوغ کافی برسه.
‫فقط به یه شرط.
‫چه شرطی؟
‫یا توی کلیسا ازدواج می‌کنن ‫یا این وصلت سر نمی‌گیره.
‫ماکوندو همیشه یه شهر سکولار بوده.
‫اگه خدا واسطه‌ی این ازدواج نباشه، ‫من اجازه نمی‌دم.
‫اگه می‌خواین مجلس توی کلیسا باشه...
‫من مشکلی ندارم.
‫«ملکیادس»، به راهنمایی‌ت نیاز دارم.
‫امروز فهمیدم که اون حاکم احمق می‌خواد ‫راه کلیسا رو به شهر باز کنه.
‫از کِی تا حالا کشیش‌لازم شدیم؟
‫آره؟
‫«ملکیادس»؟
‫جناب درویش؟
‫چند روزه که همین‌طوریـه.
‫از کِی؟
‫از وقتی کتابش رو تموم کرد.
‫وقتی مُردم...
‫تا سه روز جیوه بسوزونین.
‫منظورت چیـه، رفیق؟
‫فردا ببرش رودخونه، حموم کنه.
‫آب حالش رو بهتر می‌کنه.
‫«ملکیادس»؟
‫«ملکیادس»!
‫این بی‌دقتی‌ت رو یادم نمی‌ره.
‫«ملکیادس»!
‫بیاین اینجا! سریع!
‫بلندش کنین، ببریمش لابراتوار.
‫نشنیدین چی گفتم؟ ‫زود باشین!
‫جناب «بوئندیا»، به‌عنوان قانون‌گذار شهر...
‫وظیفه‌م می‌دونم بهتون اطلاع بدم
‫که جسد دفن‌نشده‌ی انسان ‫برای بهداشت عمومی مضره.
‫«ملکیادس» نمی‌میره.
‫اون جاودانه‌ست.
‫خودش فرمول دوباره‌زنده‌شدنش رو بهم داد.
‫یک، دو، سه.
‫«آرکادیو»، برو تو کارش.
‫جیوه!
‫زمان متوقف شده و ابدیت آغاز گشته.
‫«خوزه آرکادیو»...
‫بسـه.
‫لطفاً.
‫بذار روحش به آرامش برسه.
‫زمان متوقف شده و ابدیت آغاز گشته.
‫ما از آب می‌آییم.
‫زمان متوقف شده و ابدیت آغاز گشته.
‫زمان متوقف شده...
‫و ابدیت آغاز گشته، «ملکیادس».
‫«آرکادیا» خبر نداشت...
‫که زنی که محکم بغلش کرده بود...
‫و غم و تنهاییش رو پذیرفته بود...
‫واقعاً مادر خودش بود.
‫- «ربکا». ‫- «پیترو».
‫این هدیه مال توئـه.
‫یک... دو... سه.
‫یه بالرین.
‫خوشت اومد؟
‫بفرمایید.
‫خیلی عصبانیـه.
‫یه‌لحظه صبر کن.
‫«آمارانتا» خانم.
‫بله؟
‫حالتون چطوه؟
‫می‌خواستم عرض کنم که ‫قراره یه فروشگاه لوازم موسیقی باز کنم
‫با داداشم... با داداشم، «برونو».
‫خب؟
‫اگه بخواین، با همدیگه آشناتون می‌کنم.
‫به خدا نمی‌ذارم با خواهرم ازدواج کنی...
‫مگه این‌که از روی نعش من رد بشی.
‫به «پیترو» گفت خودکشی می‌کنه ‫و این‌طوری تهدیدش کرد.
‫به نظرم بهتره چندوقت از شهر ببریمش.
‫شاید با ملاقات آدمای جدید، ‫حالش عوض بشه.
‫ولی نگران تو هم هستم.
‫نمی‌خوام توی این وضع تنهات بذارم.
‫نگران نباش.
‫چیزی‌م نمی‌شه.
‫اولویت اینـه که از اتفاقات بد دور بمونیم.
‫نگران من نباش.
‫باشه.
‫زیاد خوش‌حال نشو، آبجی.
‫اگه شده تو رو می‌کُشم، ‫ولی نمی‌ذارم این وصلت سر بگیره.
‫مراقب خودت باش.
‫مرگ.
‫کارت مرگ؟
‫معمولاً تعبیر این کارت‌ها با عکس‌شون فرق داره.
‫بگو معناش چیـه؟
‫خوشبخت می‌شم؟
‫آره، می‌شی...
‫ولی برای رسیدن به اون خوشبختی، پدرت درمیاد.
‫مثل یه طوفان زندگی‌ت رو زیرورو می‌کنه.
‫نکن، «ربکا».
‫«ربکا»، نکن. ‫اینجا خونه‌تونـه. نمی‌شه.
‫«ربکا»، لطفاً... لطفـ
‫«ربکا» جان.
‫باباجون.
‫روز به‌خیر، قربان.
