ارائه شده در وبسایت وای موویز ymoviz.com دانلود و تماشای فیلم و سریال بدون سانسور
‫نرو.
‫دوستت دارم، عزیزم... اما دیرت شده.
‫۱۰ روز دیگه می‌بینمت.
آنچه در پارادایس گذشت
‫مردم باید بدونن ‫که بازمانده‌هایی وجود دارن.
‫آدم‌هاشون ممکنه هنوز اون بیرون زنده باشن.
‫و بعدش چی؟ راه می‌افتن دنبالشون؟
‫هر غلطی که اسمش رو بشه گذاشت جست‌وجو.
‫اسم من تری راجرز-کالینزه.
‫اینجا با چندتا بازمانده دیگه‌ام.
‫آدما دارن دوباره می‌سازن.
‫همسرت اون بیرون زنده‌ست، خاویر.
‫می‌تونم کمکت کنم پیداش کنی.
‫کالینز، اون داره راه رو نشونت می‌ده.
‫جونش رو پای این کار داد.
‫این فقط درباره‌ی همسرت نیست.
‫باید بدونیم اون بیرون چه خبره.
‫باید بدونیم کی‌ها باقی موندن.
‫دارم میام، عزیزم.
‫اگه داری به غرب می‌ری، ‫چرا داری میری سنت‌لوئیس؟
‫چون نمی‌خوای از رودخونه بری ‫تو آرکانزاس.
‫می‌بینی اونجا رو؟
‫هنوز چندتا منطقه‌ی خطرناک هست.
‫بیا اینجا.
‫اینجا سسنا نوامبر ۵۵۹۱۰۸ هست،
‫در ارتفاع ۱۰ هزار پا، ‫فقط با ابزارهای مکانیکی پرواز می‌کنم.
‫هدینگ نصفه.
‫قطب‌نمام یه‌کم عجیب رفتار می‌کنه.
‫تا حدی با محاسبه‌ی مسیر جلو می‌رم، ‫ولی یه‌کم زنگ زدم.
‫به‌نظر میاد مسیر شرق-جنوب‌شرقی باشه.
‫اینجا سسنا نوامبر ۵۵۹۱۰۸.
‫باز هم می‌گم، اگه کسی اون بیرونه، ‫لطفاً جواب بده.
‫دارم توی یه جور طوفان تگرگ پرواز می‌کنم.
‫اگه کسی اینو می‌شنوه، ‫اسم من خاویر کالینزه.
‫دارم به آتلانتا پرواز می‌کنم ‫تا همسرم، دکتر تری راجرز-کالینز رو پیدا کنم،
‫که یه پیام رادیویی از جایی ‫نزدیک مرکز شهر فرستاده.
‫تری، اگه اینو می‌شنوی، ‫بچه‌ها در امانن.
‫اونا توی یه پناهگاه در کلرادو هستن،
‫نزدیک ۳۹ درجه شمالی، ‫۱۰۵ درجه غربی.
‫تری، پرزلی، جیمز، دوستتون دارم.
‫میدی! میدی! میدی!
‫زمین. زمین. زمین.
‫زمین. زمین.
‫یه نفر زمین افتاده! یکی زمین افتاده! [مرکز تمرینات سرویس مخفی - سال 2004]
‫بهیار! اینجا!
‫تکون نخور.
‫افسر آموزشت گفت داشتی رکورد ‫مسیر آکادمی رو می‌شکستی.
‫ببخشید. ضدحال شد.
‫رکورد خودش بود.
‫برای اون بده، ‫چون من هنوز قراره بزنمش.
‫احتمال آسیب رباط هست. ‫با MRI نظر رو قطعی می‌کنیم.
‫ولی نیاز به جراحی داره.
‫بعدش هم زانوت هست.
‫دچار دررفتگی کشکک شدی.
‫– می‌تونم ببینمش؟ ‫– لازم نیست
‫– اون تصویر بیاد تو ذهنت. ‫– آره.
‫برای جا انداختن، ‫باید ساق پات رو نگه دارم...
‫رونت رو خم می‌کنم، ‫بعد پات رو صاف می‌کنم.