‫«ملکیادس» رو ندیدین؟
‫هدیه‌ی «پیترو» رو دیدی؟
‫حیوانات مکانیکی‌ای که ‫«پیترو کرسپی» آورده بود...
‫حواس «خوزه آرکادیو بوئندیا» رو ‫از مرگ «ملکیادس» به‌کل پرت کرد.
‫و اونو به دوران جَوونی و کیمیاگری خودش برد.
‫یه‌جور نقشه‌ست...
‫در عوض «آئورلیانو»...
‫کارگاهش رو کنار گذاشت ‫تا به «رمدیوس» درس بده.
‫من تنها عضو خونواده‌م هستم که سن قانونی دارم...
‫گرچه پسر بزرگم توی تیرماه ۲۱ سالش می‌شه.
‫همه‌شون بچه‌های خودتـن؟
‫بعله. همه‌شون فرزند مشروعـن.
‫وابستگی سیاسی دارن؟
‫«خوزه آرکادیو بوئندیا» تونست
‫عروسک خراب بالرین رو ‫به سیستم ساعت متصل کنه...
‫تا عروسک به مدت سه روز بی‌وقفه برقصه.
‫سه روز.
‫سه روزه دارم کار می‌کنم.
‫می‌فهمی یعنی چی، پسر؟
‫این دستاورد اونو بسیار هیجان‌زده کرد
‫احساسی که تابه‌حال تجربه نکرده بود.
‫در نبود «اورسولا»، این مرد ‫غرق در افکار خودش شده بود.
‫پوستش مثل تنه‌ی درخت زمخت شد.
‫موهاش ریخت.
‫«آپولو»ی بیچاره.
‫«آپولو» ته دلش می‌دونست اون دوستش نداره...
‫و قرار نیست همسرش بشه، ‫تا این‌که ازش قول گرفت
‫که همیشه درختِ «آپولو» بمونه.
‫خوب گوش کن، «موسکوته».
‫ما توی ماکوندو هیچ وابستگی سیاسی نداریم.
‫نیازی به سرشماری نمی‌بینم. ‫اینجا همه همو می‌شناسیم.
‫این دستور دولتـه.
‫«خوزه آرکادیو»؟
‫این فاملیت دیگه داره شورشو درمیاره.
‫شرمنده، ولی فقط چون ‫دخترش قراره با پسرت ازدواج کنه...
‫دلیل نمی‌شه هر کار دلش می‌خواد، بکنه.
‫باید جلوشو بگیری.
‫امروز چندشنبه‌ست؟
‫سه‌شنبه. چطور؟
‫حدس می‌زدم.
‫ولی در اصل هنوز دوشنبه‌ست.
‫خونه در نبود «اورسولا» سوت‌وکور بود.
‫«پرودنسیو»
‫«پرودنسیو آگویلار»
‫تو کجا اینجا کجا؟
‫این‌قدر تنها بودی که گفتم بهت سر بزنم.
‫دشمن عزیز و قدیمی من.
‫اتفاقاً منتظرت بودم.
‫مفهوم مرگ توی این شهر جایی نداشت...
‫تا این‌که اولین عضوش مُرد.
‫«ملکیادس»
‫اون برامون مثل یه نقطه‌ی سیاه...
‫روی نقشه‌ی سفید مرگ بود.
‫بابا...
‫مامان...
‫بابا...
‫مامان...
‫جناب «بوئندیا»، عذر می‌خوام...
‫- حالتون خوبـه؟ ‫- بابا...
‫«پرودنسیو»...
‫«ملکیادس»...
‫همه‌شون بعداز مرگ چقدر تنهان.
‫امروز چندشنبه‌ست؟
‫- پنجشنبه. ‫- همم.
‫پس هنوز دوشنبه‌ست.
‫ماشین زمان خراب شده...
‫و «اورسولا» و «آمارانتا» خیلی ازم دورن.
‫کافیـه!
‫زمان متوقف شده و ابدیت آغاز گشته!
‫آخ! کمک!
‫- اما انسان متولد نشد... ‫- کمک!
‫نکن!
‫- ما برای مُردن زاده شدیم! ‫- وای! چی شده؟
‫همسایه‌ها رو خبر کنین!
‫- کمک! یکی کمک کنـ ‫- تا در نهایت به...
‫تا در نهایت به... مواد طبیعی تبدیل بشیم!
‫جناب «بوئندیا»، آروم باشین!
‫بسـه!
‫چیزی نیست. آروم باش. آروم باش.
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫آروم. آروم. آروم.
‫چیزی نیست.
‫ما برای مُردن زاده شدیم.
‫تا به...
‫و ابدیت آغاز گشته.
‫اما انسان برای جاودانگی زاده نشد.
‫ما برای مُردن زاده شدیم.
‫تا در نهایت به مواد طبیعی تبدیل بشیم.
‫تا به خاطرات و سپس به فراموشی ‫در ذهن دیگران تبدیل بشیم.
ارائه شده در وبسایت وای موویز ymoviz.com دانلود و تماشای فیلم و سریال بدون سانسور