‫به لبه‌ی خارجی فشار میارم ‫تا کشکک سر جاش برگرده.
‫از کجا بفهمم جا افتاده؟
‫یه صدای «تق» می‌شنوی.
‫پس منتظر صدای تق باشم؟
‫تو چیزی نمیشنوی.
‫برای این کارت بی‌حست می‌کنیم، خاویر.
‫این چیزی نیست که بخوای حسش کنی. ‫باور کن.
‫باشه.
‫چهارسرت رو شل کن. گوش بده برای صدای تق.
«پارادایس» «قسمت دوم: مِی‌دِی »
ارائه شده در وبسایت وای موویز ymoviz.com دانلود و تماشای فیلم و سریال بدون سانسور
‫اون کیف منه.
‫شنیدی چی گفتم، پسر؟ ‫این وسایل منه.
‫کتاب‌هام، نقشه‌هام.
‫نصف عمرم توشه. هی!
‫برش گردون. هی، بده...
‫اونا کی‌ان؟
‫هی! هی، هی!
‫هی!
‫لعنتی.
‫گندش بزنن.
‫لعنت!
‫برو، برو! تکون بخور!
‫داخل قایقه؟
‫باید به زانوم برسم.
‫وای.
‫چیز دیگه‌ای می‌خواین، ‫آقای کالینز؟
‫امکانش هست یه پتو اضافه داشته باشم؟
‫– یه گرمش، برای پایین تخت؟ ‫– آره، حتماً.
‫یه چیز دیگه. می‌شه این ژله‌ی ‫آلبالویی رو عوض کنم؟
‫با یه طعم دیگه؟
‫برای مردی که اصرار داشت ‫حین جراحی زانو بیدار باشه،
‫فکر نمی‌کردم این‌قدر نازک‌نارنجی باشی.
‫مادرم همیشه می‌گفت ‫بیمار خوبی نیستم،
‫چون صبر ندارم.
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫از ژله‌ی آلبالویی هم از بچگی بدم میاد.
‫آنفلوآنزا داشتم، ‫مامانم آلبالویی بهم داد،
‫معده‌م هم این‌جوری شد...
‫– یه طعم دیگه میارم. ‫– خیلی ممنون.
‫از یک تا ده، ‫الان دردتون چنده؟
‫شاید پنج؟
‫اگه همین بمونه، ‫امشب شاید مرخص بشین.
‫– خدا رو شکر. ‫– ها ها.
‫نمی‌دونم چه طعم‌هایی دارین،
‫ولی اگه سبز یا زرد داشتین،
‫رتبه‌بندیم می‌شه ‫سبز، زرد، پرتقالی... لعنت.
‫لیموییه.
‫نمی‌خوایش؟
‫چیزی که می‌خوام اینه که ‫جراحیم انجام بشه و از اینجا برم.
‫آره، من که مال خودم رو کردم.
‫بازسازی مینیسک.
‫بله، شنیدیم. همه شنیدن.
‫من خاویرم، خوشبختم.
‫تری.
‫باعث افتخاره.
‫همه‌چی حله، پرستار.
‫هم‌اتاقیم مال خودش رو داد، ‫ولی اینو هم برمی‌دارم.
‫می‌دونی، حالا که فکر می‌کنم، ‫درد زانوم
‫بیشتر نزدیک هشته.
‫پس شاید بهتر باشه یه کم بیشتر بمونم.
‫هیچ شانسی نداری.
‫می‌بینیم.
‫اون کیف منه.
‫غذا رو می‌تونیم شریک بشیم، ‫ولی وسایلم رو لازم دارم.
‫خواهش می‌کنم، وسایلم رو می‌خوام.
‫بچه‌ها، من...
‫آب می‌خوام...
‫و باید به زانوم برسم.
‫ممنونم.
‫اون مردایی که مشعل داشتن کی بودن؟
‫باید برگردم پیش هواپیمام.
‫باید زانوم رو جا بندازم.
‫نمی‌خوام بترسونمتون، ‫ولی خیلی درد داره.
‫احتمالاً جیغ می‌زنم ‫و از درد بیهوش می‌شم.
‫می‌تونی اون بند رو ‫از توی کیف بیاری؟
‫بند، لطفاً.
‫ممنونم.
‫هی، هم‌اتاقی.
‫چیکار می‌کنی؟
‫اون پشت هستی؟ ‫امیدوارم لباس پوشیده باشی.
‫می‌دونی این پرده ‫بی‌دلیل اونجا نیست.
‫من فقط تازه از قدم‌ زدن برگشتم.
‫دکتر گفته باید شروع کنم ‫حرکت کردن و انداختن وزن روی زانو.
‫اسمش رو گذاشته آمبولیشن.
‫به‌سلامتی.
‫یه جشن تولد ‫تو ایستگاه پرستارهاست...
‫کیک هم دارن.
‫باحاله!
‫می‌تونم یه تیکه برات بیارم. ‫یه کم آمبولیشن بیشتر.
‫نه، خوبم. ‫حالا اگه اجازه بدی...
‫این کارت‌ها برای چی‌ان؟
‫– دارم درس می‌خونم. ‫– چی می‌خونی؟
‫دارم دکترای ‫زیست‌شناسی سلولی، ‫مولکولی و ارگانیسمی می‌خونم.
‫و من به شریک درس‌خوندن هم احتیاج ندارم.
‫احتمالاً بهترین تصمیمه.
‫– خب، فکر کنم بهتره پرده رو ببن… ‫– اوه.
‫– خدایا. ‫– گرفتمش.
‫تو… تو احتمالاً نباید
‫– خم بشی. ‫– نه، اسمش آمبولیشنه.
‫– یادت هست؟ ‫– فقط پرستار رو صدا کن.
‫این چیه؟
‫Amanita phalloides؟
‫آمانیتا فالوئیدِس.
‫«آما-نیت-یا»… ببین، تلفظش یه‌کم قاطیه، ‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫خوشت میاد، یه نوع قارچه.
‫یه گونه‌ی مهاجمِ قارچ.
‫هی.
‫لازم نیست این کارو بکنی… خوبم.
‫من… خوبم.
‫برای چی اینجایی؟
‫اسکولیوز مادرزادی.
‫کمردرد همیشه همراهم بوده، ‫کل زندگیم،
‫ولی دکتر می‌گه از فردا دیگه ‫جزو گذشته می‌شه، پس...
‫استرس داری؟
‫آره. یه کم.
‫خب، مطمئنم تحت عمل دستای امنی هستی.
‫ممنون.
‫هی، شاید وقتی هر دوتامون ‫دوباره رو پامون وایسادیم،
‫می‌تونیم… یه قهوه بخوریم یا یه چیزی.
‫– مثل یه قرار؟ ‫– آره.
‫بعدش یه قرار دیگه؟
‫و یکی دیگه؟ بعدش چی؟
‫ازدواج؟ بچه؟
‫پنجاه سال بعدی رو صرف این می‌کنیم ‫که داستان آشناییمون رو تعریف کنیم،
‫این‌که توی اتاق جراحی بیمارستان ‫همدیگه رو دیدیم؟
‫داستان بامزه‌ای می‌شه.
‫باشه، ولی مشکلش اینجاست.
‫بعد از این‌که دکترام تموم بشه، ‫میرم برزیل
‫برای یه موقعیت پژوهشی تحت حمایت WHO.
‫بعدش برمی‌گردم آمریکا و سازمان ملل،
‫قبل از این‌که برم سراغ شغل رؤیاییم،
‫که سال‌هاست روش چشم دارم، توی NIH.
‫این همه مخفف!
‫ازدواج تو آینده‌ی قابل پیش‌بینی من نیست.
‫و هرچند اعترافش برای بعضی زن‌ها ‫محبوب نیست...
‫حتی مطمئن نیستم بچه بخوام.
‫پس منظورت اینه که...
‫نمی‌ذارم برنامه‌ی زندگیم ‫از مسیرش خارج بشه
‫به‌خاطر یه مرد خوش‌تیپ ‫روی تخت بیمارستان
‫که یه پتو انداخت روی پام.
‫پس ممنون، ‫ولی اگه می‌تونی، لطفاً الان بری.
‫«مرد خوش‌تیپ».
‫می‌رم برات کیک بیارم. زود برمی‌گردم.
‫تری.
‫بیا اینجا.
‫چقدر بیهوش بودم؟
‫پنج دقیقه؟
‫پنج ساعت.
‫می‌شه یه کم دیگه آب بدی؟
‫ممنون.
‫خاویر.
‫اسمم خاویرِ.
‫ما انگلیسی می‌فهمیم.
‫باشه. معلومه که می‌فهمین.
‫– اسمت چیه؟ ‫– من دنیلم.
‫خوشوقتم، دنیل.
‫این‌ها دوستامن.
‫و اون خواهر کوچیکمه.
‫زیاد حرف نمی‌زنن.
‫می‌تونم کیفم رو پس بگیرم؟
‫کتاب‌هام و عکس‌هام توشن.
‫برام مهمن. وسایل کیفم رو لازم دارم.
‫بدون وسایل کیفم، ‫نمی‌تونم به جایی که می‌رم برسم.
‫ممنونم.
‫ببین… این نقشه‌ی جنوب‌شرقه.
‫داشتم می‌رفتم آتلانتا، جورجیا.
‫یه دکل رادیویی ‫تو این مختصات هست
‫که می‌خوام بهش برسم.
‫وقتی هواپیمام سقوط کرد، ‫فکر می‌کنم خیلی نزدیک شهر بودم.
‫شما… می‌دونین الان کجاییم؟
‫آرکانزاس؟ مطمئنی؟
‫اون چیه دستت؟
‫می‌شه ببینم؟
‫من پدرشونم.
‫اون دخترمه، پرزلی، ‫و اون پسرمه، جیمز.
‫می‌پرسه اونا مردن؟
‫نه. کاملاً زنده‌ان.
‫گم شدن؟
‫نه، اونا جایی هستن که من ازش اومدم.
‫من… من همون‌جا گذاشتمشون.
‫– در امنیته؟ ‫– آره.
‫شما چطور رسیدین اینجا؟
‫ما تو یه تیم مسافرتی با هم بودیم.
‫به‌جز خواهر کوچیکم.
‫با اتوبوس رفتیم مسابقه.
‫همون روزی بود که اتفاق افتاد.
‫مربی‌هاتون و خانواده‌هاتون چی شدن؟
‫همه‌شون مردن.
‫هی، این کتابِ موردعلاقه‌ی پسرم بود.
‫می‌تونم برات بخونمش. ‫دوست داری؟
‫می‌پرسه وقتی مُردی، ‫می‌تونه ژاکتت رو برداره؟
‫باشه.
‫شاید بی‌خیال کتاب شیم.
‫تو گفتی همه‌چی خوب پیش رفت. ‫گفتی عمل موفق بود.
‫همین‌طوره. این عارضه اسمش هست
‫کاهش بینایی پس از عمل، ‫و خیلی نادره.
‫ممکنه چند ساعت طول بکشه
‫یا حتی چند روز ‫تا بیناییت برگرده.
‫ولی… برمی‌گرده، درسته؟
‫جوانی. سالمی.
‫قدم‌به‌قدم جلو می‌ریم، باشه؟
‫صبح می‌بینمت. سعی کن استراحت کنی.
‫می‌خوای حرف بزنی؟
‫لطفاً… فقط تنهام بذار.
‫می‌دونی، وقتی همسرم رو پیدا کنم، ‫می‌خوام برش گردونم کلرادو،
‫پیش بچه‌هامون.
‫شما هم می‌تونین با ما بیاین.
‫جای امنیه، قول میدم.
‫اونجا عادیه؟
‫دیگه نمی‌دونم عادی یعنی چی، دنیل.
‫ولی خوشحال می‌شیم بیاین.
‫باید از دوستام بپرسم.
‫اونا اینجا رو دوست دارن.
‫پیدا کردن غذا و آب، ‫گرم موندن، سخته.
‫ما جاهای دیگه‌ای هم می‌ریم.
‫هی، دنیل…
‫چرا اون مدام چشم‌هاش رو ‫باز و بسته می‌کنه؟
‫می‌گه وقتی چشم‌هاش رو می‌بنده،
‫می‌تونه صورت پدر و مادرش رو ببینه.
‫این کارو می‌کنه ‫تا یادش نره چه شکلی بودن.
‫می‌دونی داستانش درباره‌ی چیه؟
‫داستان یه پسر کوچولو به اسم جیمزه.
‫که حتی بعد از این‌که ‫پدر و مادرش رو از دست می‌ده
‫و خانواده‌ش باهاش بدرفتاری می‌کنن...
‫بازم راهی برای دوست پیدا کردن ‫پیدا می‌کنه.
‫برای پیدا کردن آدمایی ‫که براش مهمن.
‫و تسلیم نمی‌شه.
‫«تا وقتی چهار سالش بود، جیمز…»
‫لعنتی.
‫چوب رو بنداز.
‫– تو از همون هواپیمایی، نه؟ ‫– آره.
‫– خلبانی؟ ‫– آره.
‫– کسِ دیگه‌ای باهات بود؟ ‫– نه، تنهام...
‫از کجا اومدی؟
‫خوب به نظر میای، ‫انگار با دارو و مراقبت نگهت داشتن.
‫من آدمای اردوگاه پناهنده‌ها رو دیدم، ‫اونا اصلاً شبیه تو نیستن.
‫کلرادو. من اهل کلرادوام.
‫قراره اون بچه‌ها رو ‫ببری همون‌جا؟
‫آره، دقیقاً.
‫چند روزه دارم تعقیبشون می‌کنم.
‫اون مرد بدی بود. ‫داشت دنبالتون می‌اومد.
‫ببخشید… من… مجبور بودم ‫یه کاری بکنم.
‫خیلی بد زخمی شده.
‫نه، خوبم. خوبم.
‫خوبم.
‫شـ...
‫تو... کمکم می‌کنی؟
‫- بیداری؟ ‫- فکر کنم.
‫خدای من!
‫- بیدار شو. ‫- باشه، صبر کن.
‫دست بردار از پرت کردن آشغالا سمتم.
‫هی.
‫چی شده؟
‫نمی‌بینم، و بطری آبم رو ‫هم پیدا نمی‌کنم.
‫معمولاً اینجا بود، کنار ‫کرم دستم...
‫- و بالم لبم. ‫- باشه.
‫- دستمال کاغذی. ‫- آره.
‫فلش‌کارت‌ها. و اینم یخ‌هام.
‫پس بطری آبم کجاست؟
‫- معمولاً همین‌جاست. کجاست؟ ‫- نمی‌دونم... واقعاً نمی‌دونم.
‫کجاست؟ این پتو هم ‫مدام از رو پام می‌افته.
‫باشه، باشه، آروم باش. ‫آروم، باشه؟
‫دکتر گفت این فقط ‫چند روز طول می‌کشه، پس آروم باش.
‫- می‌خوای آروم باشم؟ ‫- آره.
‫آرومی می‌خوای؟
‫این‌جوری چطوره؟
‫همه‌چی خوبه؟
‫همه‌چی خوبه.
‫- بده، بذار من بردارم. ‫- نه، نه، خودم می‌گیرم.
‫می‌شه یه کم یخ دیگه ‫بیارید، لطفاً؟
‫آره، حتماً.
‫ببخشید.
‫اینم بطری آبت.
‫ببخشید.
‫اشکالی نداره.
‫حالت خوب می‌شه.
‫فقط... فقط همه‌چی تاریکه.
‫باشه، من لازم دارم که...
‫باید درباره‌ی یه چیز دیگه ‫با من حرف بزنی.
‫- درباره‌ی چی؟ ‫- هرچی.
‫غذای مورد علاقه‌ت یا...
‫تیم ورزشی محبوبت، ‫کتاب مورد علاقه‌ت.
‫- فقط باهام حرف بزن، لطفاً. ‫- باشه، گرفتم.
‫غذای مورد علاقه‌م فرنچ‌توسته.
‫تیم ورزشی محبوبم...
‫سنت‌لوئیس کاردینالزه.
‫کتاب مورد علاقه؟
‫راستش خیلی اهل کتاب نیستم.
‫- حتی یه دونه کتاب هم یادت نمیاد؟ ‫- چرا، یکی یادم میاد،
‫ولی وقتی پای «مورد علاقه» میاد وسط، ‫چیزی به ذهنم نمیاد
‫مثل فرنچ‌توست یا کاردینالز.
‫- نمی‌خوام الکی از خودم دربیارم. ‫- اشکالی نداره، می‌تونی به من دروغ بگی.
‫من هیچ‌وقت به تو دروغ نمی‌گم.
‫باشه... فکر می‌کنی ‫بیناییم برمی‌گرده؟
‫می‌دونم که برمی‌گرده.
‫لعنتی.
‫الو؟
‫هی، بچه‌ها؟
‫هی.
‫الو؟
‫کیفم کجاست؟ وسایلم کجاست؟
‫نه، نه، نه. نه، نه، نه.
‫لعنتی.
‫دیروز وقتی شیفتم تموم شد، ‫تو داشتی می‌رفتی خونه.
‫گفتم بمونم.
‫خوابیدن روی اون صندلی ‫برای زانوت خوب نیست.
‫- می‌تونم یه سؤال بپرسم؟ ‫- نمی‌تونم بهت چیزی بگم.
‫الان دیگه ول نکن.
‫چیزی می‌خوای برات بیارم؟
‫قهوه خوبه.
‫می‌دونی چی؟ منم باهات میام.
‫باشه.
‫تـتری؟
‫تری؟
‫زود باش.
‫تری؟
‫چیزی می‌بینی؟
‫دکتر گفت اولش ممکنه ‫شکل‌ها و سایه‌ها رو ببینم.
‫- می‌بینی؟ ‫- نه.
‫هیچی نیست. فقط تاریکه.
‫سیاهی مطلق.
‫داری وسایلمو به‌هم می‌ریزی؟
‫کتابت و یه عالمه کارت داشتی.
‫فقط خواستم از سر راه بردارمشون.
‫دارم میارمش نزدیک.
‫- پیشم می‌مونی؟ ‫- آره.
‫حالت چطوره؟ خوبی؟
‫آره.
‫محکم نگه دار.
‫منو کجا میبری؟ ‫باید پیداش کنم.
‫کیو؟ اسمت چیه؟
‫باید برم آتلانتا.
‫آتلانتا؟
‫امروز که خبری از آتلانتا نیست، آقا.
‫اما... تری.
‫تری اسمشه؟
‫تـ... تری.
‫چیزی می‌بینی؟
‫نه.
‫می‌دونی که لازم نیست اینجا باشی؟
‫می‌دونم.
‫چیزی می‌بینی؟
‫این کارته؟
‫منظورت چیه؟
‫این‌که مطمئن می‌شی ‫هرچیزی که لازم دارم رو دارم؟
‫آره.
‫خوبه دوباره می‌بینمت.
‫می‌تونی ببینی.
‫دارم کم‌کم می‌بینم.
‫کجام؟
‫اگه بگم، باور نمی‌کنی.
‫باید برم آتلانتا.
‫از وقتی پیدات کردم، ‫مدام از آتلانتا حرف می‌زنی.
‫هی، هی.
‫این بچه‌ها؟
‫با تو توی هواپیما بودن؟
‫اونا بچه‌های من نیستن. نه.
‫اونا تو کلرادو هستن.
‫تو یه پناهگاه زیرزمینی تو کلرادو هستن.
‫باید... تو کلرادو ‫بازمانده‌ها هستن.
‫ولی همسرم، تری...
‫تری...
‫بیا اینجا.
‫باید برم آتلانتا، پس اگه ‫میشه فقط به حرفم گوش کن...
‫نه، تو به من گوش کن. ‫تو قرار نیست بری آتلانتا.
‫تو قراره ما رو ببری کلرادو.
‫صبر کن. صبر کن.
ارائه شده در وبسایت وای موویز ymoviz.com دانلود و تماشای فیلم و سریال بدون سانسور